Happy moment at FFSS (The First Step Of MIDO)

          ဒီေန႕(၁၂.၀၃.၂၀၁၂) ကိုယ္တို႕ MIDO အဖြဲ႕ေလးရဲ႕ ပထမဆံုး ICT နည္းပညာျပန္႕ပြားေရး သင္ၾကားမႈအစီအစဥ္ေလးတစ္ခု အေနနဲ႕ နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္) ကဖြင့္ထားတဲ့ တစ္ပတ္တာသင္တန္းေလးမွာ အခ်ိန္ႏွစ္နာရီယူၿပီး လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြကို အရွိန္အဟုန္ျမွင့္ႏုိင္ဖို႕အတြက္ ICT (သတင္းႏွင့္ဆက္သြယ္ေရးနည္းပညာ) ကို ဘယ္လိုအသံုးျပဳေနၾကတယ္ ... ဘယ္လိုအသံုးျပဳသင့္တယ္ ဆိုတာေလးေတြ ဖလွယ္ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္တို႕ရဲ႕ အတန္းခ်ိန္မေရာက္ခင္မွာပဲ ... သင္တန္းသား၊ သင္တန္းသူေတြနဲ႕ အိုင္စီတီအၾကား ဆက္စပ္ပတ္သက္မႈ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲဆိုတာေလးကို သိရဖုိ႕... form ေလးတစ္ခုကို ႀကိဳျဖည့္ခုိင္းထားခဲ့တာေၾကာင့္ ... သင္တန္းသားေတြရဲ႕ အေျခအေနကို ကိုယ္တုိ႕အခ်ိန္မစမီကတည္းက ႀကိဳသိေနခြင့္ရခဲ့တယ္။ သူတို႕ေတြရဲ႕ အေျဖေတြကိုဖတ္ရတာ သိပ္ကိုစိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာပဲ။

          သင္တန္းမွာ ရွိတဲ့သူ ၃၂ ေယာက္အနက္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ အင္တာနက္ကို သံုးဖူးၾကတဲ့သူက ၈ေယာက္ပဲရွိတာကိုေတြ႕ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ... မသံုးျဖစ္ၾကတဲ့အေၾကာင္းရင္းေတြကို ၾကည့္တဲ့အခါ ... အခ်ိန္မရလို႕၊ အသက္အရြယ္ႀကီးေနလို႕၊ ပိုက္ဆံမတတ္ႏိုင္လို႕၊ အလုပ္နဲ႕မသက္ဆိုင္လို႕စတဲ့ ပုဂိဳလ္တစ္ဦးခ်င္းစီနဲ႕ ဆိုင္တာေတြေတြ႕ရသလိုပဲ ... အင္တာနက္မရွိလို႕၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲလို႕၊ မီးမလာလို႕ စတဲ့ နည္းပညာဖြံ႕ၿဖိဳးမႈအတြက္ မျဖစ္မေနလိုအပ္ေသာ အေျခခံအေဆာက္အအံု (Infrastructure) ေတြမရွိေသးျခင္းဆိုတဲ့ အမ်ားနဲ႕ပါပတ္သက္ေနတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြကိုပါ ေတြ႕လိုက္ရတယ္ ...။ တစ္ဦးခ်င္းဆိုင္ရာအျမင္ေတြနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ... အခ်ိန္မရဘူးဆိုေပမယ့္လဲ အေရးႀကီးတယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္ရေအာင္ရွာသင့္တဲ့အေၾကာင္း၊ အင္တာနက္နည္းပညာဟာ ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ အသက္အရြယ္မေရြး အသံုးခ်တတ္ရင္တတ္သလို အသံုး၀င္တဲ့အေၾကာင္း၊ ICT ဟာ ကေလးေတြ အေပ်ာ္သက္သက္ အသံုးျပဳရတာမ်ိဳးအတြက္ခ်ည္းမဟုတ္ပဲ လူႀကီးေတြလဲ သတင္းေတြဖတ္တာမ်ိဳး၊ အျခားစိတ္၀င္စားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ေလ့လာတာမ်ိဳးေတြပါ လုပ္ႏုိင္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ ပိုက္ဆံမတတ္ႏိုင္ျခင္းကိစၥကလည္း ေနာက္ပိုင္းေတြမွာ အက်ိဳးအျမတ္မယူတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းမ်ိဳးေလးေတြ မ်ားမ်ားေပၚလာတဲ့အခါ ICT နည္းပညာေတြကို တတ္ခ်င္စိတ္ရွိရံုတစ္ခုတည္းနဲ႕ အခမဲ့သင္ၾကားခြင့္ရႏုိင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ရလာႏုိင္တဲ့အေၾကာင္း၊ အလုပ္နဲ႕မသက္ဆိုင္ဘူးဆိုတာကလည္း အခုေလာေလာဆယ္ မသက္ဆိုင္ဘူးလို႕ထင္ေနျခင္းသာျဖစ္ၿပီး ... ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြမွာဆို လယ္စိုက္တဲ့လယ္သမားေတြက အစ အင္တာနက္ေပၚက ေစ်းႏႈန္းေတြကိုၾကည့္ၿပီး ပြဲစားမပါပဲ ကိုယ္တုိင္ အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ေနၾကၿပီ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြ သိသေလာက္ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ Infrastructure ကိစၥနဲ႕ပတ္သက္လို႕ကေတာ့ အားလံုး၀ိုင္းႀကိဳးစားၾကရမွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႕ အခုေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ရွိတဲ့အေျခအေနေလးနဲ႕ပဲ ျဖစ္သလို ေလ့လာသင္ယူဆည္းပူးၾကရမွာပဲျဖစ္တယ္လို႕ ကိုယ့္ရဲ႕အျမင္ကိုေျပာျပခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ သင္တန္းအတြက္ ကိုယ္ျပင္ဆင္ခဲ့တဲ့ Power Point Slide Show ေလးကိုျပၿပီး Presentation ေလးလုပ္ခဲ့တယ္။ ပန္းသီးကြန္ပ်ဴတာေတြကို တီထြင္ခဲ့သူတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ စတိပ္ေဂ်ာ့ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ အခါမွာ ေဖ့ဘြတ္လူမႈကြန္ယက္ ကိုတည္ေထာင္သူလူငယ္ေလး မက္ခ္ဇူကာဘတ္ ေျပာခဲ့တဲ့စကားေလးကိုလဲ ႀကိဳက္လြန္းလို႕ ကိုယ္ရဲ႕ Presentation ေလးထဲမွာ ထည့္ျပခဲ့တယ္။ သူေျပာခဲ့တာက “Steve, thank you for being a mentor and a friend. Thanks for showing that what you build can change the world. I will miss you.”  တဲ့ ။ ျမန္မာလိုဆိုရင္ေတာ့ ... ဆရာတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႕ေရာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႕ပါ ရွိေနေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါ။ ကုိယ္ဖန္တီးတည္ေဆာက္လိုက္တာတစ္ခုခုက ကမာၻႀကီးကိုေျပာင္းလဲပစ္လုိက္ႏုိင္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ျမင္ေအာင္ျပခဲ့တဲ့အတြက္လဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ... စတိဗ္ေရ။ ခင္ဗ်ားကို က်ေနာ္ လြမ္းေနမွာပါ ... တဲ့။ ဒီလိုအသိမ်ိဳး အေတြးမ်ိဳး ကိုယ္တို႕ ျမန္မာလူငယ္ေလးေတြရဲ႕ ရင္ထဲအသဲထဲ မွာလဲ ရွိသင့္တယ္ဆိုတာေလးကို အားမလိုအားမရနဲ႕ေျပာခဲ့မိပါေသးတယ္။ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ တစ္ခုရဲ႕လက္ေအာက္မွာ ကာလၾကာရွည္ၿငိမ္၀တ္ပိျပားခဲ့ၾကရတဲ့ ကိုယ္တို႕လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ သိမ္ငယ္မႈေတြကေနရာယူထားၾကၿပီး မိမိကုိယ္ကို ယံုၾကည္မႈေတြေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့တာ ... မလႊဲမေရွာင္သာခဲ့တဲ့ အရွိတရားတစ္ခုပါပဲ။

                   အဲဒီ့မလိုလားအပ္တဲ့ အရွိတရားတစ္ခုကိုေခ်ဖ်က္ပစ္ဖို႕ ... ကိုယ္တို႕အားလံုးရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ we can do it. ငါတို႕လုပ္ႏုိင္တယ္ဆိုတဲ့ ေအာင္စိတ္ေလးကို ပ်ိဳးေထာင္ေမြးျမဴထားၾကဖို႕ အေရးတႀကီးလိုအပ္တယ္လို႕လဲ ကိုယ္ျမင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ကိုယ္တို႕အဖြဲ႕ေလးရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ေလးကို လူငယ္ေတြရဲ႕ႏွလံုးသားထဲ ေအာင္စိတ္ေတြေပါက္ဖြားလာေစဖို႕ အားေပးတဲ့အေနနဲ႕ You can do IT. လို႕ေပးခဲ့တာေပါ့။ IT ဆိုတဲ့စကားလံုးကို Information Technology (သတင္းနည္းပညာ) လို႕လဲ ျမင္လို႕ရတယ္ေလ။ ကိုယ့္ရဲ႕ Presentation ေလးအၿပီးမွာ ရွိတဲ့သင္တန္းသား ၃၂ ေယာက္ကို အုပ္စု ေလးစုခြဲၿပီး စားပြဲေတြကိုလဲ ေလးခုစာျပင္စီလုိက္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ... သူတို႕ကို စာရြက္အျဖဴႀကီးေတြ တစ္ေယာက္တစ္ရြက္စီေပးၿပီး ... အခုလို ေျပာျပၿပီးတာေတြကို နားေထာင္ၿပီးတဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုေတြခံစားၾကရသလဲ၊ ဘာေတြလုပ္ေပးဖို႕လုိမယ္ထင္သလဲ၊ ဘာအခက္အခဲေတြရွိမလဲ စတာေလးေတြကို (Group Discussion)အုပ္စုအတြင္းေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ၾကၿပီး ခ်ေရးၾကဖို႕ ေပးလိုက္တယ္။ သူတို႕ေတြ အခ်င္းခ်င္းစကားေတြေျပာဆိုေဆြးေႏြးေနၾကစဥ္မွာလဲ ကိုယ္တို႕ကလည္း ... လုပ္ရမယ့္ပံုစံေလးကို အေသးစိတ္လိုက္ရွင္းျပ ... ၀င္ေဆြးေႏြးစတာေတြလိုက္လုပ္ၾကတာေပါ့ ...။ ၿပီးတဲ့အခါ ... အုပ္စုေလးခုစီက တစ္အုပ္စုကို တစ္ေယာက္စီထြက္လာေစၿပီး သူတို႕ေတြခ်ေရးထားတာေတြကို ျပန္ၿပီး တင္ျပေဆြးေႏြးေစခဲ့တယ္။ တစ္ေယာက္ထြက္လာၿပီး သူတို႕ေတြေဆြးေႏြးေျပာဆိုျဖစ္ခဲ့တာေတြကို ထြက္ၿပီးရွင္းျပလိုက္ ... က်န္တဲ့သူေတြက လက္ခုပ္ေတြတီးၿပီးအားေပးလုိက္ ... ေနာက္တစ္ေယာက္ ... ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႕ ကိုယ္တို႕ရဲ႕သင္တန္းေလးစည္စည္ကားကားျဖစ္လာတယ္ ...။ ရတဲ့အခ်ိန္ႏွစ္နာရီကလည္း ကုန္ဖို႕တျဖည္းျဖည္းနဲ႕နီးနီးလာတယ္။ သူတို႕ေလးဖြဲ႕လံုး Presentation လုပ္ၿပီးသြားၾကတဲ့အခါ ... ကိုယ္က သူတို႕ေျပာသြားတဲ့အခ်က္ေတြနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ကိုယ္တုိ႕ဘက္က ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ၊ လုပ္ေပးႏုိင္တာေတြကို ျပန္ေျပာျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ ... ကိုယ္တို႕သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီးဖြဲ႕ထားတဲ့ အဖြဲ႕ေလးရဲ႕လုပ္ဖို႕ရွိတဲ့ အစီအစဥ္ေလးေတြကိုလဲ အၾကမ္းဖ်ဥ္းရွင္းျပလိုက္တယ္။ နယ္ေတြဆင္းၿပီး နည္းပညာဆိုင္ရာသင္ၾကားမႈေတြလုပ္သြားမယ္ဆိုတဲ့ ကိုယ္တုိ႕ရဲ႕ အစီအစဥ္ေလးကို အားလံုးက အားတက္သေရာနဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတာေတြ႕ရတဲ့အတြက္ ၀မ္းလဲသာမိသလို ... တစ္ဖက္ကလည္း ဆက္လုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြအတြက္ အားတက္မိပါတယ္။ အဲဒီ့အစီအစဥ္ေလးအၿပီးမွာနာရီကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၅နာရီကထိုးေနပါၿပီ။

          ဒါေပမယ့္ ... ေနာက္ဆံုးအစီအစဥ္တစ္ခုအေနနဲ႕ အခုျပဳလုပ္သြားတဲ့မွ်ေ၀ေဆြးေႏြးျခင္းအစီအစဥ္ေလးကေန ရလိုက္တဲ့အခ်က္ေတြ၊ ျမင္မိတဲ့အားနည္းခ်က္ေတြကို တစ္ေယာက္ခ်င္းစီေျပာၾကတာေလးလုပ္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေျပာျပၿပီး ... ဗိုက္ဆာေနၾကၿပီလားလို႕ေမးလိုက္ေတာ့ အားလံုးရဲ႕ ႏႈတ္ဖ်ားကေန '' ရပါတယ္ ... မဆာပါဘူး '' ဆိုတဲ့အသံထြက္လာတာနဲ႕ ကိုယ္တို႕ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအစီအစဥ္ေလးကို အားလံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႕ပဲ စတင္ခဲ့ၾကတယ္။ စာရြက္အျဖဴတစ္ရြက္ကို white-board ေပၚကပ္ ... အလယ္ကမ်ဥ္းဆြဲၿပီး ႏွစ္ပိုင္းခြဲလိုက္တယ္။ တစ္ဖက္ကေတာ့ ... ဒီအစီအစဥ္ေလးကေနရလိုက္တဲ့အခ်က္ေတြေရးဖို႕ ျဖစ္ၿပီး၊ ေနာက္တစ္ဖက္ကေတာ့ ... ဒီအစီအစဥ္ေလးနဲ႕ပက္သက္ၿပီး ျမင္မိတဲ့အားနည္းခ်က္ေတြ၊ ျဖစ္ေစခ်င္တာေလးေတြကို ေရးဖို႕ပါ။ သင္တန္းသားေတြကို တစ္ေယာက္စီထေျပာေစၿပီး ... ကိုယ္တို႕ေတြက စာရြက္ေပၚခ်ေရးခဲ့ပါတယ္။ ရလိုက္တဲ့အခ်က္ေတြထဲမွာေတာ့ ... အရင္ကမသိခဲ့တာေတြသိလာတယ္၊ ICT နည္းပညာဟာတတ္ထားဖို႕လိုမယ္လို႕ ျမင္လာတယ္၊ ဒီအစီအစဥ္ေလးအၿပီးမွာ ICT နည္းပညာကို တတ္ေျမာက္ခ်င္စိတ္ေတြ၊ သင္ယူခ်င္စိတ္ေတြျဖစ္လာၾကတယ္၊ နယ္ေတြကိုဆင္းၿပီး စာသင္ၾကမယ္ဆိုတာကိုလဲ ႀကိဳဆိုၿပီး လုိအပ္တဲ့အကူအညီေတြေပးၾကမယ္လို႕လဲ အခ်ိဳ႕က ကတိေပးၾကတယ္။ ျမင္မိတဲ့အားနည္းခ်က္ေတြကိုေျပာၾကတဲ့အခါမွာေတာ့ ... ICT နည္းပညာကိုအခုမွစၿပီးၾကားဖူးတဲ့အတြက္ ဘာေတြလုိအပ္တယ္ဆိုတာကို မေျပာႏုိင္ပါဘူးလို႕ တစ္ေယာက္က ထေျပာတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ... အခ်ိန္ ၂နာရီက နည္းတဲ့အေၾကာင္းနဲ႕ ဒီထက္ပိုတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီထက္ပိုတဲ့ ပညာရပ္ေတြကိုသင္ၾကားေပးေစခ်င္တယ္လို႕ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ... အခ်ိန္သာပိုရရင္ ... လက္ေတြ႕အသံုးခ်ျခင္းအစီအစဥ္ (Pritical) ပိုင္းကိုလဲ ထည့္သြင္းေစခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေျပာၾကတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ... ေျပာသြားတဲ့အထဲက အဂၤလိပ္လိုစကားလံုးေတြကို တတ္ႏုိင္သမွ်ျမန္မာလိုျပန္ေပးဖို႕လဲ ေမတၱာရပ္ခံသြားတာကိုေတြ႕ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ... နယ္ဆင္းၿပီးစာသင္ၾကတဲ့အခါမွာ ... နယ္ေျမခံေတြနဲ႕ နက္နက္နဲနဲတိုင္ပင္ ညွိႏႈိင္းၾကၿပီးမွလုပ္သင့္တဲ့အေၾကာင္းလဲ အႀကံျပဳသြားပါေသးတယ္။ သိပ္ကိုစိတ္၀င္စားစရာေကာင္းၿပီး ... ကိုယ္တို႕ရဲ႕ေရွ႕ဆက္ ရမယ့္လမ္းေၾကာင္းအတြက္ အမ်ားႀကီးအက်ိဳးရွိတဲ့အႀကံျပဳခ်က္ေတြပါပဲ။ ကိုယ္တို႕ရဲ႕ အစီအစဥ္ေတြအားလံုး ၿပီးဆံုးသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ သင္တန္းသူ၊ သင္တန္းသားေတြအားလံုးနဲ႕ ကိုယ္တို႕အဖြဲ႕နဲ႕ စုေပါင္းၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကတယ္ ...။ အားလံုးရဲ႕မ်က္၀န္းေတြထဲက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ စိတ္အားထက္သန္မႈအလင္းေတြနဲ႕ ကိုယ္တို႕ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြေပၚက ပီတိအၿပံဳးေတြ ေပါင္းစပ္ၿပီး ... ဓါတ္ပံုေလးကေတာ့သိပ္ကိုလွေနမွာပဲလို႕ ကိုယ္ေတြးမိတယ္ ...။

          အားတက္သေရာပူးေပါင္းပါ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ သင္တန္းသူ၊သင္တန္းသားေတြ အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္သလိုပဲ ...။ ကိုယ္နဲ႕အတူ  စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ... ပူးေပါင္းပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကိုလဲ ... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့စကားေလးနဲ႕အတူ ... ေရွ႕ဆက္ၾကစို႕ဆိုတဲ့စကားေလးကိုပါ ထပ္ေဆာင္းေျပာလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။

ေနဘုန္းလတ္

၁၂.၀၃.၂၀၁၂ (တနလၤာ)

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဘားကမ့္ (Barcamp)

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဘားကမ့္ (Barcamp)

ဒီႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၄ရက္နဲ႕ ၅ရက္ေန႕ေတြမွာ မႏၱေလးဘားကမ့္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၁ရက္နဲ႕ ၁၂ရက္ေန႕ေတြမွာ ရန္ကုန္ဘားကမ့္တုိ႕ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္နဲ႕ က်င္းပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္လဲ မႏၱေလးမွာ တစ္ရက္၊ ရန္ကုန္မွာႏွစ္ရက္ ပူးေပါင္းပါ၀င္ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘားကမ့္ (Barcamp) ဆိုတာက တက္ေရာက္သူေတြအားလံုး ေဟာေျပာခ်င္သူေရာ၊ နားေထာင္ခ်င္သူေတြပါ လြတ္လပ္စြာ၊ ရင္းႏွီးပြင့္လင္းစြာနဲ႕ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာေတြ ဖလွယ္ရယူႏုိင္တဲ့ပြဲမ်ိဳးပါ။ တစ္ေန႕တာရဲ႕အခ်ိန္အပုိင္းအျခားေလးေတြနဲ႕ ေဟာေျပာႏိုင္တဲ့ အခန္းေလးေတြကို တြဲလ်က္ကပ္ေပးထားတဲ့ Board တစ္ခုရွိၿပီး တက္ေရာက္လာသူေတြထဲ ကမည္သူမဆုိဟာ ကိုယ္မွ်ေ၀ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႕ ေျပာမယ့္သူနာမည္ကို စာရြက္ေတာင္းေရးၿပီး ေျပာခ်င္တဲ့အခန္း ေျပာခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ဆံုတဲ့အကြက္မွာ ကပ္လိုက္ဖို႕ပါပဲ။ ဒါဆို အဲဒီ့ Board ကိုလာၾကည့္တဲ့သူေတြကလည္း ဘယ္သူက ၊ ဘယ္အခန္းမွာ၊ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘာအေၾကာင္းေျပာမယ္ ဆိုတာေတြကို သိသြားၿပီး ကိုယ္စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့အခန္းကို သြားနားေထာင္လိုက္ရံုပါ …။ ႏုိင္ငံတကာက Barcamper ေတြအတြက္ ဘာသာျပန္သူေတြ စီစဥ္ေပးထားသလို … အိုင္တီမကၽြမ္းက်င္သူေတြ အတြက္လည္း ေျပာခ်င္တာေျပာႏိုင္ဖို႕ နည္းပညာ ပိုင္းဆိုင္ရာ အေထာက္အကူျပဳေပးမယ့္သူေတြ ထားေပးထားပါတယ္ …။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏုိင္ငံမွာ ဘားကမ့္ပြဲေလးေတြ က်င္းပျဖစ္ေနၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို အထဲမွာ ကတည္းက ဂ်ာနယ္ေတြဖတ္ၿပီး သိေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ကတည္းက စိတ္ထဲမွာ ရြစိရြစိျဖစ္ေနခဲ့တာပါ …။ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ေနၾကတဲ့သူေတြထဲ မွာလည္းကိုယ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း  ေတြကုိေတြ႕ေနရေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့ …။ ပထမအႀကိမ္နဲ႕ ဒုတိယအႀကိမ္ ရန္ကုန္ဘားကမ့္ ေတြနဲ႕ ပထမအႀကိမ္မႏၱေလးဘားကမ့္တို႕ကို အထဲကေနပဲ လွမ္းလြမ္းရင္းျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႕ ဘားကမ့္ႏွစ္ခုစလံုးအမီ အျပင္ျပန္ေရာက္လာႏုိင္ခဲ့လို႕ ႏွစ္ခုစလံုးကို ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် ပူးေပါင္းပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခြင့္ရခဲ့ပါတယ္ …။ မႏၱေလးဘားကမ့္ကိုသြားတုန္းကေတာ့ တစ္ခုခု ၀င္ေျပာဖုိ႕အစီအစဥ္မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုခုေျပာပါလားလို႕ ၀ုိင္းေျပာၾကတာနဲ႕ ေျပာခ်င္ေနတဲ့ေခါင္းစဥ္ တစ္ခုကို ကမမ္းကတမ္း ပဲ ျပင္ဆင္ၿပီး ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ မႏၱေလးမွာ ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေခါင္းစဥ္က တိုင္းျပည္တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းမွာ အခ်ိတ္အဆက္ မိဖို႕အေရးႀကီးတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလးပါ … ။အဂၤလိပ္လို (Connection in State Building Process) လို႕ နာမည္ေပးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဓိက က တုိင္းျပည္တစ္ခုရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရး၊ ဥပေဒျပဳေရး၊ မီဒီယာနဲ႕ ျပည္သူဆိုတဲ့ မ႑ိင္ငါးရပ္ရဲ႕ အခ်င္းခ်င္းခ်ိတ္ဆက္မႈအားေကာင္းေနမွ ဒီမိုကေရစီစနစ္တစ္ခု အားေကာင္းစြာနဲ႕ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္မယ့္အေၾကာင္း၊ အဲဒီ့ ခ်ိတ္ဆက္မႈေတြကို ခိုင္မာသထက္ခုိင္မာေအာင္ ျမန္သထက္ျမန္ေအာင္လုပ္ႏိုင္မွ ဒီမိုကေရစီ စနစ္တစ္ခု အဓြန္႕ရွည္ တည္တ့ံမယ့္ အေၾကာင္းေတြေျပာျဖစ္ပါတယ္ …။ ၿပီးေတာ့ … အုိင္တီကို စိတ္၀င္စားတဲ့ လူငယ္ေတြအေနနဲ႕ မ႑ိင္ငါးခုထဲက မီဒီယာနဲ႕ ျပည္သူဆိုတဲ့ မ႑ိင္ႏွစ္ခုကို ကိုယ္စားျပဳေန တာေၾကာင့္ အဲဒီ့မ႑ိင္ႏွစ္ခုရဲ႕ တာ၀န္ေတြကို ေလ့လာၿပီး ေက်ပြန္ေအာင္ထမ္းေဆာင္ၾကဖို႕လဲ တုိက္တြန္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ …။ အခုေခတ္မွာ CJ (citizen journalist) ဆိုတဲ့စကားေခတ္စား လာသလို ႏုိင္ငံသားတိုင္းဟာ မီဒီယာသမားတစ္ပိုင္းျဖစ္ေနတဲ့ ေခတ္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ …။ ဒါေၾကာင့္လဲ ကၽြန္ေတာ္က လူငယ္ေတြကို မ႑ိင္ႏွစ္ခုစာ တာ၀န္ရွိတယ္လို႕ ေျပာခဲ့တာပါ …။ မႏၱေလးဘားကမ့္ကို တစ္ရက္ပဲ တက္ေရာက္ႏုိင္ခဲ့ၿပီး အထဲမွာရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ အကိုေတာ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဖိတ္ၾကားခ်က္အရ မေကြးတိုင္းက ျမစ္ေျခေက်းရြာစုေလးဆီခရီးဆက္ခဲ့ရပါတယ္ …။ အဲဒီ့ခရီးစဥ္ အေၾကာင္း ကိုေတာ့ ေနာက္အလ်င္းသင့္ရင္ ခရီးသြားေဆာင္းပါးသေဘာမ်ိဳးေလးေရးပါဦးမယ္ …။

ရန္ကုန္ဘားကမ့္ ကိုေတာ့ ၁၁ရက္နဲ႕ ၁၂ရက္ေန႕ေတြ မွာ ႏွစ္ရက္စလံုး တက္ေရာက္ျဖစ္ ခဲ့ပါတယ္…။ ေျပာတာကလည္း ပထမေန႕ေရာ၊ ဒုတိယေန႕မွာပါ ၀င္ေျပာျဖစ္တယ္။ ပထမေန႕ကေတာ့ မႏၱေလးမွာေျပာျဖစ္ခဲ့တာကိုပဲ နည္းနည္းထပ္ခ်ဲ႕ၿပီး ဗဟိုဦးစီးခ်ဳပ္ကိုင္မႈေလွ်ာ့ခ်ျခင္း (Decentralization) ေခါင္းစဥ္နဲ႕ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္ ...။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏုိင္ငံမွာ အရင္ကရွိခဲ့တဲ့ ဗဟိုကေနအရာရာကိုခ်ဳပ္ကိုင္တဲ့ စနစ္ကေန အခုေတာ့ ဗဟုိျဖစ္တဲ့အုပ္ခ်ဳပ္ေရးက အျခားမ႑ိင္ေတြနဲ႕ တေျပးညီျဖစ္သြားတဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ေျပာင္းသြားၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ အဲဒီ့စနစ္မွာ မ႑ိင္ေတြရဲ႕ အျပန္အလွန္ ေစာင့္ၾကည့္၊ ခ်ိန္ညွိမႈ (Raciprocal check & balance) သိပ္ကိုအေရးႀကီးတဲ့အေၾကာင္း မ႑ိင္တစ္ခုက အျခားတစ္ခုကို ပစ္ထားလို႕မရတဲ့ အေၾကာင္း၊ အထူးသျဖင့္ အဓိက မ႑ိင္ျဖစ္တဲ့ ျပည္သူလူထုက အျခားမ႑ိင္ေတြကို ပစ္မထားပဲ အားေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ခ်ိတ္ဆက္ထား သင့္ေၾကာင္းေတြ ေျပာျဖစ္ပါတယ္ ...။ အားလံုးက စိတ္၀င္တစားနဲ႕ နားေထာင္တဲ့ အျပင္ေမးခြန္းေတြနဲ႕ ေမးျမန္းေဆြးေႏြးၾကတဲ့အတြက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ရပါတယ္ ...။ ဒုတိယေန႕မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီးတိုင္ပင္ထားၾကတဲ့ အိုင္တီနည္းပညာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး အတြက္ ၀ိုင္းလုပ္ၾကမယ္ အဖြဲ႕အစည္းေလးအေၾကာင္းနဲ႕ လုပ္ဖို႕ရည္ရြယ္ထားတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ေလးေတြ အေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ၿပီး ... တက္ေရာက္လာၾကတဲ့သူေတြထဲက ပူးေပါင္းပါ၀င္ခ်င္ၾကတဲ့သူေတြကို ဖိတ္ေခၚခဲ့တဲ့အခါမွာ လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အားတက္ သေရာနဲ႕ စိတ္၀င္တစားစာရင္းေပးၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေရွ႕ဆက္လုပ္မယ့္ နည္းပညာျပန္႕ပြားေရး လုပ္ငန္းေတြအတြက္ အားတက္ရသလို ... လူငယ္ေတြရဲ႕ တုိင္းျပည္ကိုတုိးတက္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ထားနဲ႕ ပညာကိုမွ်ေ၀ခ်င္ၾကတဲ့ ေစတနာေတြ ကို  ေတြ႕လိုက္ရတဲ့အတြက္လဲ ... အင္မတန္ကိုၾကည္ႏူးေက်နပ္ရပါတယ္ ...။

 အရင္ႏွစ္ေတြတုန္းက ရန္ကုန္ဘားကမ့္မွာ အိုင္တီနဲ႕ဆိုင္တဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြ ပဲမ်ားတယ္လို႕ ေျပာတာ ၾကားရေပမယ့္ အခုႏွစ္မွာေတာ့ အုိင္တီနယ္နဲ႕မဆုိင္တဲ့ အျခားေသာေခါင္းစဥ္ေလးေတြ ( ဥပမာ ။ ျမန္မာ့စစ္တုရင္၊ လႊတ္ေတာ္တြင္ အုိင္တီႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္(တို႕)ေျပာဆိုေဆြးေႏြးေစခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းမ်ား၊ ဆိုက္ကား ) ကိုေတြ႕ရပါတယ္။ မႏၱေလးမွာေတာ့ အိုင္တီနဲ႕မဆိုင္တဲ့ နယ္ပယ္က ၀င္ေျပာတာေတြပိုမ်ားတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြရဲ႕ သတင္းေပးမႈအားနည္း တာေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ Barcamp ဆိုတာ နည္းပညာဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္ေတြကိုပဲ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးတဲ့ေနရာမဟုတ္ဘူး၊ ဘယ္လိုက႑မ်ိဳး မဆို ကိုယ္ကလည္းမွ်ေ၀ဖို႕ အဆင္သင့္ျဖစ္မယ္ နားေထာင္ခ်င္တဲ့သူေတြကလည္း စိတ္၀င္စားၾကမယ္ ဆိုရင္ ကိုယ္သိထားသမွ်၊ တတ္ထားသမွ်ေတြကို ေျပာဆိုေဆြးေႏြးႏုိင္၊ မွ်ေ၀ႏုိင္တဲ့ေနရာေလးျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို ဒီ့ထက္ပိုၿပီးလူသိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕လုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ေနာက္ေနာင္ႏွစ္ေတြမွာ က႑စံုပါ၀င္ေဆြးေႏြးၾကတဲ့ ပြဲေလးျဖစ္လာၿပီး ပိုၿပီး စည္စည္ကားကားေလးျဖစ္လာမယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ အျပင္ျပန္ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ Barcamp ပြဲေလးေတြမွာ ဒီထက္ပိုၿပီး ၀ိုင္းလုပ္ေပးႏုိင္ဖို႕ေမွ်ာ္လင့္ရပါတယ္...။

ဒီႏွစ္ရန္ကုန္ဘားကမ့္ရဲ႕ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားကို အန္တီကိုယ္တိုင္လာၿပီး ဖြင့္ေပးသြားတဲ့အခ်က္ပါ ...။ အန္တီလာၿပီးဖြင့္ေပးသြားတဲ့အခ်က္အေပၚ အျခားသူေတြ ဘယ္လိုသေဘာထား သလဲေတာ့မသိပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕အျမင္ကေတာ့ ဦးစီးက်င္းပသူေတြ၊ စီစဥ္သူေတြအေနနဲ႕ ပိုၿပီးတာ၀န္ႀကီး သြားတယ္လို႕ ျမင္ပါတယ္။ အန္တီ 2012 Barcamp Yangon ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားမွာေျပာသြားတဲ့ မိန္႕ခြန္းကုိ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အန္တီ့အေနနဲ႕ ဒီလိုလြတ္လပ္မႈကို အသားေပးတဲ့ ပြဲမ်ိဳးေလးကို အလြန္စိတ္၀င္စားၿပီး ၊ အမ်ားႀကီးလဲ ေမွ်ာ္လင့္တယ္ဆိုတာ သိသာပါတယ္ ...။  ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ပိုၿပီးတာ၀န္ႀကီး သြားတယ္လို႕ေျပာတာပါ။ အန္တီကဖြင့္ေပးသြားခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ အလကားပါပဲ ...။ ဒီလိုေျပာလို႕ ဒီႏွစ္ရန္ကုန္ဘားကမ့္ပြဲဟာ မေအာင္ျမင္ဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္မဆိုလိုပါဘူး ...။ ေအာင္ျမင္ပါတယ္ ...။ ဒါေပမယ့္ ေျပာစရာေတြ၊ လုိအပ္တာေတြ၊ ဒီထက္ပိုၿပီး တိုးတက္ေအာင္လုပ္လို႕ ရတာေတြ ရွိေနပါတယ္။ ေျပာစရာေတြမ်ားစြာထဲကမွ အဓိကအခ်က္ကေတာ့ အင္တာနက္မရျခင္းပါပဲ ... အိုင္တီသမားေတြ ဦးစီးက်င္းပတဲ့ အိုင္တီပြဲႀကီးျဖစ္ၿပီး အင္တာနက္သံုးမရတာဟာ စိတ္ပ်က္စရာပါ ...။ ေၾကာ္ျငာေတြမွာတုန္းက ဘယ္သူမဆို Free internet access ရမယ္လို႕ ေၾကျငာထားၿပီး တကယ့္လက္ေတြ႕မွာ မီဒီယာေကာ္နာကလူေတြေတာင္ ပံုေတြအလွ်င္မီေအာင္ မတင္ႏုိင္တာ ဆိုးပါတယ္ ...။ ေနာက္တစ္ခုက လူမ်ားၿပီးပြဲမစည္တဲ့ကိစၥပါ ...။ organiser တင္ ၅၀ ေက်ာ္တယ္လို႕သိရပါတယ္ ...။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္လဲမသိ၊ organiser နဲ႕ volunteer ေတြကလည္း အခ်ိတ္အဆက္မမိ၊ ဘယ္သူက ဘယ္မွာ တာ၀န္ရွိတယ္ဆိုတာမ်ိဳးလဲ ေသခ်ာမရွိပဲ ... mis-management  သေဘာမ်ိဳးေလးေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ရပါတယ္ ...။ ေနာက္ၿပီး တာ၀န္တစ္ခုကိုေသခ်ာထမ္းေဆာင္ေနၾကသူေတြရွိေပမယ့္ ... ဟုိေယာင္ဒီေယာင္ေတြမ်ားေနသလားလို႔ပါ ...။ ဒါကလည္း မလိုအပ္ပဲ လူမ်ားေနေတာ့ သူလုပ္ႏုိးႏုိး ငါလုပ္ႏုိးႏိုးနဲ႕  ဟာကုန္တဲ့သေဘာေတြပါ ...။ organizer ေတြထဲမွာ လူငယ္ေတြမ်ားတဲ့ အတြက္ ျဖစ္လာတဲ့ ျပသနာေတြကိုေျဖရွင္းတဲ့ေနရာမွာ ... စမတ္က်က်မရွင္းတတ္ပဲ ... မလိုအပ္တဲ့ conflict ေလးေတြျဖစ္ လာတာကို ေတြ႕ရပါတယ္ ...။ ကၽြန္ေတာ္က အျပင္လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အားလံုးရဲ႕ ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြကို လိုက္နားေထာင္ေနေတာ့ ... ျပဳျပင္စရာ၊ သတိထားစရာေလးေတြကို အမ်ားႀကီးၾကားခဲ့ရပါတယ္ ...။ အက်ီေတြ လြယ္လြယ္ထုတ္မရတာကအစ၊ Registration လုပ္တာကို Online နဲ႕ Offline ခြဲျခားဆက္ဆံတာအဆံုးေပါ့ ...။

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဘားကမ့္ပြဲဆိုတာ တက္ေရာက္လာသူေတြထဲက မည္သူမဆုိဟာ  ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးေဟာေျပာသူ ျဖစ္ႏုိင္သလိုပဲ ၊ နားေထာင္ေလ့လာသူလဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ ...။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ခုခုကို ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးမယ္ဆုိရင္လဲ ကိုယ့္ Topic ကိုလူစိတ္၀င္စားေအာင္ တင္ျပေဆြးေႏြးႏုိင္ဖို႕အတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာ ျပင္ဆင္ထားသင့္သလို၊ အျခားသူေတြေျပာတာ ကို နားေထာင္ေလ့လာတဲ့အခါမွာလဲ အထူးအာရံုစိုက္ၿပီး  ေသခ်ာနားေထာင္ေလ့လာ သင့္ပါတယ္။ ေျပာတဲ့ေနရာမွာလဲ ေသခ်ာျပင္ဆင္မႈမရွိ၊ ကိုယ္တကယ္ပိုင္ႏုိင္တဲ့ Topicကိုလဲမေရြးခ်ယ္ ၊ နားေထာင္တဲ့အခါမွာလဲ ဟိုအခန္းခဏသြား ၊ ဒီအခန္းခဏသြားလုပ္ေနၿပီး ထုိင္နားေထာင္ေနတဲ့ အခါေတြမွာ ေသခ်ာအာရံုစိုက္မႈမရွိဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွမရပဲ ေျခေညာင္းအခ်ိန္ကုန္တာပဲ အဖတ္တင္ပါလိမ့္မယ္ ...။ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာ ဒီ့ထက္ဒီ့ထက္ပိုၿပီး ထိေရာက္စည္ကားတဲ့ Barcamp ပြဲေတြကိုဆက္လက္ၿပီးက်င္းပႏိုင္ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏုိင္တဲ့ ဘက္က ပါ၀င္ကူညီဖို႕ စိတ္ကူးမိၿပီး ... စာဖတ္သူညီငယ္ညီမငယ္ေတြကိုလဲ ပူးေပါင္းပါ၀င္ၾကဖို႕ ဖိတ္ေခၚလိုပါတယ္ ...။

ေနဘုန္းလတ္

www.nayphonelatt.com

 ဖူးငံု(Teen)မဂၢဇင္း မတ္လထုတ္မွာေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ စာမူေလးပါ ။     ။

ဒီလမ္းမႀကီးမွာ ...

ဒီလမ္းမႀကီးမွာ…

ျဖဴးေနလိုက္ပံုက… တစ္နံတစ္လ်ား

ထ,ေနတဲ႔ တံလွ်ပ္ေတြၾကားမွာ

မာယာေတြက ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္၀ွက္

ကက္ဆက္ထဲက အဆိုေတာ္ကလည္း

အျပင္ကို ခုန္ေပါက္ထြက္လုမတတ္ေအာ္လို႔

အရွိန္ဘယ္ေလာက္ ရွိၿပီလဲ

တစ္နာရီ ဘယ္ႏွစ္မိုင္ႏႈန္းလဲ

ဘယ္သူမွ လာေမးမေနတဲ႔အေၾကာင္းအရာေတြ

ဘာျဖစ္လို႔ ေတြးေနမလဲ

ဘရိတ္ဆုိတာကို ခဏေမ႔ထား

ကလပ္ဆုိတာကိုလဲ ေခါင္းထဲက ထုတ္ထား

အျမင္႔ဆံုးဂီယာကို ထုိး

လီဗာကို တုိး တုိးနင္းရင္း ဒိုးေနရံု…

ဒီလမ္းမႀကီးရဲ႕အဆံုးမွာ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ရွိတယ္

ဒီလမ္းဆံုးရင္ ဒီၿမိဳ႕ကိုေရာက္မယ္

ဒါက… လူတုိင္းသိတဲ႔ မလြဲႏုိင္ေသာ ေသခ်ာမႈ

လမ္းေတြတုိင္းဟာ…

ဦးတည္ရာၿမိဳ႕ေတြဆီကုိပဲ ေရာက္ခဲ႔ၾကသလား

မလိုအပ္တဲ႔ ေမးခြန္းအတြက္

ဦးေႏွာက္စားမခံနဲ႔

ဘီးေတြ တစ္မိနစ္ကို ဘယ္ႏွစ္ပတ္လည္ေနၿပီလဲ

စပီဒိုမီတာက နံပါတ္ဘယ္ေလာက္ကို ျပေနၿပီလဲ

ကားက… ဘယ္ခရီးကို ဦးတည္ၿပီး

ဆိုက္ေရာက္ရာအရပ္ဆီ ဘယ္ေလာက္နီးလာေနၿပီလဲ

ဒါေတြလဲ ေခါက္ထားလိုက္

နင္းသေလာက္ ေျပးၿပီး

ေျပးသေလာက္ ၿငိမ္႔ေနရင္ၿပီးတာပဲ

. . .

. . . .

. . . . .

“ေဖာင္း”

အဲဒီအသံကို ၾကားၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ

၀ုန္းဒိုင္းႀကဲသြားတဲ႔ ျဖစ္စဥ္ေတြထဲမွာ

သီခ်င္းသံ တိတ္သြားတယ္

ကားက လမ္းမေပၚ ကန္႔လန္႔ႀကီး လိမ္႔တယ္

ေအာ္သံ… ျမည္သံ… လမ္းေျခာက္သံ

တိတ္ဆိတ္မႈထဲ ေသာေသာညံသြားတယ္

၀ါးၿပီး ေထြးထုတ္ခံလုိက္ရတဲ႔ ပီေကလို

လံုးေခ်ၿပီး လႊင္႔ပစ္ခံလုိက္ရတဲ႔ စာရြက္လို

တံုးလံုးလဲေနတဲ႔ ကားရဲ႕ဘီးေတြက

ဘယ္ဆီကို ဆက္ေမာင္းေနမွန္းမသိ

တ၀ွီး၀ွီး လည္ၿမဲလည္လို႔

ယဲ႔ယဲ႔ေလး က်န္ေတာ႔တဲ႔ ၀င္သက္ထြက္သက္ကို

ခဲခဲယဥ္းယဥ္း

အလုအယက္ ရႈိက္သြင္းေနတုန္း

၀ိုင္းေျပာေနၾကတဲ႔ အသံသဲ႔သဲ႔ကို ၾကားလိုက္တယ္

“ဒီလမ္းမႀကီးကို

ငါတုိ႔ရဲ႕ ေသြး၊ ေခၽြး၊ အသက္ေတြနဲ႔

ရင္းၿပီး ခင္းခဲ႔ၾကတယ္ဆုိတာ

မင္းကို သိေစခ်င္လုိ႔ပါ…” တဲ႔ဲ

ေနာက္ဆံုးထြက္သက္နဲ႔တၿပိဳင္နက္

လည္ေနတဲ႔ ကားဘီးေတြ

တံု႔ကနဲ ရပ္သြားတယ္…။

07.09.2011 (Wednesday)

အထဲမွာေနတုန္း ... ေနျပည္ေတာ္သြားလမ္းမႀကီးမွာ 

ကားေတြေမွာက္ၾက၊ ေသၾကတဲ့အေၾကာင္းေတြဖတ္အၿပီး ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ ...။

ကစားပြဲ

တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ကြ်န္ေတာ္ကလည္းခက္တယ္။ ကမာၻႀကီးလံုးေနတာ၊ သံသရာ ဆိုတာႀကီး လည္ ေနတာ ….ၿပီးေတာ့ …. အရာရာဟာ စက္၀ုိင္းပံုသ႑န္ဆက္စပ္ေနၾကတာ။ အဲဒီ့ သေဘာတရား ေတြက  သူ႕ဖာသာေနရင္ အေကာင္းသား ။အခုေတာ့ အဲဒီ့သေကာင့္သားကုိ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ အခန္႕သား ေရာက္ေနေအာင္ ပုိ႕လုိက္ၾကတယ္။ တစ္ေန႕… ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႕ဖုိ႕ ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ထုိင္ေစာင့္ေနတုန္း….ေခတ္ စကားနဲ႕ ေျပာရရင္ ေတာ့ ….အဲဒီမွာ စေတြ႕တာေပ့ါဗ်ာ။ရုပ္ကလည္း ဆုိးရတဲ့ ၾကားထဲ သူ႕သြားႀကဲႀကဲ ႀကီးေတြကို လာၿဖဲျပေနေသးတယ္။မ်က္ရည္မက်ပဲ နဲ႕ ငုိျပေနတဲ့ မ်က္ႏွာက ၾကည့္ရတာဘယ္လုိမွ မလွဘူး။

“ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲ….ဘာလုိ႕ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕လာၿပီး ငုိျပေနရတာလဲ…”

“အာ….ငါမင္းကို ငိုျပေနတာမဟုတ္ဘူး…ၿပံဳးျပႏႈဆက္ေနတာဟ….”

“ဗ်ာ…”

အၿပံဳး…တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ဓါတ္ေတြတဘံုးဘံုးက်သြားသံကို နားနဲ႕ ဆက္ဆက္ၾကား လုိက္ရ သလုိလို…။ အၿပံဳးတစ္ပြင့္ရဲ႕ အလွနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ သံသယေတြက ကြ်န္ေတာ့္မသိစိတ္ထဲကို ကေသာကေျမာ၀င္လာၾကၿပီး…အေျဖ တစ္စံုတစ္ရာမွမရိွပဲ ျပန္ထြက္သြားၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႕ကို  လူမႈေရး အရ ျပန္ျပံဳးျပလုိက္တယ္။ သူ႕အတြက္ေတာ့ လွမယ္ မထင္ဘူး..။ အလွဘာသာ ေဗဒကုိ သူနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္က မတူညီတဲ့ သင္ရိုးညႊန္းတန္းေတြနဲ႕ ကုိယ္စီ ကုိယ္စီ ေၾကၿငာေနၾကတာထင္ရဲ႕။

“ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္ဗ်ာ…ဒါနဲ႕…ခင္ဗ်ားဘယ္သူဘယ္၀ါဆုိတာ  ကြ်န္ေတာ့္ကို မေျပာရေသးဘူးေနာ္…”

“ေၾသာ္…ေအး…ဟုတ္သားပဲ၊ငါက …မေကာင္းဆုိး၀ါးကြ…မင္းနဲ႕ ကစား ဖုိ႕ အလွည့္က်လုိ႕ ေရာက္လာတာ….”

“ဗ်ာ…”

ႏွစ္ခါရွိၿပီ … ကြ်န္ေတာ္တအံ့တၾသနဲ႕ ‘ဗ်ာ’ ေနရတာ။ မေကာင္းဆုိး၀ါးတဲ့… ကစားမလုိ႕တဲ့…. ကိုယ့္ဘာသာ  ေအးေအးေဆးေဆးေနေနတာကို …တျခားသူ ေတြဆီသြားပါေတာ့လား မေကာင္းဆိုး၀ါးရယ္….။

“တစ္ျခားသူေတြဆီသြားလုိ႕မရဘူးကြ…သံသရာဆုိတာရွိတယ္၊ အဲဒီ သံသရာ ထဲမွာ မင္းရဲ႕ကံၾကမၼာ ကလည္္းလည္ေနတယ္။ မင္းကံၾကမၼာထဲမွ ငါကလည္း ေရွာင္လြဲလုိ႕မရတဲ့ တစ္ခုေသာေနရာကေန ပါေနရတယ္။ဒါေၾကာင့္ပါ…ကဲ….ကဲ …မကစားဘူးလုိ႕ မၿငင္းနဲ႕…ဘာလုပ္တန္းကစားၾကမလဲ ဆိုတာကိုပဲ…စဥ္းစား …ဟုတ္ၿပီလား…”

ကြ်န္ေတာ္ဖြင့္ေျပာတာမဟုတ္ပဲနဲ႕ သူကၾကားတယ္…ဘာေကာင္လဲဟ… ဒီေကာင္မေကာင္းဆုိး၀ါး ဆုိတာကိုေတာ့ရုပ္ျမင္ကတည္းက သိပါတယ္။ဒါေပမယ့္  အဲဒီေလာက္ဆုိး၀ါးလိမ့္မယ္လုိ႕ေတာ့ မထင္ခဲ့ရိုးအမွန္။ အဲဒါေၾကာင့္ေျပာတာေပ့ါ။ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း ေလာကႀကီးက ခက္တယ္လုိ႕….။

“ခင္ဗ်ားကလည္း ဇြတ္ၾကီးပဲ…ငယ္ငယ္တုန္းကလုိ ကစားမလား….နားမလားလို႕ေတာင္ မေမးရေတာ့ ဘူးလားဗ်…”

“ငါ ကနားေနတာၾကာၿပီကြ…ခုမွ အလွည့္က်လို႕ထြက္လာရတာ…”

“အင္”

ဘယ္လုိမွလည္း ေဖ်ာင္းဖ်လုိ႕မရပါလားေနာ္….။ရုပ္ရွင္ရို္က္ေနတာမဟုတ္ ေတာ့ “ကဒ္”လုိ႕ ေအာ္မယ့္ ဒါရိုက္တာက မရိွ…အိပ္မက္မက္ေနတာမဟုတ္ေတာ့ “ထ….ထ”လုိ႕ လာႏႈိးမယ့္လူက မရိွနဲ႕ … အဲဒါေပ့ါ….ဒုကၡနဲ႕ လွလွေတြ႕တယ္ဆုိတာ။အင္း …ဒီမေကာင္းဆုိး၀ါးနဲ႕ မကစား လုိ႕မရတာေတာ့ ေသခ်ာသြားၿပီ…ဒါေပမယ့္….ဘယ္လုိကစားနည္းမ်ိဳးကစားမလဲ ဆုိတာ ကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္၇ိွေနလို႕ေတာ္ေသးရဲ႕…။

“ၾကာတယ္ေဟ့….ျမန္ျမန္ေျပာ…ငါလည္းေစာင့္ရတာေမာလာၿပီ”

ေအးေအးေဆးေဆးထုိင္ေစာင့္ေနရတာမ်ား ေမာလုိ႕တယ္ဗ်ာ…။မၾကီးပဲ နဲ႕ မ်ား ေတာ္ေတာ္က်ယ္တဲ့ မေကာင္းဆုိး၀ါး။

“ေဟ့…ေဟ့..င့ါဘာသာ မႀကီးပဲနဲ႕ က်ယ္က်ယ္ မင္းအပူမပါဘူး…. စဥ္းစားစရာ ရိွတာ ျမန္ျမန္စဥ္းစား ၾကာတယ္….။”

“ေရာ…ဒီမေကာင္းဆုိး၀ါးနဲ႕ေတာ႕ ခက္ၿပီ…။စိတ္ကူးနဲ႕ေတာင္မျပစ္မွားရဲပါ လားေနာ္…အေရးထဲမွ အၾကံကလည္း ဘယ္လုိမွထုပ္လုိ႕ မရျဖစ္ေနတယ္။စဥ္းစားစမ္းပါအံုးဟ…။ရွံဳးမယ့္အတူတူ ဦးေနွာက္လည္း မစား သက္လည္းသက္သာမယ့္ ကစားနည္း မ်ိဳးကို ျမန္ျမန္စဥ္းစားစမ္းပါ….။အဲ… ဟုတ္ၿပီ ….”

“ေျဖာင္း….”(လက္ခုတ္တီးသံ)

“ဟ…ဘာတုန္းဟ…လန္႕သြားတာပဲ။”

“အၾကံရၿပီ…ခင္ဗ်ားနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ တူတူပုန္းတန္္းကစားမယ္…”

ကြ်န္ေတာ္က အဲသလုိေျပာလုိက္ေတာ့ မေကာင္းဆုိး၀ါးက ရုတ္တရက္ မ်က္နွာတစ္ခုလံုး ေထာ္သြားတယ္။ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ကို သနားသလုိၾကည့္ တယ္။

“တူတူပုန္းတန္္း ကစားမယ္ …ဟုတ္လား….မင္းက ငါရွာလုိ႕မေတြ႕ေအာင္ ဘယ္လုိမ်ား ပုန္းႏုိင္မွာမုိ႕ လုိ႕လဲ….ဥာဏ္ႀကီးးရွင္ရယ္…စဥ္းစားၿပီးေတာ့ ေသာက္ တလြဲလုပ္တာ မင္းလုိလူမ်ိဳးပဲ ….ကဲ…ကဲ… ဆံုးျဖတ္ ၿပီးရင္လည္း ကစားပြဲေလး စလုိက္ ၾကဆုိ႕…”

”ရွံဳးမယ့္ အတူတူေတာ့ သက္သာတဲ့ကစားနည္းပဲ ေရြးရတာေပ့ါ ဗ်ာ….လုပ္….ခင္ဗ်ား.. မ်က္စိမွိတ္…ကြ်န္ေတာ္ပုန္းမယ္…ခင္ဗ်ား ကြ်န္ေတာ့္ကို မေတြ႕ေအာင္ရွာ…ဒါပဲ….”

ပထမေတာ့ မေကာင္းဆုိး၀ါးက “ေအး..ေအး…”ဆိုၿပီး မ်က္စိမိွတ္တယ္…။ ခဏေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ စကားကို ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားမိၿပီး…

”ဘာကြ….ဘာလုိ႕ မေတြ႕ေအာင္ ရွာရမွာလဲ…ရွာမွေတာ့ ေတြ႕ေအာင္ရွာမွာေပ့ါ…ေဟ့ ေကာင္ လူလည္မက်နဲ႕….ဒီလုိလိွမ့္လံုးေတြ ရိုးလြန္းအားႀကီးလုိ႕ေတာင္ သုိးေတာင္သိုးေနၿပီ။”

ေတာ္ေတာ္လည္တဲ့ မေကာင္းဆုိး၀ါး …ဘယ္လုိမွကို ပတ္လုိ႕မရပါလား … ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း ပုန္းဖုိ႕ေနရာကိုပဲ ရွာရေတာ့တယ္။မႀကီးမငယ္နဲ႕ တူတူ ပုန္းတုိင္းကစားရတယ္လုိ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ လည္း ရယ္ခ်င္တယ္။ ဒီေကာင္က မေကာင္းဆုိး၀ါးဆုိေတာ႕ေအာက္လမ္းေတြလည္းတက္မွာ ဆုိေတာ့ကား ဘယ္လုိပုန္းပုန္းျပန္မိမွာေသခ်ာတယ္။ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေထြေထြထူးထူး စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ …အသက္ေအာက္ၿပီး သူ႕ရဲ႕ ေနာက္နားမွာ ကပ္ရပ္ေနလုိက္ေတာ့တယ္။

“ ၅…၁၀…၁၅….၂၀…၂၅………၁၀၀ တူၿပီလား…။”

“၅…၁၀…၁၅….၂၀…၂၅………၁၀၀ တူၿပီလား…။တူတူ…မတူတူ…. လုိက္ၿပီေဟ့…”

ပထမေတာ့ သူ..ေခါင္းကုတ္ၿပီး ဟုိရွာဒီရွာလုပ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က လည္း သူသြားေလရာကို အသက္ကို ခုိးခုိးရွဴၿပီးလုိက္တယ္။သိပ္မၾကာပါဘူး…။ သူ..ရိပ္မိသြားတယ္။ရုတ္တရက္ ရပ္တန္႕စဥ္းစားေနရင္းက ေနာက္ကို ဆက္ကနဲလွည့္ၿပီး….။

“၀ါး ….”

ေအာင္မေလးဗ်…လန္႕လုိက္တာ ျဖည္းျဖည္းလုပ္ပါ….

“ဟား…ဟား…ဟား….ဟား….”

“မလန္႕ပါနဲ႕ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ရယ္….မျမ၀င္းျခင္ေထာင္ေထာင္တာ ကေလးသိပ္မလုိ႕ပါ….”

“အာ…ရြံစရာၾကီးဗ်ာ….ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ…ရုပ္ၾကမ္းၾကီးနဲ႕ လာႏြဲ႕ေနၿပန္ၿပီ….”

“မင္း…စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္္စတာပါကြာ….ကဲ…ကဲ…ငါ တစ္ပြဲႏုိင္သြားၿပီ…အခု ငါ..ပုန္းအလွည့္ ….မင္းေတြ႕ေအာင္ရွာေပေတာ့…. မေတြ႕လုိ႕ကေတာ့ ၂ ဂိုး …ဂိုးမရိွနဲ႕ ဂိုးျပတ္ပဲ…”

“တူၿပီလား….”ဘာသံမွမၾကားဘူး…။

ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ထပ္မံရည္တြက္တယ္။ေနာက္ထပ္၁၀၀ ျပည့္သြားတယ္။

“တူၿပီလား…”ဘာသံမွမၾကားျပန္ဘူး…။ကြ်န္ေတာ္မ်က္စိဖြင့္လုိက္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခြင္ဟာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ ….နာရီလက္သံတစ္ခ်က္ခ်က္ ျပန္ၾကားေနရတယ္။ဒီမေကာင္းဆုိး၀ါးကို ဘယ္လုိေတြ႕ေအာင္ ရွာရမလဲ ။မလြယ္ဘူး..။ဘယ္လုိမွမလြယ္ဘူး။အင္း …မေတြ႕ ရင္ ေတာ့ ေနာက္တစ္ပြဲ ထပ္ရွံဳးရအံုးမယ္။ေတြ႕ရင္ေတာ့ ႏုိင္ၿပီ။သူတစ္ပြဲ…ကိုယ္တစ္ပြဲ …ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ ေတြ ရွဳပ္ရွက္ခက္ လြန္ဆြဲေနၾကတယ္။အေတြးထဲမွာ အရာရာ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး အႏုိင္ ၊အရွံဳး …မေကာင္းဆုိး၀ါး…တူၿပီလား….။ အႏုိင္ ၊အရွံဳး…မေကာင္းဆုိး၀ါး… တူၿပီလား….။ အဲဒီ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးအေတြးေတြၾကားထဲက ေသခ်ာမႈအပိုင္းအစေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ကတိမ္းကပါး လုိက္ဖမ္း ေနမိတယ္။ ရုတ္တရက္…အလင္းတစ္ခ်က္ လက္….။ ထားလုိက္ပါေတာ့ေလ…..။ ရွံဳးခ်င္လည္း ….ရွံဳးပါေစေတာ့ …ကြ်န္ေတာ္ၿပံဳး မိတယ္။မေကာင္းဆုိး၀ါးက တစ္ေနရာမွာ ပုန္းလုိ႕ေကာင္းတုန္း….ၿပီးေတာ့ …သူ႕ကို ကြ်န္ေတာ္ ရွာမေတြ႕ႏုိင္လို႕ဆုိၿပီး …သူႏုိင္ၿပီဆုိၿပီး …ေပ်ာ္လုိ႕ေကာင္း တုန္း…။

အဲဒီလုိနဲ႕…ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာကြ်န္ေတာ္ ႏွစ္ကာလေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္….။ခင္ဗ်ားတုိ႕ကိုလည္း ေျပာထားရအံုးမယ္။အခန္႕မသင့္လုိ႕ မ်ား ကြ်န္ေတာ္႕ကို ပုန္းေနတဲ့ မေကာင္းဆုိး၀ါးကို ခင္ဗ်ားတုိ႕မ်ား ေတြ႕ခဲ့ရင္ သူ႕ကို ကြ်န္ေတာ္ လုိက္ရွာေနတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းေလး ေျပာေပးၾကပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏုိင္ေနတယ္ဆုိတဲ့ ခံစားမႈနဲ႕ သူေပ်ာ္ေနပါေစဗ်ာ….။

ရယ္စရာ( ယခု- ၿပံဳးစရာ) မဂၢဇင္းထဲမွာ ဘုန္းဦးေမာ္နာမည္နဲ႕ ေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတိုေလးပါ ...။

“မင္းသား… လက္ခုပ္သံမ်ားနဲ႔ ကိုယ္၀င္ၾကည္႔ခဲ႔တဲ႔ ဇာတ္ပြဲ”

အခ်ိန္က အနက္တစ္ေရာင္တည္းကို ျမင္ေနရေလာက္ေအာင္ ေမွာင္ေနတာလဲ မဟုတ္။ ဒါေပမယ္႔ ညီရင္းအစ္ကိုေတြေတာင္ ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္ ေျပာဟယ္ ဆုိဟယ္၊ ေအာ္ဟယ္ ဟစ္ဟယ္ ျဖစ္ေနၾက တာကို ေထာက္ၿပီး ညီအစ္ကို မသိတသိ အခ်ိန္ပဲလို႔ စိတ္ထဲမွာ မွတ္ထားလိုက္တယ္။ ေနက ၀င္သြား တာလား… ထြက္ မလာေသးတာလား… အလင္းေရာင္က အေမွာင္ဘက္ဆီ ကူးေနတာလား… အလင္းဘက္ဆီ ေရြ႕ေနတာလား…။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ ဘာဆုိဘာမွ မေရရာေသးဘူးဆုိတာပဲ…။ ပြဲခင္းထဲမွာ လူမစံုေသးေပမယ္႔ ပြဲကေတာ႔ စေတာ႔မယ္…။ ၀န္းက်င္ရဲ႕ မႈန္မႈိင္းရီေ၀မႈနဲ႔အတူ လူတုိင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြေပၚမွာလဲ မအီမလည္ ခံစားမႈတစ္ခုက တြဲခိုလို႔…။ ေနာက္က်ေတာ႔ ဇာတ္ရံု ရဲ႕  ေနာက္နား မွာပဲ ေနရာလို႔ မဆိုသာတဲ႔ ေနရာတစ္ခုကို ရတယ္။ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း ခ်ရရံု… ဇာတ္စင္ကို လွမ္းျမင္ေန ရရံု…။ ျမင္ေနရတယ္ ဆုိေပမယ္႔ အလွမ္းနည္းနည္းေ၀းသလို ဇာတ္စင္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ၾကားက လူအတိၿပီးတဲ႔ အဆီးအတားကလဲ နည္းနည္းႀကီးတယ္။ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ျခင္းေတြကို ခဏတာ ႀကိတ္မွိတ္ၿမိဳခ်ၿပီး ဘာမွန္းမသိလိုက္မွာစိုးတဲ႔ စိတ္နဲ႔ ကိုယ္ ဇာတ္စင္ကို အားစိုက္ၿပီး ၾကည္႔ေနမိတယ္။ 

အျပင္အဆင္ အျခယ္အသေတြက အစိမ္းေရာင္ နည္းနည္းကဲေပမယ္႔ ေအးခ်မ္းၿငိမ္သက္တဲ႔ စိမ္းလန္းေတာအုပ္တစ္ခုနဲ႔ေတာ႔ တူမေနဘူး…။ ရာသီဥတုေၾကာင္႔ပဲ လူေတြ ပူေနတာလား… လူေတြေၾကာင္႔ပဲ ရာသီဥတုက ပူေနရတာလား ဆုိတာကလဲ မကြဲျပားဘူး…။ ဇာတ္စင္ပတ္ပတ္လည္မွာ ရွိတဲ႔ အဲယားကြန္းေတြက ေလေအးေတြကို တဟူးဟူး မႈတ္ထုတ္ေပးေနၾကတာ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္း ထလို႔…။ လူေတြက ပူေလာင္ေနၾကေပမယ္႔ အဲယားကြန္းေတြရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ အိုက္စပ္ေနၾကပံုေတာ႔ မရဘူး…။ 

“………………………………………………………………………” 

“ေျဖာင္း…..ေျဖာင္း…..ေျဖာင္း…..ေျဖာင္း…..ေျဖာင္း…..ေျဖာင္း……….” 

ဘာေျပာလိုက္မွန္း မသိတဲ႔ စကားတစ္ခြန္းကုိ လက္ခုပ္သံေတြက လႊမ္းသြားတယ္။ လက္ခုပ္မတီးမိတဲ႔ ကိုယ္႔ကို ေဘးနားကလူက ဘုရႈိးလွမ္းရႈိးတယ္။ သူ႔အၾကည္႔ကို သိသိႀကီးနဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္  ေဆာင္ေနလိုက္ ရတယ္။ စင္ေနာက္ကေန ေခါင္းေပါင္းတလူလူ ေပါင္းၿပီး ပုဆိုးစေလး မ,ကာ.. မ,ကာနဲ႔ ထြက္လာတဲ႔သူရဲ႕ ဟန္ပန္အမူအရာကို ၾကည္႔ၿပီး ဒါ မင္းသားပဲလို႔ မွန္းလိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ႔မွ ခုနက မင္းသားနာမည္  ေၾကာ္ျငာလို႔  လက္ခုပ္၀ိုင္းတီးၾကမွန္း ကိုယ္ သေဘာေပါက္ေတာ႔တယ္။ 

“ၾကြေရာက္လာၾကတဲ႔ ဧည္႔ပရိသတ္အေပါင္းတုိ႔… မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ခေညာင္းၾကေစဖုိ႔ ဦးစြာပထမ ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား…”  

စကားလံုးေတြက ပီသရံုတင္မက အသံေလးကလဲ ခ်ိဳလို႔ ျမလို႔…။ အသံေလး ခ်ိဳျမရံု မကေသးဘူး… လက္အုပ္ကေလးခ်ီၿပီး ပရိသတ္ကို ေကြးညြတ္ဂါရ၀ ျပဳေနပံုကလဲ တကယ္႔ကို ခခယယ…။ ပရိသတ္ႀကီးရဲ႕ ႏွလံုးသည္းပြတ္ေတြ တစ္ခ်ီတည္းနဲ႔ ေၾကြဆင္းသြားမလား မွတ္ရရဲ႕…။ နည္းနည္း စိတ္၀င္စားသြားတာနဲ႔ ကိုယ္ လူအုပ္ႀကီးထဲကို ရသေလာက္ ရသေလာက္နဲ႔ နည္းနည္း နည္းနည္းဆီ တိုးသြားရင္း ဇာတ္စင္နားေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနမိတယ္။ မင္းသားေလးက တစ္ခြန္းေျပာလိုက္… လက္ခုပ္သံေတြ စီကနဲ ညံသြားလိုက္… ဟိုနားဒီနားက လက္ေခါက္မႈတ္သံေတြ ရႊီးကနဲ ရႊီးကနဲ ထြက္လာလုိက္နဲ႔… ကိုယ္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးပါ မကဘူး… နားထဲမွာပါ ပူစပ္ပူေလာင္ ျဖစ္လာတယ္…။ ကိုယ္ တတိတိ တိုးေနေပမယ္႔လဲ ဇာတ္စင္နဲ႔က ေ၀းသထက္ ေ၀းေနတုန္း…။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ပြဲက်ေနတဲ႔ ပရိသတ္ကို ဇာတ္မင္းသားက သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ စဆုိၿပီး ထိန္းလိုက္တယ္။ သီခ်င္းသံ စထြက္လာခ်ိန္မွာ ၾသဘာေပးသံေတြ ေ၀ါကနဲ တစ္ခ်က္ ဆူညံသြားေပမယ္႔ ခဏေနေတာ႔ အားလံုး ၿငိမ္က်သြားတယ္။ ဆူေ၀ေပါက္ကြဲထြက္လာတဲ႔ ပတ္မႀကီးသံက ခန္႔ညားေနၿပီးသား သီခ်င္းသံကို ပိုၿပီး ခမ္းနားသြားေစတယ္။ မင္းသားရဲ႕ ပီျပင္ၾကည္ျမတဲ႔ အသံကလဲ ျမဴးၾကြၾကြ ဟန္ပန္အႏုအလွေတြနဲ႔ ေပါင္းလိုက္တဲ႔အခါ တကယ္႔ကို ပန္းေလးတစ္ပြင္႔ သီခ်င္းေလး တဆိုဆိုနဲ႔ ပြင္႔အာလာသလိုေတာင္ ထင္ရရဲ႕…။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆုိလုိက္… ၿပီးေတာ႔… ေျခ၊ လက္၊ ခႏၶာရဲ႕ အခ်ိဳးအဆစ္ေတြကုိ ေကြးညြတ္ဆစ္ခ်ိဳးၿပီး ရႊင္ျမဴးကခုန္လုိက္နဲ႔…။ ပရိသတ္ခမ်ာ… ပင္႔သက္ေတြ တျဖာျဖာနဲ႔ အႏုအရြ အလွတုိ႔ရဲ႕ ဖမ္းစားမႈမွာ စီးေမ်ာေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပံုမ်ား အတုိင္အေဖာက္ကို ညီလို႔…။ ဆိုလိုက္၊ ကလိုက္၊ ကလိုက္၊ ဆုိလုိက္၊ စကားေလးေတြ ေျပာလိုက္၊ ပရိသတ္ လက္ခုပ္သံ တေနဲ႔ျဖာင္းေျဖာင္းကို ၿငိမ္သက္ခံယူလုိက္နဲ႔… လူရႊင္ေတာ္မပါဘဲမင္းသား တစ္ေယာက္ တည္းနဲ႔  ထိန္းထားလိုက္တာ အခ်ိန္ေတြသာ ၾကာသြားတယ္… မင္းသားကေတာ႔ ေမာတယ္ ပန္းတယ္လို႔ မရွိ…။ ကိုယ္လဲ လူအုပ္ႀကီးၾကားထဲ တိုးသထက္ တုိးလာရင္း ဇာတ္စင္နဲ႔ နီးသထက္ နီးလာတယ္… ဒါမွမဟုတ္ နီးသထက္ နီးလာတယ္လို႔ ထင္ရတယ္။ ဆုိတဲ႔သီခ်င္းရဲ႕ စာသားေလးေတြက  ေကာင္းလိုက္တာ…။  လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ဆစ္ခ်ိဳးကျပသြားတာကလဲ လွလိုက္တာ…။ ကိရိယာ အကူမပါဘဲ လႊားကနဲ လႊားကနဲ ခုန္ေပါက္ဂၽြမ္းထိုး သြားတာကလဲ ေပါ႔ပါးသြက္လက္လြန္းလိုက္တာ…။ ဒါမွ တုိ႔မင္းသားကြ… ဒါမွ တုိ႔မင္းသားကြ ဆိုတဲ႔ ခ်ီးမြမ္းေျမွာက္ပင္႔သံေတြ မ်ားစြာက ပရိသတ္ေတြၾကားမွာ တီးတိုး တီးတုိးနဲ႔ ေသာေသာညံေနေတာ႔တယ္။ အားလံုး ၀ိုင္းခ်ီးမြမ္းရေလာက္ေအာင္ပဲ မင္းသားက ေတာ္လြန္းပါတယ္။ ဒါကို ကိုယ္လဲ မ်က္ျမင္ ျမင္ေနရတာပဲေလ…။ ဒါေပမယ္႔ ဇာတ္စင္နဲ႔ နည္းနည္းေတာ႔ လွမ္းေနေသးတယ္။ ဒီေလာက္ေတာ္တဲ႔ မင္းသားကို ကိုယ္ အနီးကပ္ေတာ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည္႔ခ်င္ေသးတယ္။ အဲဒီအေတြးနဲ႔ ေရွ႕မွာကာေနတဲ႔ လူအုပ္ၾကပ္ၾကပ္ထဲကို ကိုယ္ အားနည္းနည္းစိုက္ၿပီး တိုး၀င္လိုက္တယ္။ သိပ္မတုိးလိုက္ရဘူး… ကိုယ္႔ရဲ႕ေရွ႕မွာ စီတန္းၿပီး ပိတ္ထားတဲ႔ သံဆူးႀကိဳးတန္းေတြနဲ႔ ဆံုလိုက္ရတယ္။ ဒီေနရာမွာ ပရိသတ္ရဲ႕ေနရာက ဆံုးေနၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ ဇာတ္စင္နဲ႔က လွမ္းၿမဲလွမ္းေနတုန္း….။ ပရိသတ္နဲ႔ ဇာတ္စင္ႀကီးနဲ႔ၾကားမွာ ဟင္းလင္းျပင္တစ္ခုက ေျပာင္စပ္စပ္နဲ႔ ျခားၿမဲျခားေနတုန္း…။ ကိုယ္ သံဆူးႀကိဳးေတြ ကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး အတင္း၀င္မယ္လုပ္ေတာ႔ ဇာတ္ပြဲစီစဥ္သူေတြ ကိုယ္႔ကို လာတားတယ္…။ ဒီေနရာ ကေနပဲ ၾကည္႔ခြင္႔ရွိတယ္ တဲ႔…။ မင္းသားက ဘယ္ႏွစ္ပုဒ္ေျမာက္မွန္း မသိတဲ႔ သီခ်င္းေနာက္တစ္ပုဒ္ကို ထပ္ဆုိေနၿပီ…။ ၿပီးေတာ႔ မေမာႏိုင္ မပမ္းႏိုင္ ထပ္မံ ကခုန္ေနျပန္ၿပီ…။ ကိုယ္႔မွာသာ ေခၽြးသံ တရႊဲရႊဲနဲ႔ ေရွ႕ဆက္တိုးခြင္႔ မရေတာ႔လို႔ စိတ္အလိုမက် ျဖစ္ေနရတယ္။ မတတ္ႏိုင္ျခင္းေတြကို ထပ္မံၿမိဳခ်လိုက္ရျပန္တယ္။ ကိုယ္႔ေဘးပတ္ပတ္လည္က ပရိသတ္ထဲကို ၾကည္႔ေတာ႔လဲ ေအးရာေအးေၾကာင္းနဲ႔ မင္းသားရဲ႕ ေျခအၾကြ၊ လက္အလွ၊ ပုဆုိးအမေတြကို ရင္သပ္ရႈေမာ ၾကည္႔မ၀ ေငးမ၀ ျဖစ္ေနၾကသူေတြက ခပ္မ်ားမ်ား ျဖစ္ေနတယ္။ မင္းသား ကတာ လွပါတယ္၊ မင္းသား ဆုိတာ ေကာင္းပါတယ္၊ မင္းသား ေျပာေနတဲ႔ စကားေတြြကလဲ ပရိသတ္အႀကိဳက္ေတြပါပဲ…။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္႔စိတ္ထဲမွာ ဇာတ္ခံုရဲ႕ အခင္းအက်င္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘ၀င္မက် ျဖစ္ေနမိတယ္…။ ဘာလုပ္ရရင္ ေကာင္းမလဲ…။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ ႀကံရာမရေတာ႔မွပဲ ကိုယ္႔အိပ္ကပ္ထဲက မ်က္မွန္အသစ္ကေလးကို သတိရေတာ႔တယ္…။ လိုလိုမယ္မယ္ ပါ၀ါသြားတုိးထားတဲ႔ မ်က္မွန္ေလးေပါ႔…။ ကမၻာမွာ ပါ၀ါအမာ၊ ပါ၀ါအေပ်ာ႔ေတြအျပင္ စမတ္ပါ၀ါဆုိတာပါ ထပ္ေပၚလာေနၿပီဆုိေတာ႔ ကိုယ္ကလဲ ကိုယ္႔ရဲ႕မ်က္မွန္ေလးကို ေခတ္နဲ႔အမီ ပါ၀ါေတြ လိုက္တုိးထားရတာေလ…။ ကိုယ္ အဲဒီမ်က္မွန္ေလးကို ထုတ္တပ္လုိက္တယ္…။ကိုယ္႔ေရွ႕မွာအကြာအေ၀းတစ္ခုက သိသိသာသာ  ျခား ထားေသးေပမယ္႔  ျမင္ေနရတဲ႔ ျမင္ကြင္းက အရင္ကထက္ ပိုၿပီး ျပတ္သားသြားတယ္…။ 

“ၿမိဳ႕ေမတၱာ ခံယူမယ္႔ သားပါမို႔ … မိဘမ်ားက ခ်စ္အားပိုတယ္…..”

 သီခ်င္းသံ ပီပီသသကို နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ ၾကားေနရေပမယ္႔ မ်က္စိေရွ႕မွာ ျမင္ေနရတဲ႔ မင္းသားရဲ႕ ပါးစပ္က တုတ္တုတ္မွ မလႈပ္တာ ျမင္လုိက္ရတယ္…။ အျမင္အာရံုကို ဒီထက္ပို စူးစုိက္ၿပီး ဇာတ္စင္ရဲ႕ ဟိုဟိုဒီဒီ မ်က္စိကစားၾကည္႔ေတာ႔ ဇာတ္စင္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္ ေထာင္႔တစ္ေနရာမွာ မဲမဲအရာတစ္ခု ကို ျမင္လိုက္ ရတယ္။ ကက္ဆက္နဲ႔ ေဆာင္းေဘာက္စ္…။ ေၾသာ္.. သီခ်င္းဖြင္႔ထားတာပဲ…။ တစ္ခုခုကို တျဖည္းျဖည္း နားလည္လာသလို ရွိတာနဲ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕အၾကည္႔ေတြကို မင္းသားဆီ ျပန္ပို႔လိုက္တယ္။ မင္းသားကေတာ႔ ပရိသတ္ ေသခ်ာမျမင္ရတဲ႔ အကြာအေ၀းမွာ ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ ကျပ အသံုးေတာ္ခံေနတုန္း…။

“ဟာ………..” 

မေသခ်ာမွာစိုးလို႔ မ်က္မွန္ကို ခၽြတ္ၿပီး အကၤ်ီစနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သုတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ ျပန္တပ္ၿပီး ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ထပ္ၾကည္႔လိုက္တယ္။ ကိုယ္႔ရဲ႕ အျမင္အာရုံက မလြဲပါဘူး…။ လြဲေနတာက မင္းသားပါ…။ မင္းသားရဲ႕ ေျခ၊ လက္၊ ေခါင္း၊ ခါးနဲ႔ ကိုယ္ ေနရာအစံုကို ခ်ိတ္ဆြဲလႈပ္ရွားေပးေနတဲ႔ ႀကိဳးမွ်င္စေလးေတြကို ျပတ္ျပတ္ထင္ထင္ပဲ ျမင္လိုက္ရတယ္။ အံ႔ၾသသြားခဲ႔သင္႔ေပမယ္႔ ကိုယ္ အံ႔အားမသင္႔ခဲ႔ဘူး…။ မင္းသားက ကႀကိဳးကို အဆံုးသတ္ေတာ႔မယ္။ ဆုိင္းသံက ပိုၿပီး ၿမိဳင္ဆုိင္လာတယ္။ ကႀကိဳးကကြက္ေတြကလဲ ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္  ျမန္ဆန္သြက္လက္ လာတယ္။ ကိုယ္႔အတြက္ေတာ႔ ႀကိဳးေတြပါ ျမင္ေနရတဲ႔အတြက္ ရယ္စရာႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ ပတ္မႀကီးရဲ႕ ၀ုန္းကနဲ အခ်သံနဲ႔အတူ မင္းသားက ျဖဳတ္ကနဲ ပံုက်သြားၿပီး ကႀကိဳးကို အဆံုးသတ္လိုက္တယ္။ တိုက္တုိက္ဆိုင္ဆုိင္… ကိုယ္ရွိရာဘက္ကို မ်က္ႏွာလွည္႔လုိ႔…။ အဲဒါေၾကာင္႔လဲ ကိုယ္က အေသအခ်ာ ကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ မင္းသားရဲ႕ အသက္မဲ႔တဲ႔ မ်က္ႏွာအေသ…။ 

“ေ၀း ….. ရႊီး ….. ေျဖာင္း ….. ေျဖာင္း ….. ေျဖာင္း …..”

“ေဟး… ဒါမွ တုိ႔မင္းသားကြ…..” 

“ေနာက္တစ္ပုဒ္ ကပါဦး… ေနာက္တစ္ပုဒ္… ေနာက္တစ္ပုဒ္…” 

ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနတဲ႔ ေအာ္သံေတြကို ထားခဲ႔ၿပီး ကိုယ္ ဇာတ္ရံုထဲကေန လွည္႔ျပန္ခဲ႔တယ္။ ဘာအတြက္မွန္း မသိတဲ႔ လက္ခုပ္သံေတြက ကိုယ္႔နားထဲကေန ျပန္လွ်ံထြက္က်လာတယ္။ ဒီဇာတ္ပြဲကုိ သြားၾကည္႔မိခဲ႔တဲ႔အတြက္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ နင္႔နင္႔သီးသီးကို ျပန္အားနာေနမိတယ္။ မင္းသားရဲ႕အႏုအရြ၊ အလွအပေတြမွာ မိန္းမူးၿပီး ကိုယ္ လက္ခုပ္မ်ား တီးမိခဲ႔ေသးလား…။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္လဲ  ေ၀ခြဲမရ  ျဖစ္ေနတယ္။ အျခားသူေတြ အားလံုးကိုပါ ေျပာျပခ်င္ေပမယ္႕ မေျပာျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ စကားတစ္ခြန္းကို ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ၾကားရရံု ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ႔တယ္။

 “ကိုယ္အားေပးမယ္႔ မင္းသားဟာ ရုပ္ေသးရုပ္ မျဖစ္ဖုိ႔ေတာ႔ လိုမယ္… ႏို႔မို႔ဆုိ လက္ခုပ္သံေတြ ႏွေျမာဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္…” လို႔….။ 

 ေနဘုန္းလတ္