Pages

Thursday, December 27, 2007

မိမိနဲ႕ ငါ ခဏခဏရန္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဦးႀကီး ...

မိမိနဲ႕ ငါ ခဏခဏရန္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဦးႀကီး ...

ဒီေန႕ဟာ ... သိပ္ၿပီးေတာ့ ခ်စ္ခင္စည္းလံုးၾကတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ မိသားစုရဲ႕ ဘ၀ထဲကေန တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူ အၿပီးအပိုင္ထြက္ခြာသြားတဲ့ေန႕တစ္ေန႕ပါ ...။ ၇ႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ ...။ တခုတ္တရႀကီး သတိရေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ေပမယ့္ ... ကြၽန္ေတာ္ မေမ့ခဲ့တာ ေသခ်ာပါတယ္ ...။ သူဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ မိသားစုထဲက အႏုပညာနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ပထမဆံုးမ်ိဳးဆက္လို႕ဆိုရင္မွားမယ္မထင္ပါဘူး ...။ သူကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုး ဦးႀကီးလို႕ေခၚၾကတဲ့ အဖိုးအဖြားတို႕ရဲ႕ သားႀကီး အေမတို႕ အေဒၚတို႕ရဲ႕ အစ္ကိုအႀကီးဆံုး ဦးမ်ိဳးညႊန္႕ (မ်ိဳးရာဇာညႊန္႕) ပါ ...။ ကြၽန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ မိသားစုထဲမွာ ကြၽန္ေတာ့္ဦးႀကီးရဲ႕ အရင္ ဘယ္သူမွ အႏုပညာဆိုတာကို သိပ္ၿပီး၀ါသနာမပါခဲ့သလို ... ေလးေလးနက္နက္လဲ မရွိခဲ့ဘူးထင္ပါတယ္ ...။ ဦးႀကီးက ဦးမင္းလူတို႕နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ ...။ တကၠသိုလ္ တက္ၾကတုန္းက သူတို႕သူငယ္ခ်င္းတစ္စု စုၿပီးထုတ္ၾကတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြကို ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္ဖူးပါတယ္ ...။ ဦးႀကီးက အဲဒီ့တုန္းက မ်ိဳးရာဇာညြန္႕ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႕ ကဗ်ာေတြေရးပါတယ္ ...။ ဒါကေတာ့ ဦးႀကီးတို႕ ငယ္ငယ္က ထုတ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးထဲက ဦးႀကီးရဲ႕ လက္ရာတစ္ခုပါ ...။

ႏွလံုးသားျမိဳ႕ေတာ္သာယာေစရမည္

တခ်ိန္တခါက
လွပျငိမ္းခ်မ္းစြာ တည္ရွိေနျခင္းေၾကာင္႔
နာမည္ေက်ာ္ၾကားခဲ႔ေသာ
ဤျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးတြင္
အမုန္းမုန္တုိ္င္း၀င္ေႏွာက္
ေၾကာက္စရာ႔ငလ်င္လႈပ္ခတ္
ေလာင္မီးကပ္ဆုိက္ေရာက္ခဲ႔ပါသည္။

ထုိအျဖစ္ဆုိးမ်ားေၾကာင္႔

သစၥာျမိဳ႕ရိုး
ေပါက္က်ိဳးသြားသည္။

ေမတၱာအုတ္ျမစ္
ႏြံနစ္သြားသည္။

မ်က္၀န္းေရကန္
ျပည္႔လွ်ံသြားသည္။

အလြမ္းမီးခဲ
ေလာင္စြဲေနသည္။

ေ၀ဒနာမီးေတာက္
ျဖိဳးေမာက္ေနသည္။

ေသာကျပာေတြ
က်န္ရစ္ေနသည္။

အဆံုးအရႈံးေပါင္းမ်ားစြာႏွင္႔
ပ်က္စီးယိုယြင္းသြားေသာ
ႏွလံုးသားျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးအား
စည္ကားသုိက္ျမိဳက္စြာ
ျပန္လည္စည္ပင္သာယာေရးအတြက္
`ေမတၱာ´ျဖင္႔ ကူညီၾကပါရန္။ ။


ကြၽန္ေတာ့္ ဦးႀကီးဟာ အႏုပညာနဲ႕ပတ္သက္လာရင္ စိတ္ကူးစိတ္သန္းအရမ္းေကာင္းၿပီး “ဇ ရွိတယ္ဆိုတာကို ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ မွန္းဆႏုိင္ခဲ့ပါတယ္ ...။ သူ႕အခန္းေလးမွာ ဆိုရင္ စြန္႕ပစ္ရမယ့္ ပစၥည္းအတုိအထြာေလးေတြကို ေပါင္းစပ္ၿပီးလုပ္ထားတဲ့ အရုပ္ကေလးေတြရွိပါတယ္ ...။ ေနာက္ၿပီး ... လက္ေရးကို စတုိင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ထြင္ေရးထားတဲ့ သီခ်င္းစာအုပ္ႀကီးတစ္အုပ္လဲ ရွိပါတယ္ ...။ ဦးႀကီးက ဂစ္တာတီးလဲ ေကာင္းပါတယ္ ...။ သူႀကိဳက္တဲ့သီခ်င္းေတြကို စာအုပ္ႀကီးတစ္အုပ္ထဲမွာ လက္ေရးလွလွနဲ႕ ျပန္ကူးထည့္ထားတတ္ပါတယ္ ...။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႕ ဂစ္တာစတီးတတ္စအရြယ္က ဦးႀကီးရဲ႕ အဲဒီ့ စာအုပ္ႀကီးနဲ႕ ေလ့က်င့္ခဲ့ၾကရတာေလ ...။ ဦးႀကီးက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဟိုလိုလုပ္ ဒီလုိလုပ္ဆိုတာမ်ိဳးသင္မေပးေပမယ့္ ... အႏုပညာနဲ႕ပတ္သက္ရင္ ဦးႀကီးက ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ စံျပပုဂိၢဳလ္တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ...။ ဦးႀကီးဟာ ကြၽန္ေတာ့္ကို အႏုပညာနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး အမ်ားႀကီး နည္းေပးလမ္းျပလုပ္ခဲ့သလို ... ဘ၀နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြ တပံုတေခါင္းကိုလဲ သူ႕အသက္နဲ႕ရင္းၿပီး ေပးခဲ့ပါတယ္ ...။

ကြၽန္ေတာ္ ဦးႀကီးရဲ႕ ဘ၀အေၾကာင္းကို နဲနဲေလာက္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ ...။ ကြၽန္ေတာ္ အထက္မွာေျပာခဲ့သလိုပဲ ကြၽန္ေတာ့္ဦးႀကီးဟာ အႏုပညာကို ကိုယ္တုိင္ကလည္း ၀ါသနာပါ ... အႏုပညာနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ “ဇ လဲ ရွိေပမယ့္ ... ဘာေၾကာင့္မ်ား ေအာင္ျမင္တဲ့ အႏုပညာသမား တစ္ေယာက္အျဖစ္ကို မေရာက္ခဲ့သလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ကြၽန္ေတာ္ ဦးႀကီး အေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိတုိင္း အေျဖရွာၾကည့္ခဲ့ဖူး ပါတယ္ ...။

ကြၽန္ေတာ္ တခါက ကဗ်ာစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္မွာ ဒီလိုေရးခဲ့ဖူးပါတယ္ ...။

“အႏုပညာသမားတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္ဟာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တယ္ ... ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕မႈဟာ ေပ်ာ့ညံ့မႈအသြင္ကို ေျပာင္းမသြားဖို႕ေတာ့ အေရးႀကီးတယ္ ”လို႕ ...

ဒီ ဒႆန ကို သင္ၾကားေပးခဲ့တာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ဦးႀကီးေပါ့ ...။ သူက အရမ္းအားနာတတ္တယ္ ...။ သူတပါးရဲ႕ ဆႏၵကို ျငင္းဆန္လိုက္ဖို႕ အရမ္း၀န္ေလးတတ္တယ္ ...။ သူ႕ရဲ႕ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕မႈက ေပ်ာ့ညံ့မႈအသြင္ကို ေျပာင္းသြားတယ္လို႕ ကြၽန္ေတာ္ျမင္မိတယ္ ...။ ဦးႀကီးဟာ အႏုပညာကို အရမ္း၀ါသနာပါေပမယ့္ မိဘေတြျဖစ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕အဖိုးနဲ႕အဖြားက လံုး၀ကိုအားမေပးခဲ့ဘူး ...။ အဖိုးတို႕အဖြားတို႕က စာေရးဆရာလို႕ဆိုရင္ စီးကရက္ေလးလက္ၾကားညွပ္၊ လြယ္အိတ္ကေလးလြယ္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႕ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႕ေနတဲ့လူစားမ်ိဳးလို႕ပဲ ျမင္ၾကတယ္ ...။ ေခတ္ကာလကလည္း အဲဒီ့အတုိင္းကို ျဖစ္ေနတဲ့ ေခတ္ေပါ့ ...။ အဲဒီ့ေတာ့လဲ အႏုပညာနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ပါရမီရွင္ျဖစ္လာရမယ့္ ဦးႀကီးဟာ ၀ါသနာရွင္အဆင့္မွာပဲရပ္ၿပီး ... မိဘေတြရဲ႕သေဘာအတုိင္း ... အႏုပညာနဲ႕မပတ္သက္တဲ့ အျခားေသာ အလုပ္ေတြကိုပဲလုပ္ခဲ့ရတယ္ ...။ အဲ ... အႏုပညာနဲ႕နီးစပ္တာဆိုလို႕ စာပုံႏွိပ္စက္တစ္ခုေတာ့ လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္ ... ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့တုန္းကလဲ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္အထင္ေတာ့ “လုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္ႏုိင္ဖို႕ လုပ္သင့္တာအခ်ိဳ႕ကို အရင္ဆံုးလုပ္ရမယ္” ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးကို ဦးႀကီး မေတြးခဲ့မိဘူးလို႕ စဥ္းစားမိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လဲ ... သူ၀ါသနာမပါပဲ လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြ ဘာတစ္ခုမွ မျဖစ္ေျမာက္ခဲ့တာေပါ့ ...။

“အေျခအေနအရ အခြင့္အေရးမေပးေသးတဲ့ အခါမွ ကိုတကယ္လုပ္ခ်င္ေနတာေတြကို ခဏေဘးဖယ္ ထားၿပီး လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာလုပ္ဖို႕ လိုတယ္၊ ေနာက္ ... ကို႕ရဲ႕ တကယ့္ယံုၾကည္ခ်က္ကို မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ထိန္းသိမ္းၿပီး လုပ္ခြင့္ရမယ့္ အခြင့္အေရးေတြကို မ်က္ေျခမပ်က္ ေစာင့္ၾကည့္ေနရမယ္ ... အခြင့္အေရးရတာနဲ႕ ကိုလုပ္ခ်င္တာေတြကို နဲနဲခ်င္းလုပ္ယူသြားရမယ္ ”

အဲဒီ့ ဒႆနကိုလဲ ဦးႀကီးက ကြၽန္ေတာ့္ကို သင္ေပးခဲ့တာပဲ ...။ ဦးႀကီးရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးကလည္း ဦးႀကီးရဲ႕ စိတ္ကို နားမလည္ဘူးလို႕ေျပာလို႕ရတယ္ ...။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘယ္လိုျဖစ္လဲဆုိေတာ့ မိဘေတြနဲ႕ ဇနီးရဲ႕ အလုိကိုလုိက္ၿပီး ဦးႀကီးက သူ႕ရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ၊ သူ႕ရဲ႕၀ါသနာေတြ၊ သူရင္ခုန္ရူးသြတ္တာေတြ အားလံုးကို စြန္႕လႊတ္လိုက္တယ္ ...။ ကိုယ္ ယံုၾကည္ရာပန္းတုိင္တစ္ခုကို ကုိ ယံုၾကည္ရာလမ္းေၾကာင္းကေန ေလွ်ာက္ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ပဲ သူမ်ားအလိုက်ေနေနရတဲ့ ဘ၀ျဖစ္သြားတယ္ ...။ သူ ... ဘယ္ေပ်ာ္မလဲ ...။ ကြၽန္ေတာ္ ခံစားလို႕ရတယ္ ...။ မိဘေတြလႊတ္၊ ဇနီးကလည္း အားေပးလို႕ ႏုိင္ငံျခားကို မသြားခ်င္ပဲ သူသြားခဲ့တယ္။ စာေရးေနရမယ့္လက္ေတြ၊ ဂစ္တာတီးေနရတဲ့လက္ေတြ၊ အႏုပညာပစၥည္းေတြကို ဖန္တီးေနရမယ့္ လက္ေတြက ပင္လယ္ကူးသေဘၤာႀကီးရဲ႕ ၀မ္းဗိုက္ထဲက ဓါတုေဗဒေဆးရည္ေတြနဲ႕ မိတ္ဖြဲ႕ေနရတယ္။ ဆိုးတာက သူ ... အႏုပညာအလုပ္ေတြကို မရရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆက္လုပ္ေနသင့္ေပမယ့္ မလုပ္ပဲ အရက္ပဲလွိမ့္ေသာက္ေနတာပဲ ...။ အဲဒါနဲ႕ သူ တေျဖးေျဖး အရက္စြဲလာခဲ့တယ္ ...။ အဲဒီ့လိုနဲ႕ ရန္ကုန္ျပန္လာတယ္ ... အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္မေျပဘူး ...။ အရက္ေတြပဲလွိမ့္ေသာက္တယ္ ...။ အဲဒီ့လိုနဲ႕ ... သူ႕ရဲ႕ေသြးေတြဟာ အယ္လကိုေဟာ (Alcohol) အေငြ႕မပါပဲ မလည္ပတ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္သြားတယ္ ...။ အရက္ျဖတ္ဖို႕ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ ... မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး ...။ အရက္က သူ႕ကိုႏုိင္သြားၿပီ ...။ သက္မဲ့အရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ အရက္က သက္ရွိလူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို ဟိုးေခ်ာက္နက္နက္ထဲ ဆြဲခ်သြားတယ္ ...။ အားလံုးကေတာ့ ေျပာၾကတယ္ ... ဦးႀကီးက အရက္ေၾကာင့္ေသရတယ္တဲ့ ...။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ မထင္ဘူး ... အရက္တစ္ခုတည္းေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ... ... ... ... ။

“ လုပ္ခ်င္တာတစ္ခုနဲ႕လုပ္သင့္တာတစ္ခု တစ္ခုခုကိုပဲ မျဖစ္မေနေရြးခ်ယ္ရေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ... လုပ္ခ်င္တာေတြကိုသာလုပ္လိုက္ပါ ... ခဏေလးရတဲ့လူ႕ဘ၀တစ္ခုကို ဘာျဖစ္လို႕ စိတ္ညစ္ခံေနၿပီး ကုန္ဆံုးမွာလဲဗ်ာ ...”

ကၽြန္ေတာ့္ကို ဦးႀကီး ဘ၀နဲ႕ရင္းၿပီး ေပးခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာေတြ ၊ ဒႆနေတြအမ်ားႀကီးပါ ...။ အဲဒီ့သင္ခန္းစာေတြ အဲဒ့ီ ဒႆနေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ လုပ္သင့္တာေလးေတြနဲ႕ လုပ္ခ်င္တာေလးေတြကို ... ပါးပါးနပ္နပ္နဲ႕ ပိုင္းျခားၿပီးလုပ္ေနႏုိင္တုန္းပါ ...။ ဒါေပမယ့္ ဦးႀကီးေပးခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာေတြကို ကၽြန္ေတာ္အမွန္တကယ္ေက်ညက္ရဲ႕လားဆိုတာကိုေတာ့ က်န္ေသးတဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးစာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ့္ ေစာင့္ၾကည့္ရပါဦးမယ္ ...။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ဘယ္သူကမွ အႏုပညာကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ေတြကို ေခၽြးသိပ္လို႕မရႏုိင္ဘူး ဆိုတာပါပဲ ...။ ဦးႀကီး ေကာင္းရာသုဂတိမွာ သူခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ အႏုပညာနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေပါင္းဖက္ႏုိင္ပါေစ ဗ်ာ ...။

PS - ကၽြန္ေတာ္တို႕မိသားစုကို ခြဲခြာသြားတာ ၇ႏွစ္ရွိသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ဦးႀကီးကို ရည္စူးၿပီး ဒီစာစုေလးကို ေရးပါတယ္ ...။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဦးႀကီးေရးခဲ့တဲ့ မိမိနဲ႕ငါရန္ျဖစ္ျခင္းဆိုတဲ့ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ေလးကို ဒီပို႕စ္ေလးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္မွာ ယူသံုးထားပါတယ္ ...။ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ အဲဒီ့ကဗ်ာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ျပန္ရွာၿပီးတင္ေပးပါဦးမယ္ ...။

11 comments:

Angel said...

That is one of my favourite Haymar Nay Win's songs.

မ်က္လံုး said...

အကိုေရ။ အကို႕ဦးၾကီးကို ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ ရည္းစားစကားေျပာဖို႕ပဲ ၾကံစည္တာေပါ့။ ငါနဲ႕ မိမိ ရန္မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

su wai said...

ဘဘအတြက္ အမွတ္တရ ေရးထားတဲ႔ ပို႔စ္ေလးကို ဖတ္ၿပီး ဆုေ၀ ေဖေဖ႕ကို သတိရမိတယ္…။ ငယ္ငယ္ကဆို ေဖေဖနဲ႔ၿမိဳ႕ထဲလိုက္တိုင္း ဘဘနဲ႔ ခဏခဏ ဆံုျဖစ္တယ္။ သေဘာေကာင္းတဲ႔ ဘဘက ေတြ႔လိုက္တိုင္း ၀မ္းသာအားရ အၿပံဳးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္တတ္တာ မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္ေနတုန္းပါပဲ။ ေဖေဖနဲ႔ ဘဘက တကယ္႔ကို ၀ါသနာတူေတြပါ။ သီခ်င္းေလးေတြကို လက္ေရးနဲ႔ ကူးတတ္တာကအစ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ဖို႔ ၀ါသနာႀကီးတာ အဆံုးေပါ႔…။ ခုဆို ဘဘဆံုးတာ ၇ ႏွစ္ ျပည္႔သြားသလို ေဖေဖဆံုးတာလဲ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္သြားပါၿပီ။ အကိုဆုေတာင္းသလို ေကာင္းရာသုဂတိမွာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ႔ အႏုပညာအလုပ္ေတြ လုပ္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေ၀လဲ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။

MELODYMAUNG said...

ဦးၾကီးကဗ်ာေလးခိုက္တယ္ကြ ဦးၾကီးကာင္းရာသုဂတိမွာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ႔ အႏုပညာအလုပ္ေတြ လုပ္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစေလ

khunmyahlaing said...

တသက္လံုး မလုပ္ခ်င္တာေတြ သိမ္းၾကံဳး လုပ္ရင္း လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာေတြထက္ ဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေလးမွာ လုပ္ခ်င္တာေလး လုပ္လိုက္ရလို႕ ျဖစ္လာတဲ့ ပီတိက မႏိႈင္းယွဥ္ သာေအာင္ ပို ခံစားလို႕ ေကာင္းတယ္ မလဲႏိုင္ဘူး။ ေကြးေသာလက္ မဆန္႕မီ ဆန္႕ေသာလက္ မေကြးမီတဲ့.. ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္က သူတပါးကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ မထိခိုက္လို႕ ကေတာ့ ခ်သာခ်.. ႏို႕မို႕ရင္ ေနာက္ဆံုး ထြက္သက္မွာ ၀မ္းနည္း ေနရရင္ ဘ၀ကူး ေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူး

khunmyahlaing said...

ဒါေပမယ့္ အႏုပညာသမား စစ္စစ္ ဆိုတာ ေပးဆပ္ဖို႕ အတြက္ လူျဖစ္လာတာမို႕ ကိုယ့္ဖန္တီးမႈ တိုင္းဟာ ေလာက ေကာင္းက်ိဳးဆိုတဲ့ စိတ္ေစတနာ ကေတာ့ ေကာင္းရာမြန္ရာကို ေရာက္ေစမွာ အေသအခ်ာပါ

Thuya said...
This comment has been removed by a blog administrator.
Thuya said...
This comment has been removed by a blog administrator.
thuya said...

ဦးႀကီးမရွိေတာ့တာ၇ႏွစ္ရွိၿပီေနာ္က်ြန္ေတာ္ဂီတဆိုတာကို
နားေထာင္သူသက္သက္အေနနဲ.ကေနကိုယ္တိုင္ဖန္တီး
နိုင္ဖို.ဂစ္တာကို၇တန္းနွစ္မွာဦးႀကီးစသင္ေပးခဲ့ပါတယ္။
အခုဆိုဦးႀကီးတီးခဲ့တဲ့ဂစ္တာနဲ.ဦးႀကီးရဲ.သီခ်င္းစာအုပ္ကိ
ုက်ြန္ေတာ္သိမ္းထားတာ၇နွစ္ရွိၿပီေပါ့။၂၈ရက္ေန.ညက
ဦးႀကီးရဲ့သီခ်င္းစာအုပ္ထဲကက်ြန္ေတာ္ရတဲ့သီခ်င္း
အကုန္လံုးကိုက်ြန္ေတာ္ထိုင္တီးၿပီးဆိုၿဖစ္ပါတယ္။
က်ြန္ေတာ့္ဦးႀကီးတစ္ေနရာရာကနားေထာင္ေနမွာပါ။

zarkino said...

Zarkino

I knew his poem when I high school student . I sorry for him bro ,he's is my favourite artist but I can't understand why can't I find his poem & now I knew.So sorry for u lost & his position.

Ko zay and nyi ma lay said...

KO nay myo,
Ah myan sone loot myawt par say....
Get the dinner with your lovely family as soon as possible....