Pages

Friday, December 7, 2007

ကေလးေတြ ပညာသင္ႏုိင္ၾကေစဖို႕ ...

ကေလးေတြ ပညာသင္ႏုိင္ၾကေစဖို႕ ...

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ေနရင္း စားပြဲထိုးေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚၿပီး အသက္ေမးလိုက္ေတာ့ တစ္ေယာက္က ၁၆ႏွစ္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က ၁၃ ႏွစ္။ ညဘက္ လိုင္းကားစီးၿပီး အိမ္ကိုျပန္ေတာ့ ၁၀၅ကားေပၚမွာ ပါးစပ္ကေန မိုက္မိုက္ရိုင္းရိုင္းေတြေျပာၿပီး စပယ္ယာလုပ္ေနတဲ့ေကာင္ေလးရဲ႕ အသက္ကို ခန္႕မွန္းၾကည့္ေတာ့ အလြန္ဆံုးရွိမွ ၁၄ ႏွစ္၊ ဟုိနားဒီနားသြားခ်င္လို႕ ဆိုက္ကားငွားမယ္လုပ္ေတာ့ နင္းတဲ့သူက ကေလးျဖစ္ေနတာနဲ႕ မင္းငါ့ကိုတင္နင္းႏုိင္လို႕လားလို႕ေမးေတာ့ ေနာက္ထပ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ထပ္တင္လို႕ ရေသးတယ္တဲ့၊ သူရဲ႕အသက္ကလည္း အလြန္ဆံုးရွိမွ ၁၆ႏွစ္၊ အိမ္မွာ ညေနပိုင္း ေကာ္ဖီေလးထိုင္ေသာက္ေနတုန္း ... စာအုပ္အေဟာင္းေတြ၀ယ္တယ္၊ ဒန္ေတြ၀ယ္တယ္၊ ေကာ္ေတြ၀ယ္တယ္ ... ဆိုတဲ့ အသံစာစာေလးကိုၾကားလို႕ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ... ၁၃ႏွစ္သာသာ ေလာက္ပဲရွိဦးမယ့္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ...။ ဒါေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြပါ ... ။ လူ႕ေလာကႀကီးထဲက လက္ေတြ႕ဘ၀ေတြထဲကို ဆင္းၿပီး အျမင္အာရံုရွင္းရွင္းနဲ႕ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြအားလံုး ျမင္ႏိုင္တဲ့ျမင္ကြင္းေတြလဲျဖစ္ပါတယ္ ...။ ဒီကေလးေတြရဲ႕အနာဂတ္အိပ္မက္ေတြဟာ ဘာေတြလဲ ...။ ဆရာ၀န္ႀကီးလား ... မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး၊ အင္ဂ်င္နီယာၾကီးလား ... ဒါဟာလဲ ေတာ္ေတာ္ကိုေ၀းပါတယ္၊ ဒါဆို ေအာင္ျမင္တဲ့စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ႀကီးလား ... ဟင့္အင္းလို႕ပဲေျဖရမွာပါ ...။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ရွိပါတယ္ ...။ ဒီကေလးငယ္ေတြဟာ အခုအရြယ္ကတည္းက ေက်ာင္းမေနႏုိင္ရွာပဲ မိသားစုရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ရရာအလုပ္ကို၀င္လုပ္ေနၾကရၿပီဆိုေတာ့ သူတုိ႕ရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ ဒီအတိုင္းသာ ဆက္သြားမယ္ဆိုရင္ သာမာန္ တစ္ေန႕လုပ္မွတစ္ေန႕စားရတဲ့ ဘ၀တစ္ခုထက္ဘယ္လိုမွ ပိုလာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီကေလးငယ္ေတြရဲ႕အနာဂတ္ဟာ အဲဒါေတြထက္ပိုတဲ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္ တစ္စံုတစ္ဦး အျဖစ္ကိုေရာက္သြားႏုိင္ပါတယ္ ...။ တစ္ခုတည္းလိုတာပါ ... သူတို႕ရဲ႕ဘ၀ေတြကို ဆြဲတင္ဖို႕အားအင္ျပည့္၀တဲ့ လက္တစ္ဖက္ပဲလိုတာပါ ...။ အဲဒီလက္တစ္ဖက္ဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕လက္ျဖစ္ႏုိင္သလို၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕လက္လဲ ျဖစ္ႏုိင္သလို၊ လူအားလံုးထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕လက္လဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးမွာ ႏုိင္ငံရဲ႕အနာဂတ္လူငယ္ေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ဆြဲတင္ျမင့္မားေစမယ့္ လက္တစ္ဖက္ ျဖစ္ႏုိင္ခြင့္ေတြရွိေနပါတယ္ ...။ အဲဒီ့လိုျဖစ္ႏုိင္ဖို႕ဆိုတာကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုတည္း ရွိေနဖို႕လိုတာပါ ...။ အဲဒါကေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ပါ ...။

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ေက်ာင္းတက္ၿပီး ပညာရွာမီွးေနရမယ့္ အရြယ္မွာ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနၾကရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကိုျမင္တဲ့အခါ ဘယ္လိုေတြးၾကမယ္ ဆိုတာမသိေပမယ့္ ... ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီကေလးေတြရဲ႕ဘ၀၊ ဒီကေလးေတြကို ဒီလိုျဖစ္ေနေစတဲ့ သူတို႕ မိဘေတြရဲ႕ဘ၀၊ ေနာက္ၿပီး ဒီကေလးေတြရဲ႕အနာဂတ္ ... ၊ ဒီလိုကေလးမ်ိဳးေတြလူႀကီးျဖစ္လာၿပီး တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီကေန ၀င္ပါၾကမယ့္ ႏုိင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ ...၊ ၿပီးေတာ့ ဒီကေလးေတြေရးထြင္းရမယ့္ ... ႏုိင္ငံရဲ႕သမိုင္း စာမ်က္ႏွာအသစ္ ေတြ ... စတာ စတာေတြအထိကို အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ မိပါတယ္ ...။ ဒါဟာ ႀကီးမားတဲ့ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္သလို အခ်ိန္မီေျပာင္းပစ္သင့္တဲ့ အေျခအေနတစ္ရပ္ျဖစ္တယ္လို႕ လဲကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္ ...။ ဒါေၾကာင့္လဲ ... ဒီျပႆနာကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဥာဏ္မီသေလာက္ေလး အခါခါ စဥ္းစားအေျဖရွာၾကည့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႕ ဒီကေလးေတြကို ဒီလိုအေျခအေနေရာက္လာေစတဲ့ အေျခခံအခ်က္ကေတာ့ သူတို႕မိဘေတြရဲ႕ ဘ၀အေျခအေနပဲျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းျမစ္ထာ၊ ေကာင္းရာညႊန္လတ္၊ အတတ္သင္ေစ၊ ေပးေ၀ႏွီးရင္း၊ ထိမ္းျမားျခင္းလွ်င္ ၀တ္ငါးအင္ဆိုတဲ့ မိဘတို႕ရဲ႕ ၀တၱရားငါးပါးထဲမွာ တစ္ပါးအပါအ၀င္ျဖစ္ၿပီး အေရးအႀကီးဆံုး၊ အေျခခံအက်ဆံုးျဖစ္တဲ့ အတတ္ပညာသင္ၾကားေပးရမယ္ဆိုတဲ့ ၀တၱရားကို မိဘေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မေက်ပြန္ႏုိင္ၾကေတာ့တဲ့အခ်က္ကို သြားေတြ႕ရပါတယ္ …။ တကယ္တမ္းေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့၀တၱရားငါးပါးထဲက အတတ္သင္ေစဆိုတဲ့ ၀တၱရားတစ္ပါးကိုသာ မိဘတိုင္းေက်ႏုိင္မယ္ဆိုရင္ … အျခား၀တၱရားေတြကိုပါ အလိုလို ျဖည့္ဆည္းေပးလိုက္သလိုပါပဲ …။ ပညာေရးကိုဆံုးခန္းတုိင္ေအာင္ သင္ယူႏုိင္ခဲ့တဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ဟာ ေကာင္းမႈနဲ႕ မေကာင္းမႈကို အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိ ခြဲျခားတတ္သြားပါတယ္ …။ ေနာက္ၿပီး … ကိုယ္တတ္တဲ့ ပညာနဲ႕ အရင္းအႏီွးကို ကိုယ္တုိင္ရွာေဖြရပ္တည္ႏုိင္စြမ္းလဲရွိသြားႏိုင္ပါတယ္ …။ ပညာေရးဆံုးခန္းတုိင္ခဲ့တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ အသိတရားရွိေနၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ထိမ္းျမားလက္ထက္မႈတစ္ခုကိုလဲ သူ႕ကိုယ္တုိင္ ေရြးခ်ယ္ဆံုးျဖတ္ႏုိင္စြမ္း ရွိသြားႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိဘေတြအေနနဲ႕ အျခား၀တၱရားေတြမေက်ခ်င္ေနပါေစ … အတတ္သင္ေစဆိုတဲ့ ၀တၱရားေလးတစ္ခုကိုေတာ့ တတ္စြမ္းသမွ်ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္သင့္ၾကတယ္လို႕ ျမင္ပါတယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵပါ …။ ဒါေပမယ့္ … တကယ့္လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ႕ေနရတာက ဒီတာ၀န္ေလးတစ္ခုကိုေတာင္ မေက်ႏုိင္ၾကတဲ့ မိဘေတြေၾကာင့္ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ေတြ ျမွဳတ္ႏွံစေတးပစ္ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြပါ။ ဘာျဖစ္လို႕ ဒီလိုျဖစ္ေနတာလဲ ဆိုတာကိုထပ္စဥ္းစား ၾကည့္တဲ့အခါမွာ အေျခခံလူတန္းစားအလႊာေတြရဲ႕ အသိပညာဗဟုသုတခ်ိဳ႕တဲ့မႈကလည္း အေၾကာင္းရင္းတစ္ခု ျဖစ္ေနျပန္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္ …။ ကိုယ္ေမြးလာမယ့္ ကေလးေတြကို တာ၀န္ယူႏုိင္တဲ့ အေျခအေန ကိုယ့္မွာ မရွိေသးဘူးဆိုရင္ … ကေလးမယူေသးလို႕ရပါတယ္ …။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့လို အသိေတြအေျခခံလူတန္းစားအလႊာမွာ ရွိမေနပါဘူး။ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အခ်ိန္မအားမလပ္ေအာင္ကို ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနရလို႕ က်န္တာေတြအတြက္ ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားခ်ိန္မရတာမ်ိဳးလဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ျပႆနာရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းကို စဥ္းစားၾကည့္ေနတာျဖစ္ပါတယ္ …။ ဟုတ္ပါၿပီ … အခု ဘယ္လိုေျဖရွင္းမလဲဆိုတာနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ပါမယ္ …။ အေျခခံလူတန္းစားေတြကို သားစပ္ျခားေရးနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ အသိေတြက်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ ေပးႏုိင္ဖို႕လိုပါတယ္ …။ ေနာက္ၿပီး … လူတုိင္းရဲ႕ အေျခခံစား၀တ္ေနေရးေျပလည္ေနေစဖို႕ကိုလဲ အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိ ေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္ရပါမယ္ …။ ပညာမသင္ႏုိင္ပဲ အလုပ္ထြက္လုပ္ေနရတဲ့ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို ကယ္တင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့ကေလးငယ္ရဲ႕ မိသားစုရွိရာကို သြားၿပီး အဲဒီ့မိသားစုထဲက မိခင္နဲ႕ ဖခင္ကို သားစပ္ျခားေရးအသိပညာေတြေပးရပါမယ္ …။ ၿပီးရင္ အိမ္ေထာင္ဦးစီးျဖစ္တဲ့ ဖခင္အတြက္ … မိသားစုတစ္စုလံုးရဲ႕ အေျခခံစား၀တ္ေနေရးကိုတာ၀န္ယူႏုိင္ေလာက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုခုကို စီမံေပးဖို႕လဲ လိုပါလိမ့္မယ္ …။ ဒီလိုလုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ … အဲဒီ့ မိသားစုတစ္စုအတြက္ အဲဒီ့ ျပႆနာဟာ ေျပလည္သြားႏုိင္ပါတယ္ …။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့လိုမိသားစုေတြမ်ားစြာရွိေနပါတယ္ …။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ့လိုမိသားစုေတြ အားလံုးရဲ႕ ဘ၀ကို ဆြဲတင္ဖို႕ဆိုတာကေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ျခင္းစီရဲ႕အားနဲ႕ မရႏုိင္ေတာ့ပါဘူး …။

ဒါဆို ေနာက္ထပ္အေျခအေနတစ္ခုကို စဥ္းစားၾကည့္ပါမယ္ …။ အထက္မွာ စဥ္းစားခဲ့တာက ကေလးေရာ၊ သူ႕မိသားစုကိုပါ ဆြဲတင္ဖို႕ႀကိဳးစားတဲ့နည္းပါ …။ အဲဒီ့လိုမ်ိဳးလုပ္ႏိုင္ဖို႕ သိပ္မလြယ္ကူဘူးဆိုရင္ … ကေလးနဲ႕ မိသားစုကိုခြဲၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕စဥ္းစားၾကည့္ပါမယ္ …။ ပညာမသင္ႏိုင္ပဲ အလုပ္ထြက္လုပ္ေနရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို အေျခခံအားျဖင့္ ႏွစ္ပိုင္းခြဲလို႕ရပါတယ္ … တစ္မ်ိဳးကေတာ့ မိဘက ေက်ာင္းဆက္မထားႏုိင္ေတာ့လို႕ ဒီအတုိင္းအအားမေနခိုင္းခ်င္တာနဲ႕ အလုပ္ထြက္လုပ္ခုိင္းထားတာမ်ိဳးပါ။ မိဘက သူ႕အေပၚမွာ မီွခိုေနရတာမ်ိဳး မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးကက်ေတာ့ … မိသားစုရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ကိုယ္တုိင္ကကို တစ္တပ္တစ္အား ပိုက္ဆံထြက္ရွာမွရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္လာလို႕ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး ေငြရွာေနရတာမ်ိဳးပါ။ ဒါမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕လုပ္အားခကို မိသားစုက မီွခုိေနရတာမ်ိဳးျဖစ္သြားပါၿပီ။ ပထမကေလးမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ သူ႕ကို အလုပ္မလုပ္ခုိင္းပဲ ေက်ာင္းထားေပးမယ္ဆိုရင္ မိဘေတြအေနနဲ႕ အလြယ္တကူ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴလက္ခံၾကမွာျဖစ္ေပမယ့္ … ဒုတိယကေလးမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ … သူ႕ကို မိသားစုကေနခြဲထုတ္ၿပီး သူ႕ဘ၀ကို ျမွင့္တင္ေပးခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ အခက္အခဲေတြရွိလာပါတယ္ …။

ဒီေဆာင္းပါးေလးေရးေနတုန္း ... စိတ္ကသိကေအာင့္ျဖစ္စရာကိစၥေလးေတြေပၚလာတာနဲ႕ ဆက္ေရးဖို႕ရာ အာရံုမလာဘူးျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆက္ေရးမွာပါ ...။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ စိတ္ပါရင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အတူတူ ပူးေပါင္းေခါင္းစားႏုိင္ပါတယ္ ...။ လုပ္ရပ္ေတြအားလံုးဟာ စိတ္ကူးေတြမွာ အေျခတည္ခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ ...။

4 comments:

Ma Moe said...

Why kids has to work.. it is because of the poverty..
why there is poverty.. it is because of the Government's mismanagement
why there is mismanagement.. recent government officials don't have ability to manage the country..
How can we change it.. Change the government.. "CNG" is the only solution to solve that problem.

Ma Moe said...

Why kids have to work.. it is because of the poverty..
why there is poverty.. it is because of the Government's mismanagement
why there is mismanagement.. recent government officials don't have ability to manage the country..
How can we change it.. Change the government.. "CNG" is the only solution to solve that problem.

Anonymous said...

မိဘတစ္ဦးတစ္ေယာက္၊အိမ္ေထာင္စုတစ္ခုသာမက
အဖြဲ ့အစည္းတစ္ခုလည္းဆိုင္ပါတယ္။
ေက်ာင္းမွာပညာသင္ရမဲ့အခ်ိန္မွာေက်ာင္းထဲကိုေရာက္
ေအာင္ေခၚယူရမွာကသက္္ဆိုင္ရာပညာေရးဌာန
နဲ ့အစိုးရရဲ ့တာဝန္ပါ။
အကယ္ရ်္အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ထြက္ရင္ေတာင္မွ
ညဖက္မွာပညာသင္ေပးတဲ့ေက်ာင္းလိုမ်ိဳး၊အသက္ေမြးဝမ္း
ေက်ာင္းကိုတဖက္တလမ္းမွအေထာက္အကူပညာကိုပံပိုး
ေပးရမွာပါ။သက္ၾကီးသင္ပညာေရးမ်ိဳးကိုပံပိုးေပးသင့္ပါတယ္။
ိိိ္ိအစိုးရအေနနဲလည္းပညာေရးစစ္တမ္းလိုမ်ိဳးကို
ေကာက္ျပီး လိုအပ္တဲ့၊ထိေရာက္တဲ့စနစ္မ်ိဳးကို
ခ်မွတ္သင့္ပါျပီး၊
ဝင္ေငြနည္းမိသားစုကျမန္မာလူငယ္ေတြအတြက္
စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ။

MELODYMAUNG said...

ကေလးေတြကို ေက်ာင္းထားေပးဖို႕
အင္း ငါတို႕ စဥ္းစားဖူးတယ္
ေကာ႕မွဴး ဆင္ျခံေက်းရြာမွာ ဘုန္းၾကီးသင္ စာသင္ေက်ာင္းရွိတယ္
4တန္းထိပီးတာနဲ႕ ထြက္ျပီး အလုပ္လုပ္ၾကတယ္
ျမိဳ႕တက္ျပီး စာသင္ႏိုင္ၾကဘူး
ေက်ာင္းလဲေဆာက္ေပးျပီးျပီ
ဆရာဆရာမေတြလဲ ေခၚထားတယ္
တလကို အသံုးစားရိတ္ (ဗလာစာအုပ္ဖိုး+စာေရးကိရိယာ+ ပံုႏွိပ္စာအုပ္ အပါအ၀င္) အတြက္ အလွဴရွင္ေတြလဲရွိတယ္
အစုိးရေက်ာင္းအတြက္ တက္ဖို႕ စားရိတ္မတတ္ႏိုင္လို႕ မတက္ေပမဲ႕
အဲ႕ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာေတာ႕ ဘုနး္ၾကီး အမိန္႕နဲ႕ မတက္မေနရ 4တန္းေလာက္ထိေတာ႕
ေက်ာင္းတက္တယ္ဗ်
ဒါေပသိ အလယ္တန္းတက္မဲ႕ အရြယ္မွာ ထပ္မတက္ခ်င္ၾကေတာ႕ဘူး
အလုပ္လုပ္ျပီး အိမ္က မိသားစု အတြက္ တတပ္တအား ပိုက္ဆံရွာၾကရတယ္
ေက်ာင္းေနလဲေပ်ာ္ပါတယ္တဲ႕
ဒါေပသိ ေက်ာင္းျပီးမွ ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ရွာႏိုင္မွာထက္
ေက်ာင္းဆက္မတက္ပဲ ပိုက္ဆံရွာလဲ အေျခအေနသိပ္မကြာပါဘူး
ေစာေစာ အလုပ္လုပ္ရတာပဲ ရွိတယ္လို႕ ျမင္ၾကပါတယ္ခင္ဗ်
အဓိကက ပညာတတ္ဘြဲ႕ရျဖစ္ေစခ်င္ေပမဲ႕
ဘယ္ေလာက္ရမွာလဲ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အခ်ိန္ေတြ ရင္းႏွးီျမွဳပ္ႏွံရမွာလဲဆိုတာ တြက္ခ်က္တတ္ၾကတယ္
သူတိဳ႕ေတြ တခ်ိဳ႕ေတြက နလပိန္းတံုးမဟုတ္ဘူး
အဲလိုေပမဲ႕ part time အလုပ္လဲလုပ္လို႕ရေအာင္ စီစဥ္ေပး ေက်ာင္းလဲ တက္ခုိင္းေပးလို႕ရရင္ေတာ႕ မဆိုးဘူးထင္ရဲ႕
ဘယ္ေတာ႕စမွာလဲ အခ်ိန္မဆြဲနဲ႕ ခုစေလ
အဲဒီကေလးေတြဘ၀ကို ဆြဲတင္ဖို႕လို႕ လႈပ္ရွားမႈ တခုခု
ေငြ၊ အခ်ိန္၊ လုပ္အား
ဒါေပသိ ငါတို႕လက္တဖက္တည္းဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ထိႏိုင္မွာလဲ
လက္ေတြတြဲလိုက္ရင္ေတာ႕...
ငါက ဟိုမွာတြဲလိုက္ ဒီမွာ တြဲလိုက္ပါေလ
နင္လက္ေပးရင္ လာတြဲမယ္ ရယ္ဒီပါပဲေနာ္..