တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ကြ်န္ေတာ္ကလည္းခက္တယ္။
ကမာၻႀကီးလံုးေနတာ၊ သံသရာ ဆိုတာႀကီး လည္ ေနတာ ….ၿပီးေတာ့ …. အရာရာဟာ
စက္၀ုိင္းပံုသ႑န္ဆက္စပ္ေနၾကတာ။ အဲဒီ့ သေဘာတရား ေတြက သူ႕ဖာသာေနရင္ အေကာင္းသား
။အခုေတာ့ အဲဒီ့သေကာင့္သားကုိ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ အခန္႕သား ေရာက္ေနေအာင္ ပုိ႕လုိက္ၾကတယ္။ တစ္ေန႕… ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕
ေတြ႕ဖုိ႕ ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ထုိင္ေစာင့္ေနတုန္း….ေခတ္ စကားနဲ႕ ေျပာရရင္ ေတာ့
….အဲဒီမွာ စေတြ႕တာေပ့ါဗ်ာ။ရုပ္ကလည္း ဆုိးရတဲ့ ၾကားထဲ သူ႕သြားႀကဲႀကဲ
ႀကီးေတြကို လာၿဖဲျပေနေသးတယ္။မ်က္ရည္မက်ပဲ နဲ႕ ငုိျပေနတဲ့ မ်က္ႏွာက
ၾကည့္ရတာဘယ္လုိမွ မလွဘူး။
“ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲ….ဘာလုိ႕ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕လာၿပီး ငုိျပေနရတာလဲ…”
“အာ….ငါမင္းကို ငိုျပေနတာမဟုတ္ဘူး…ၿပံဳးျပႏႈဆက္ေနတာဟ….”
“ဗ်ာ…”
အၿပံဳး…တဲ့
ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ဓါတ္ေတြတဘံုးဘံုးက်သြားသံကို နားနဲ႕ ဆက္ဆက္ၾကား
လုိက္ရ သလုိလို…။ အၿပံဳးတစ္ပြင့္ရဲ႕ အလွနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ သံသယေတြက
ကြ်န္ေတာ့္မသိစိတ္ထဲကို ကေသာကေျမာ၀င္လာၾကၿပီး…အေျဖ တစ္စံုတစ္ရာမွမရိွပဲ
ျပန္ထြက္သြားၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႕ကို လူမႈေရး အရ ျပန္ျပံဳးျပလုိက္တယ္။
သူ႕အတြက္ေတာ့ လွမယ္ မထင္ဘူး..။ အလွဘာသာ ေဗဒကုိ သူနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္က မတူညီတဲ့
သင္ရိုးညႊန္းတန္းေတြနဲ႕ ကုိယ္စီ ကုိယ္စီ ေၾကၿငာေနၾကတာထင္ရဲ႕။
“ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္ဗ်ာ…ဒါနဲ႕…ခင္ဗ်ားဘယ္သူဘယ္၀ါဆုိတာ ကြ်န္ေတာ့္ကို မေျပာရေသးဘူးေနာ္…”
“ေၾသာ္…ေအး…ဟုတ္သားပဲ၊ငါက …မေကာင္းဆုိး၀ါးကြ…မင္းနဲ႕ ကစား ဖုိ႕ အလွည့္က်လုိ႕ ေရာက္လာတာ….”
“ဗ်ာ…”
ႏွစ္ခါရွိၿပီ
… ကြ်န္ေတာ္တအံ့တၾသနဲ႕ ‘ဗ်ာ’ ေနရတာ။ မေကာင္းဆုိး၀ါးတဲ့… ကစားမလုိ႕တဲ့….
ကိုယ့္ဘာသာ ေအးေအးေဆးေဆးေနေနတာကို …တျခားသူ ေတြဆီသြားပါေတာ့လား
မေကာင္းဆိုး၀ါးရယ္….။
“တစ္ျခားသူေတြဆီသြားလုိ႕မရဘူးကြ…သံသရာဆုိတာရွိတယ္၊
အဲဒီ သံသရာ ထဲမွာ မင္းရဲ႕ကံၾကမၼာ ကလည္္းလည္ေနတယ္။ မင္းကံၾကမၼာထဲမွ ငါကလည္း
ေရွာင္လြဲလုိ႕မရတဲ့ တစ္ခုေသာေနရာကေန ပါေနရတယ္။ဒါေၾကာင့္ပါ…ကဲ….ကဲ
…မကစားဘူးလုိ႕ မၿငင္းနဲ႕…ဘာလုပ္တန္းကစားၾကမလဲ ဆိုတာကိုပဲ…စဥ္းစား
…ဟုတ္ၿပီလား…”
ကြ်န္ေတာ္ဖြင့္ေျပာတာမဟုတ္ပဲနဲ႕
သူကၾကားတယ္…ဘာေကာင္လဲဟ… ဒီေကာင္မေကာင္းဆုိး၀ါး ဆုိတာကိုေတာ့ရုပ္ျမင္ကတည္းက
သိပါတယ္။ဒါေပမယ့္ အဲဒီေလာက္ဆုိး၀ါးလိမ့္မယ္လုိ႕ေတာ့ မထင္ခဲ့ရိုးအမွန္။
အဲဒါေၾကာင့္ေျပာတာေပ့ါ။ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း ေလာကႀကီးက ခက္တယ္လုိ႕….။
“ခင္ဗ်ားကလည္း ဇြတ္ၾကီးပဲ…ငယ္ငယ္တုန္းကလုိ ကစားမလား….နားမလားလို႕ေတာင္ မေမးရေတာ့ ဘူးလားဗ်…”
“ငါ ကနားေနတာၾကာၿပီကြ…ခုမွ အလွည့္က်လို႕ထြက္လာရတာ…”
“အင္”
ဘယ္လုိမွလည္း
ေဖ်ာင္းဖ်လုိ႕မရပါလားေနာ္….။ရုပ္ရွင္ရို္က္ေနတာမဟုတ္ ေတာ့ “ကဒ္”လုိ႕
ေအာ္မယ့္ ဒါရိုက္တာက မရိွ…အိပ္မက္မက္ေနတာမဟုတ္ေတာ့ “ထ….ထ”လုိ႕
လာႏႈိးမယ့္လူက မရိွနဲ႕ … အဲဒါေပ့ါ….ဒုကၡနဲ႕ လွလွေတြ႕တယ္ဆုိတာ။အင္း
…ဒီမေကာင္းဆုိး၀ါးနဲ႕ မကစား လုိ႕မရတာေတာ့
ေသခ်ာသြားၿပီ…ဒါေပမယ့္….ဘယ္လုိကစားနည္းမ်ိဳးကစားမလဲ ဆုိတာ ကို
ေရြးခ်ယ္ခြင့္၇ိွေနလို႕ေတာ္ေသးရဲ႕…။
“ၾကာတယ္ေဟ့….ျမန္ျမန္ေျပာ…ငါလည္းေစာင့္ရတာေမာလာၿပီ”
ေအးေအးေဆးေဆးထုိင္ေစာင့္ေနရတာမ်ား ေမာလုိ႕တယ္ဗ်ာ…။မၾကီးပဲ နဲ႕ မ်ား ေတာ္ေတာ္က်ယ္တဲ့ မေကာင္းဆုိး၀ါး။
“ေဟ့…ေဟ့..င့ါဘာသာ မႀကီးပဲနဲ႕ က်ယ္က်ယ္ မင္းအပူမပါဘူး…. စဥ္းစားစရာ ရိွတာ ျမန္ျမန္စဥ္းစား ၾကာတယ္….။”
“ေရာ…ဒီမေကာင္းဆုိး၀ါးနဲ႕ေတာ႕
ခက္ၿပီ…။စိတ္ကူးနဲ႕ေတာင္မျပစ္မွားရဲပါ လားေနာ္…အေရးထဲမွ အၾကံကလည္း
ဘယ္လုိမွထုပ္လုိ႕ မရျဖစ္ေနတယ္။စဥ္းစားစမ္းပါအံုးဟ…။ရွံဳးမယ့္အတူတူ
ဦးေနွာက္လည္း မစား သက္လည္းသက္သာမယ့္ ကစားနည္း မ်ိဳးကို
ျမန္ျမန္စဥ္းစားစမ္းပါ….။အဲ… ဟုတ္ၿပီ ….”
“ေျဖာင္း….”(လက္ခုတ္တီးသံ)
“ဟ…ဘာတုန္းဟ…လန္႕သြားတာပဲ။”
“အၾကံရၿပီ…ခင္ဗ်ားနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ တူတူပုန္းတန္္းကစားမယ္…”
ကြ်န္ေတာ္က အဲသလုိေျပာလုိက္ေတာ့ မေကာင္းဆုိး၀ါးက ရုတ္တရက္ မ်က္နွာတစ္ခုလံုး ေထာ္သြားတယ္။ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ကို သနားသလုိၾကည့္ တယ္။
“တူတူပုန္းတန္္း
ကစားမယ္ …ဟုတ္လား….မင္းက ငါရွာလုိ႕မေတြ႕ေအာင္ ဘယ္လုိမ်ား
ပုန္းႏုိင္မွာမုိ႕ လုိ႕လဲ….ဥာဏ္ႀကီးးရွင္ရယ္…စဥ္းစားၿပီးေတာ့ ေသာက္
တလြဲလုပ္တာ မင္းလုိလူမ်ိဳးပဲ ….ကဲ…ကဲ… ဆံုးျဖတ္ ၿပီးရင္လည္း ကစားပြဲေလး
စလုိက္ ၾကဆုိ႕…”
”ရွံဳးမယ့္ အတူတူေတာ့ သက္သာတဲ့ကစားနည္းပဲ
ေရြးရတာေပ့ါ ဗ်ာ….လုပ္….ခင္ဗ်ား.. မ်က္စိမွိတ္…ကြ်န္ေတာ္ပုန္းမယ္…ခင္ဗ်ား
ကြ်န္ေတာ့္ကို မေတြ႕ေအာင္ရွာ…ဒါပဲ….”
ပထမေတာ့ မေကာင္းဆုိး၀ါးက
“ေအး..ေအး…”ဆိုၿပီး မ်က္စိမိွတ္တယ္…။ ခဏေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ စကားကို ေသခ်ာ
ျပန္စဥ္းစားမိၿပီး…
”ဘာကြ….ဘာလုိ႕ မေတြ႕ေအာင္ ရွာရမွာလဲ…ရွာမွေတာ့
ေတြ႕ေအာင္ရွာမွာေပ့ါ…ေဟ့ ေကာင္ လူလည္မက်နဲ႕….ဒီလုိလိွမ့္လံုးေတြ
ရိုးလြန္းအားႀကီးလုိ႕ေတာင္ သုိးေတာင္သိုးေနၿပီ။”
ေတာ္ေတာ္လည္တဲ့
မေကာင္းဆုိး၀ါး …ဘယ္လုိမွကို ပတ္လုိ႕မရပါလား … ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း
ပုန္းဖုိ႕ေနရာကိုပဲ ရွာရေတာ့တယ္။မႀကီးမငယ္နဲ႕ တူတူ ပုန္းတုိင္းကစားရတယ္လုိ႕
ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ လည္း ရယ္ခ်င္တယ္။ ဒီေကာင္က
မေကာင္းဆုိး၀ါးဆုိေတာ႕ေအာက္လမ္းေတြလည္းတက္မွာ ဆုိေတာ့ကား
ဘယ္လုိပုန္းပုန္းျပန္မိမွာေသခ်ာတယ္။ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေထြေထြထူးထူး
စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ …အသက္ေအာက္ၿပီး သူ႕ရဲ႕ ေနာက္နားမွာ ကပ္ရပ္ေနလုိက္ေတာ့တယ္။
“ ၅…၁၀…၁၅….၂၀…၂၅………၁၀၀ တူၿပီလား…။”
“၅…၁၀…၁၅….၂၀…၂၅………၁၀၀ တူၿပီလား…။တူတူ…မတူတူ…. လုိက္ၿပီေဟ့…”
ပထမေတာ့
သူ..ေခါင္းကုတ္ၿပီး ဟုိရွာဒီရွာလုပ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က လည္း သူသြားေလရာကို
အသက္ကို ခုိးခုိးရွဴၿပီးလုိက္တယ္။သိပ္မၾကာပါဘူး…။
သူ..ရိပ္မိသြားတယ္။ရုတ္တရက္ ရပ္တန္႕စဥ္းစားေနရင္းက ေနာက္ကို
ဆက္ကနဲလွည့္ၿပီး….။
“၀ါး ….”
ေအာင္မေလးဗ်…လန္႕လုိက္တာ ျဖည္းျဖည္းလုပ္ပါ….
“ဟား…ဟား…ဟား….ဟား….”
“မလန္႕ပါနဲ႕ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ရယ္….မျမ၀င္းျခင္ေထာင္ေထာင္တာ ကေလးသိပ္မလုိ႕ပါ….”
“အာ…ရြံစရာၾကီးဗ်ာ….ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ…ရုပ္ၾကမ္းၾကီးနဲ႕ လာႏြဲ႕ေနၿပန္ၿပီ….”
“မင္း…စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္္စတာပါကြာ….ကဲ…ကဲ…ငါ
တစ္ပြဲႏုိင္သြားၿပီ…အခု ငါ..ပုန္းအလွည့္ ….မင္းေတြ႕ေအာင္ရွာေပေတာ့….
မေတြ႕လုိ႕ကေတာ့ ၂ ဂိုး …ဂိုးမရိွနဲ႕ ဂိုးျပတ္ပဲ…”
“တူၿပီလား….”ဘာသံမွမၾကားဘူး…။
ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ထပ္မံရည္တြက္တယ္။ေနာက္ထပ္၁၀၀ ျပည့္သြားတယ္။
“တူၿပီလား…”ဘာသံမွမၾကားျပန္ဘူး…။ကြ်န္ေတာ္မ်က္စိဖြင့္လုိက္တယ္။
ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခြင္ဟာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ ….နာရီလက္သံတစ္ခ်က္ခ်က္
ျပန္ၾကားေနရတယ္။ဒီမေကာင္းဆုိး၀ါးကို ဘယ္လုိေတြ႕ေအာင္ ရွာရမလဲ
။မလြယ္ဘူး..။ဘယ္လုိမွမလြယ္ဘူး။အင္း …မေတြ႕ ရင္ ေတာ့ ေနာက္တစ္ပြဲ
ထပ္ရွံဳးရအံုးမယ္။ေတြ႕ရင္ေတာ့ ႏုိင္ၿပီ။သူတစ္ပြဲ…ကိုယ္တစ္ပြဲ …ကြ်န္ေတာ့္
စိတ္ ေတြ ရွဳပ္ရွက္ခက္ လြန္ဆြဲေနၾကတယ္။အေတြးထဲမွာ အရာရာ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး အႏုိင္
၊အရွံဳး …မေကာင္းဆုိး၀ါး…တူၿပီလား….။ အႏုိင္ ၊အရွံဳး…မေကာင္းဆုိး၀ါး…
တူၿပီလား….။ အဲဒီ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးအေတြးေတြၾကားထဲက ေသခ်ာမႈအပိုင္းအစေတြကို ကြ်န္ေတာ္
ကတိမ္းကပါး လုိက္ဖမ္း ေနမိတယ္။ ရုတ္တရက္…အလင္းတစ္ခ်က္ လက္….။ ထားလုိက္ပါေတာ့ေလ…..။ ရွံဳးခ်င္လည္း
….ရွံဳးပါေစေတာ့ …ကြ်န္ေတာ္ၿပံဳး မိတယ္။မေကာင္းဆုိး၀ါးက တစ္ေနရာမွာ
ပုန္းလုိ႕ေကာင္းတုန္း….ၿပီးေတာ့ …သူ႕ကို ကြ်န္ေတာ္
ရွာမေတြ႕ႏုိင္လို႕ဆုိၿပီး …သူႏုိင္ၿပီဆုိၿပီး …ေပ်ာ္လုိ႕ေကာင္း တုန္း…။
အဲဒီလုိနဲ႕…ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာကြ်န္ေတာ္
ႏွစ္ကာလေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္….။ခင္ဗ်ားတုိ႕ကိုလည္း
ေျပာထားရအံုးမယ္။အခန္႕မသင့္လုိ႕ မ်ား ကြ်န္ေတာ္႕ကို ပုန္းေနတဲ့
မေကာင္းဆုိး၀ါးကို ခင္ဗ်ားတုိ႕မ်ား ေတြ႕ခဲ့ရင္ သူ႕ကို ကြ်န္ေတာ္
လုိက္ရွာေနတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းေလး ေျပာေပးၾကပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို
ႏုိင္ေနတယ္ဆုိတဲ့ ခံစားမႈနဲ႕ သူေပ်ာ္ေနပါေစဗ်ာ….။
ရယ္စရာ( ယခု- ၿပံဳးစရာ) မဂၢဇင္းထဲမွာ ဘုန္းဦးေမာ္နာမည္နဲ႕ ေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတိုေလးပါ ...။
