အာဇာနည္ရဲ႕အသံ

အန္တီ့ကိုရည္စူးၿပီးေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ အန္တီ့ရင္ထဲက စကားသံေတြကို အန္တီကေျပာေနတဲ့ပံုစံနဲ႕ေရးထားပါတယ္။ ဒီေန႕ အန္တီ့ရဲ႕ ၆၂ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႕မွာ အမွတ္တရ ဒီပို႕စ္ေလးကိုတင္ပါတယ္။
ေကာ္နက္ရွင္မေကာင္းလို႕ အခု ည၉နာရီေရာက္မွပဲ ဒီ့ပို႕စ္ကိုတင္လို႕ရေတာ့တယ္။

အာဇာနည္ရဲ႕အသံ

အေ၀းတစ္ေနရာကေန
ေမြးရပ္ေျမကိုျပန္ေငး
ျပည္သူတို႕ရဲ႕ ငိုေကြၽးသံေတြ
ငါ့ေသြးေတြကို ဆူပြက္ေစခဲ့ၿပီ။

ျမင္ကြင္းရဲ႕မလွပမႈေတြကို
တရားမွ်တမႈနဲ႕ခ်ိန္ထိုး
တိုင္းျပည္ရဲ႕အျဖစ္ဆိုးက
ငါ့ရင္ကို ၀င္တိုးခဲ့ၿပီ။

အာဇာနည္ရဲ႕ေသြးနဲ႕ဖဲြ႕တဲ့
ငါ့ႏွလံုးအိမ္တည့္တည့္ကို
အာဏာရွင္ရဲ႕ျမားခ်က္ေတြေဖာက္ထြင္း
ငါ့ရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြရွင္းခဲ့ၿပီ။

တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြနဲ႕ႀကီးျပင္း
အနိဋာ႐ံုေတြနဲ႕ ေပါင္းသင္းခဲ့ရတဲ့
ႏိုင္ငံရဲ႕သမိုင္းေၾကာင္း...
ေျပာင္းၾကဖို႕အခ်ိန္တန္ၿပီ။

လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕အႏွစ္သာရ
အျပည့္အ၀မရေသးတဲ့တိုင္းျပည္
လူတစ္ဦးျခင္းစီရဲ႕အခြင့္အေရး
ငါရယူေပးခ်င္ၿပီ။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေတးကို
အပူအပင္ကင္းစြာဟစ္ေၾကြး
ျပည္သူတို႕ရဲ႕ေရွ႕ေရး
စိတ္ေအးၾကတာျမင္ခ်င္ၿပီ။

ဘယ္သူေတြဘယ္ေလာက္မိုက္မိုက္
အၾကမ္းမဖက္တဲ့နည္းနဲ႕ဆက္တိုက္
အဲဒီ့အေမွာင္တိုက္မွာ...
အလင္းမွတ္တိုင္ငါစိုက္မည္။

ခ်စ္စရာျမန္မာစိတ္ဓါတ္နဲ႕
ျဖဴစင္ၾကတဲ့ ျပည္သူတို႕ရဲ႕အား
ငါ့ႏွလံုးသားမွာထည့္ထားၿပီး
လြတ္ေျမာက္ျခင္းရဲ႕ခရီးလမ္း
မဆံုးသေရြ႕ငါဆက္လွမ္းမည္။ ။

အစည္းအေ၀းဖိတ္ၾကားျခင္း

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား၏ စုစည္းတင္ဆက္မႈျဖစ္သည့္ `အနာဂတ္လႈိင္း၏ဆံုမွတ္မ်ား´ ဟုအမည္ရေသာ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္မိတ္ဆက္စာအုပ္ ရုိက္ႏွိပ္ထုတ္ေ၀မည့္ ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ေဆာင္ရြက္ၿပီးစီးသမွ်အေျခအေနမ်ားကို တင္ျပရန္ႏွင့္ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးအတြက္ လိုအပ္ေသာ အျခားလုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားအတြက္ ၀ုိင္း၀န္းေဆြးေႏြးၾကရန္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ အစည္းအေ၀းတစ္ရပ္ထပ္မံက်င္းပမည္ျဖစ္ပါသည္။
ေန႕ရက္ - ၂၄.၀၆.၂၀၀၇ (တနဂၤေႏြေန႕)
အခ်ိန္ - ေန႕လည္ ၁ နာရီတိတိ
ေနရာ - COFFEE KING ( ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း ၊ အာလာဒင္ေရွ႕)
အထူးအစီအစဥ္အေနျဖင့္ လာမည့္ ဇြန္ ၂၈တြင္က်ေရာက္မည့္ ေမြးေန႕ အႀကိဳအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ေနဘုန္းလတ္မွ အစည္းအေ၀းတက္ေရာက္သူမ်ားအားလံုးကို အစား (အာလူးေၾကာ္ တစ္ေခ်ာင္း) အေသာက္ (ေရတစ္ခြက္) မ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါသည္။ ( ဒါမွ လာၾကမွာ၊ )

စာႀကြင္း ၁၊၊ ။ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ယူမလာျခင္း သည္းခံပါ။ း-)
စာႀကြင္း ၂။ ။အစည္းအေ၀း၏ ပထမ section အတြက္သာ တာ၀န္ယူျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဒုတိယ section ႏွင့္ တတိယ section မ်ားအတြက္မူ ကိုယ့္ေဒါသႏွင့္ ကိုယ္ျဖစ္ပါသည္။

ဘ၀ထဲကစကားလံုးမ်ား

ဘ၀ထဲကစကားလံုးမ်ား

``အခုအခ်ိန္မွာ ဒုကၡခံရတာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ေကာင္းစားဖို႕ .´´ ဆိုတဲ့စကားကို လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားေျပာၾကတာ ကြၽန္ေတာ္ၾကားဖူးတယ္။ မေရရာတဲ့ မနက္ျဖန္ေတြအတြက္ အေသအခ်ာရွိေနတဲ့ ဒီေန႕ေတြကို မုိက္မုိက္မဲမဲစေတးပစ္သင့္ရဲ႕လား ...။ ကြၽန္ေတာ္ မသိဘူး။ လူတုိင္းဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ အသက္ရွင္ေနၾကရတယ္ဆိုတဲ့စကားကို ကြၽန္ေတာ္တစ္ခါက တူးတူးခါးခါးကိုျငင္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ... အခုေတာ့လဲ အဲဒီ့အယူအဆေတြအားလံုး အေျပာင္းလဲႀကီးေျပာင္းလဲသြားခဲ့ပါၿပီ။ အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ ကိုက ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြနဲ႕အားယူကုန္းထေနရတဲ့ ေလာကရဲ႕ခရီးသြားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီေလ။ တကယ္လို႕သာ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာေလးေတြကို ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႕လုပ္ခြင့္ရေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆုိတာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ မလိုအပ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ ေလာကအလိုက်ကျပေနရတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ဇာတ္၀င္ခန္းေတြကို ကိုယ္တကယ္ယံုၾကည္တဲ့ ဇာတ္သိမ္းခန္းတစ္ခုနဲ႕ အဆံုးသတ္လိုက္ႏုိင္ဖို႕အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္တတ္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ဘ၀ဆိုတာႀကီးကို အမွန္တကယ္ တာ၀န္ယူတည္ေဆာက္ရေတာ့မယ္ဆိုတာကို သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး အေတြးေခၚအယူအဆေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၾကတယ္။ ဒါဟာ ... ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ဓါတ္မခုိင္မာမႈေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ရင္ထဲက အျပင္းျပဆံုးအာသီသတစ္ခုအတြက္ အေသးအဖြဲခံယူခ်က္ေတြကို ေပ်ာ့ေျပာင္းေကြးညြတ္ ေပးလိုက္ျခင္းလဲျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး အသားလြတ္ႀကီး ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားေနရမွာကို ပ်င္းတဲ့ဗီဇစိတ္ တစ္ခု ေၾကာင့္လဲျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုတာ ေသခ်ာဖို႕အတြက္ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ကြၽန္ေတာ္ေစာင့္ၾကည့္ ရဦးမယ္။
တခါက ကြၽန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းမသိပဲ ေတြေ၀မိေနခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ့္ကို အႀကံေပးဖူးတယ္။ ``မင္းဘ၀အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုးကဘာလဲဆိုတာ မင္းကိုမင္းေသေသခ်ာခ်ာျပန္ေမးၾကည့္ၿပီး ... ၿပီးရင္ အဲဒါကိုရႏုိင္မယ့္လမ္းကိုေရြးေပါ့ .´´ တဲ့ ...။ အႀကံဥာ ဏ္ေပးတဲ့အတြက္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ... ကြၽန္ေတာ္သူမသိေအာင္ တိတ္တိတ္ေလးၿပံဳးမိတယ္။ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုးအရာဟာ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ တစ္ခုတည္းရွိေနတာမွ မဟုတ္တာေလ။ အခုအခ်ိန္မွာ ဒါဟာ ငါ့အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုးပါပဲ ဆိုတဲ့စိတ္တစ္ခုနဲ႕ အရယူခဲ့ေပမယ့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က်ေတာ့လဲ ဒါကငါ့ဘ၀အတြက္ ဒီေလာက္လဲ အေရးမႀကီးပါလား ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႕ လူတုိင္းေနာင္တေတြရခဲ့ၾကဖူးတာပဲမဟုတ္လား ...။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့လည္း လူေတြသံုးစြဲေနၾကတဲ့ ``ေနာင္တရတယ္ .´´ ဆုိတဲ့အသံုးအႏႈံးဟာလည္း ေနာင္တေသးေသးေလးတစ္ခုကေန ေနာင္တႀကီးႀကီးတစ္ခုဆီကို ကူးေျပာင္းဖို႕အားယူတဲ့ ေလွကားထစ္တစ္ခု ျဖစ္သြားတတ္ၾကတာပဲေလ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ``တကယ္လို႕မ်ား ...´´ ဆိုတဲ့ စကားကို လူ႕ေလာကႀကီးကေန အၿပီးအပိုင္ထြက္ခြာသြားရေတာ့မယ့္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ မေျပာလိုက္ရေစဖို႕ အၿမဲတမ္းသတိထားေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္လဲ ... မနက္ျဖန္သာကြၽန္ေတာ္ေသသြားခဲ့ရင္ ေလာကႀကီးကို အဲဒီ့စကားလံုးနဲ႕ပဲ ကြၽန္ေတာ္ႏႈတ္ဆက္ ရဦးမွာပါပဲ။
ေသျခင္းတရားဆိုတာဟာ ေကြးေသာလက္မဆန္႕မီ၊ ဆန္႕ေသာလက္မေကြးမီကိုယ့္ဆီကိုေရာက္လာႏုိင္တယ္ ဆိုတာကို ခုိင္ခုိင္မာမာသိထားေပမယ့္ ေလာကႀကီးထဲမွာ ေမာဟမီးေတြတညီးညီးနဲ႕ ဘ၀ခရီးကိုေလွ်ာက္လွမ္း ၾကရတဲ့ အခါ အဲဒီ့ေသျခင္းတရားဆိုတာႀကီးကို ကြၽန္ေတာ္တို႕ေမ့ထားၾကရတာပဲေလ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆိုရင္ ကုိယ္ေသရမယ့္ေန႕ကို တစ္ရက္ေလာက္ႀကိဳၿပီးသိခ်င္မိတယ္။ အဲဒီလုိ သိၾကရၿပီဆိုရင္ေရာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ မနက္ျဖန္ဆိုတာကို ပုိင္ဆုိင္ခြင့္မရွိေတာ့တာေသခ်ာသြားၿပီဆိုရင္ ဒီေန႕ကို ကြၽန္ေတာ္တို႕ ဘယ္လိုကုန္ဆံုးပစ္ၾကမလဲ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ငါတကယ္ေသရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုကို တည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႕ လက္ခံႏုိင္ဖို႕ေဆာက္တည္ရာမဲ့ႀကိဳးစားေနၾကရင္းနဲ႕ပဲ ေသသြားၾကရလိမ့္မယ္လို႕ ကြၽန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ဆိုရင္လည္း မေသရပါဘူးကြာလို႕ျငင္းၿပီး ရွင္သန္ခြင့္တစ္ခုကို မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႕ ရွိသမွ်စည္းစိမ္ေတြပံုေပးၿ႔ပီး ျပန္ယူႏုိင္ဖို႕ႀကိဳးစားၾကလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ အေျခအေနတစ္ခုကို ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ပဲ မလိုခ်င္ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ ေရွာင္လႊဲလို႕မရႏုိင္ေတာ့တာေသခ်ာသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႕ လက္ခံလိုက္ျခင္းဟာ အားလံုးအတြက္ အေကာင္းဆံုးပါ။ အဲဒီလို လက္ခံလိုက္ရင္ ပူပင္ေသာကေတြတစ္၀က္ေလာက္ၿငိမ္းသြားနုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ... ေလာကထဲက အႀကီးမားဆံုးေသာျပႆနာေတြရဲ႕အစက ေရွာင္လႊဲလို႕မရႏုိင္တဲ့ေျပာင္းလဲမႈေတြရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ေတြကို အျပည့္အ၀လက္မခံႏုိင္ၾကျခင္းပဲ မဟုတ္လား။ ``မနက္ျဖန္ မင္းေသရေတာ့မယ္ဆိုရင္ ... မင္း ဒီေန႕ဘာလုပ္မွာလဲ .´´ ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို အခုအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္အားလံုးကို လိုက္ေမးခ်င္ေပမယ့္ အေျဖမွန္ေတြ ရမွာမဟုတ္တဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္မေမးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ေမးျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း ``ဘာလို႕ေသရမွာလဲကြ .´´ ဆိုၿပီး ဆြဲထိုးသြားတာ ခံရႏုိင္သလို ...။ ``နမိတ္မရွိ နမာမရွိေျပာရက္လိုက္တာ .´´ ဆိုၿပီး ပါးဆြဲခ်တာကိုလည္း ခံလိုက္ရႏုိင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း မွန္ကန္တဲ့အေျဖတစ္ခုကိုထုတ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ အဲဒီ့ေမးခြန္းကို မေျဖျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ စိတ္အေျခအေနေတြက လုပ္ယူခံစားၾကည့္လို႕မွ မရႏုိင္တာေလ။
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕မျဖစ္စေလာက္ဆႏၵေလးတစ္ခုျပည့္ဖို႕အတြက္ သံုးစြဲလိုက္ရတဲ့ အသံုးစရိတ္ဟာ ... အျခားသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္လင့္ခြင့္မရွိတဲ့ ေငြေၾကးပမာဏနဲ႕ သြားၿပီး ထပ္တူညီေနရတာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ...။ မွန္ကန္ခဲ့ဖူးတဲ့ညီမွ်ျခင္းေတြကို ဒီေလာက္အထိခြၽတ္ေခ်ာ္လြဲမွား သြားရေလာက္ေအာင္ ဘယ္လိုပံုေသနည္းေတြနဲ႕မ်ား ကြၽန္ေတာ္တို႕ေတြမွားယြင္းတြက္ခ်က္မိခဲ့ၾကသလဲ။ ေလာကရဲ႕ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ မညီမွ်မႈေအာက္မွာ ဘ၀ေတြတစ္ခုၿပီးတစ္ခု ဖ်က္ဆီးလုယက္ခံေနရတာ အစဥ္အလာတစ္ခုပါလို႕ ဘယ္လိုအားမ်ိဳးနဲ႕ သက္မွတ္ပစ္လိုက္ရမွာလဲ။ ေတြ႕ေန၊ ျမင္ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြကေန အေျဖမရွိတဲ့ ေမးခြန္းေတြထြက္ထြက္က်လာတယ္။ အဲဒီ့ ေျဖရွင္းခ်က္မရွိတဲ့ေမးခြန္းေတြနဲ႕ပဲ အသားက်ေက်နပ္ေနရျခင္းဟာ လူမ်ားစြာရဲ႕ ဘ၀ျဖစ္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕လက္မခံခ်င္ၾကေပမယ့္ ျငင္းဆန္ဖို႕လဲခက္တယ္ ...။
လူအမ်ားက အခြင့္အေရးေတြလို႕ယူဆထားၾကတဲ့ အခ်ိဳ႕အရာေတြက ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ခပ္နက္နက္တူးထားတဲ့ တြင္းေတြလိုပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ျပန္လည္႐ုန္းထြက္ဖို႕ ခက္ခက္ခဲခဲႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ အခ်ိဳ႕တြင္းေတြထဲမွာဆို အခ်ိဳ႕စိတ္ကူးအပိုင္းအစေတြ နစ္ျမဳပ္က်န္ရစ္ခဲ့ၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕တြင္းေတြမွာဆို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအစစ္အမွန္ေတြိကု ျဖဳတ္ခ်စေတးပစ္ခဲ့ရဖူးတယ္။ တစ္ခုခုကိုလိုခ်င္ရင္ တစ္ခုခုကိုျပန္ေပးရတယ္တဲ့ ...။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္လိုမွထပ္တူမက်ႏုိင္တဲ့ လိုအပ္မႈနဲ႕ လိုခ်င္မႈေတြကို ရွိစုမဲ့စုအားနဲ႕ အတင္းဆြဲကိုင္ညႇိယူဖို႕ ႀကိဳးစားရင္း ျဖစ္သင့္တာေတြအတြက္ ျဖစ္ခ်င္တာေတြမ်ားစြာကို ထိုးေကြၽးခဲ့ရဖူးတယ္။ ငါေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ဘ၀က ဒီလိုမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူးလို႕ စိတ္ထဲကအခါခါျငင္းေနမိေပမယ့္ ဒီလိုပါပဲ ဆိုတဲ့စကားကို ႏႈတ္ဖ်ားက တဖြဖြရြတ္ဆိုရင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ျပန္အားတင္းခဲ့ရတယ္။ လုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္ခြင့္ရခ်ိန္အထိေတာ့ ရွင္သန္ခြင့္တစ္ခုကို ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္။ ဒါဟာ ဘ၀ကို တပ္မက္ျခင္းပံုသ႑ာန္တစ္ခုလား ...။
ရင္ထဲမွာျပည့္သိပ္ေ၀ဆာေနတဲ့ အျဖဴေရာင္စိတ္ဆႏၵေတြကို ခင္းျဖန္႕စိုက္ပ်ိဳးခြင့္ေတာ့ရခ်င္ေသးတယ္။ ေလာကရဲ႕ မေရရာမႈေတြမ်ားစြာထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္တကယ္ေသခ်ာခဲ့တာက ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲက ဆႏၵေတြျဖဴစင္၀င္းပ ေနခဲ့တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ဘာဆိုဘာမွ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပစရာမရွိေတာ့လဲ မတိမ္းေစာင္းခဲ့ဖူးတဲ့ ရင္ခုန္သံ စည္းခ်က္ေတြနဲ႕ပဲ ေလာကထဲကို မ၀ံ့မရဲထိုးခြဲ၀င္ေရာက္ေနဆဲပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ထား တစ္ခုနဲ႕ မဆက္ဆံခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ေၾကာင့္ ညႇဳိးခဲ့ရတဲ့ ပန္းေတြရွိခဲ့ရင္လည္း သူတို႕ေရွ႕မွာ ဒူးျပန္ေထာက္ၿပီး ေက်နပ္ေအာင္ေတာင္းပန္ဖို႕ အဆင္သင့္ပါ။ ကြၽန္ေတာ့္ေၾကာင့္ က်ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြရွိခဲ့ရင္လည္း အဲဒီ့ မ်က္ရည္ေတြရဲ႕ပမာဏကို ကြၽန္ေတာ့္ႏွလံုးေသြးေတြနဲ႕ ျပန္လည္အစားထိုးေပးခြင့္ရခ်င္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ေတာင္းဆုေတြျပည့္ဖို႕အေရး ေၾကြေပးခဲ့ရတဲ့ ၾကယ္စင္ေတြရွိခဲ့ရင္လည္း သူတို႕ရဲ႕ကိုယ္စား ကြၽန္ေတာ္ လင္းလက္ေတာက္စားေပးခ်င္ပါေသးတယ္။ အခြင့္ရွိမယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလ ... ။ ေပးဆပ္ခြင့္ရွိသေရြ႕ ျပန္ေပးခဲ့ပါရေစ။ ရယူျခင္းေတြနဲ႕ပဲ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားဖို႕ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္က မ၀ံ့ရဲလို႕ပါ။
ေလာကႀကီးထဲမွာ ဘယ္လိုအရာေတြက ရယူသိမ္းပိုက္လိုက္ဖို႕ အသင့္ေတာ္ဆံုးပါလဲ။ အရာအားလံုးကို ေမ့ထားၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႕ေတြ သဲႀကီးမဲႀကီးရွာေဖြျဖည့္ဆည္းေနၾကတဲ့ အရာေတြကေရာ ဘယ္လို ေနာက္ဆံုးေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ အဆံုးသတ္ၾကပါသလဲ။ ဘ၀မွာ မေရရာမေသခ်ာတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႕ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနရတာ အေျဖမပါတဲ့ သခ်ၤာပုစၦာတစ္ပုဒ္ကို သီအိုရီမပါပဲတြက္ေနရသလိုပါပဲ။ အမွန္တရားနဲ႕ ဘယ္လိုမွ မနီးစပ္ႏုိင္တဲ့လမ္းမွာ ဇြတ္မွိတ္ေလွ်ာက္ေနရင္း မွားယြင္းမႈေတြနဲ႕ပက္ပင္းတိုးရတာ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ ျဖန္းကနဲ ျဖတ္႐ိုက္ခံရသလို အခံရခက္ပါတယ္။ ေတြးၾကည့္လိုက္တိုင္း ေရးေရးေလးေပၚေပၚလာတတ္တဲ့ အမွန္တရားကို ဆင္ေျခ၊ ဆင္လက္ေတြမ်ားစြာက ျပန္ဖံုးကာသြားၾကတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့လည္း ကိုကိုယ္တုိင္ ဘာျဖစ္ခ်င္မွန္းကို တိတိက်က် အေျဖမထုတ္ႏုိင္ျခင္းေတြကပဲ ဘ၀ရဲ႕ခြၽတ္ေခ်ာ္လြဲမွားျခင္း ေတြရဲ႕အစျဖစ္မွာပါ။ ဘာကို ယံုၾကည္ရမယ္မွန္းမသိလို႕ ဘာကိုမွ မယံုၾကည္ဘူးဆိုၿပီး ေလာကကိုအရြဲ႕တုိက္ ျပန္ရင္လည္း ခံရတဲ့သူက ကိုယ္ပဲ ျဖစ္မွာေလ။ ဒါေပမယ့္ ... အခုအခ်ိန္မွာ တကယ္ေသခ်ာေနတာက ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ေထြျပားေ၀၀ါးေနၾကတယ္ဆိုတာပါ။ အသက္အရြယ္အပိုင္းအျခားကိုလိုက္ၿပီး ဘ၀အတြက္ ျဖည့္ဆည္းရမယ့္ အရာေတြကို ခြဲျခားသတ္မွတ္ေပးထားတာေတြ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ... တကယ့္လက္ေတြ႕ဘ၀ဆိုတာေတြက အဲဒီလို ပံုေသနည္းတစ္ခုထဲမွာ အလြယ္တကူ အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္သြားႏုိင္တာမွ မဟုတ္တာ ...။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ... ။ အေသအခ်ာကို ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ အခုိင္မာဆံုးယံုၾကည္ခ်က္ေတြကိုေတာ့ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ ထိန္းသိမ္းထားပါ့မယ္။ ကံၾကမၼာဆိုတာကို တစ္ခုပဲ ေတာင္းဆိုခ်င္တာက ... ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ဘ၀ကိုကြၽန္ေတာ္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အဓိပၸါယ္တစ္ခုနဲ႕ ဖြင့္ဆိုထားရစ္ခဲ့ ပါရေစလို႕ ...။ ။

ကြၽန္ေတာ္လႊတ္ခ်ခဲ႔တဲ႔ၿမိဳ႕ေတာ္

ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကို စလုပ္မယ္လို႕ႀကံတဲ့အခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ္ ဒီ၀တၳဳတိုေလးကိုေရးေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။
ဒါေၾကာင့္ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးရဲ႕နာမည္ကိုလဲ ဒီ၀တၳဳတိုေလးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္နဲ႕ခပ္ဆင္ဆင္ေလးေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီ၀တၳဳတိုေလးကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ရွားရွားပါးပါး အခ်စ္၀တၳဳတိုေတြထဲက တစ္ပုဒ္လို႕ေျပာလို႕ရပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦးဗ်ာ။

ကြၽန္ေတာ္လႊတ္ခ်ခဲ႔တဲ႔ၿမိဳ႕ေတာ္

တဖြဲဖြဲက်ေနတဲ႔ ေဆာင္းႏွင္းေတြႀကားထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႔ျမိဳ႕ေတာ္ေလးကုိ ကြၽန္ေတာ္သဲသဲကြဲကြဲြြျမင္ခဲ႔ရတာပါ ...။
နူးညံတယ္ဆိုတာထက္ပိုတဲ႔ ညင္သာမွုေတြရဲ႕အထိအေတြ႔မွာ ကြၽန္ေတာ႔္ရဲ႕လက္ဖ၀ါးေတြ ေႏြးေထြးသက္၀င္လာရာက စခဲ႔တယ္ ...။
သူမဟာ ကြၽန္ေတာ႔္ကို ၿမိဳ႕ေတာ္ေလးအေႀကာင္းေတြ ဖြင္႔ဆိုျပခဲ႔တ႔ဲ အသံမဲ႔ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္ ...။
သူမကမိုးရာသီကိုခ်စ္တယ္ ...။ ကြၽန္ေတာ္ကမိုးရာသီမွာေမြးတယ္ ...။ အဲဒီေတာ႔ သူမကကြၽန္ေတာ႔္ကိုခ်စ္တယ္ ...။သိပ္ေတာ႔
မဆိုင္လွေပမယ္႔ အဲဒီအတိုင္းပဲျဖစ္ခဲ႔တယ္ ...။ မေရရာမႈုေတြသာ တကယ္႔ကိုေသခ်ာခဲ႔တဲ႔ေလာကထဲမွာ သူမနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ အေသအခ်ာကိုခ်စ္ခဲ႔ႀကဖူးပါတယ္..။
အသဲပံုဖဲခ်ပ္ေလးေတြကို ဆဲြတုိင္း စပိတ္နဲ႔ညႇွင္းေတြပဲ က်က်လာတတ္တဲ႔ ဖဲခ်ပ္ေတြကိုကြၽန္ေတာ္မုန္းတယ္..။ ကြၽန္ေတာ္သူမကိုလြမ္းေနပါတယ္ ...။လြမ္းတယ္ဆိုတဲ႔ စကားကို အပိုစာသားေတြမပါပဲ ကြၽန္ေတာ္ ထပ္ေျပာပါ႔မယ္ ...။ ကြၽန္ေတာ္ သူမကို လြမ္းေနပါတယ္ ...။
ကြၽန္ေတာ္ကအျပံဳးတုေတြႀကားမွာ အတံုးအရံုးက်ဆံုးတယ္။ သူမကပါးခ်ိဳင္႔ကေလးေပၚေအာင္ ျပံဳးရင္းကြၽန္ေတာ႔္ကိုအားေပးတယ္ ...။ ကြၽန္ေတာ္မထင္မွတ္ခဲ႔ေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ႔္ရဲ႕ရင္ဘတ္ထဲကိုသူမေရာက္လာတယ္ ...။ အနက္႐ွိုင္းဆံုး ... အနူးညံ႔ဆံုး ... နွလံုးသားရဲ႕တစ္ေနရာမွာ လွလွပပပဲ သူမေနရာယူခဲ႔တယ္ ...။ သိပ္ကိုသိမ္ေမြ႔လြန္းတဲ႔အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ႐ုတ္တရက္မသိခဲ႔လိုက္ဘူး ...။
ခ်စ္စရာပါးခ်ိဳင္႔ေလးအတြက္လို႔ ေရးထားတဲ႔ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႔စာသားေတြကို သူမဆုတ္ျဖဲပစ္ခဲ႔ျပီလား..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ အတူတူမွန္းေမွ်ာ္ခဲ႔ႀကဖူးတဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ျမိဳေတာ္ေလးဆီကို အေရာက္သြားဖို႔ သူမရဲ႕နာမည္ကို ကြၽန္ေတာ္ တိုးတိုးေလး ေအာ္ေခၚေနမိတယ္...။
နားလည္မွုဆိုတဲ႔စကားလံုးကိုႀကားတိုင္း ကြၽန္ေတာ္ျပံဳးမိတယ္...။ ကြၽန္္ေတာ္ေပ်ာ္ေနရင္ သူမေက်နပ္တယ္၊ ကြၽန္ေတာ္ျပံဳးတာကို သူမႏွစ္သက္တယ္၊ ကြၽန္ေတာ္မ်က္ရည္က်ရင္ သူမငိုတယ္၊ ကြၽန္ေတာ္စိတ္ညစ္တဲ႔အခါ ... ဟင္႔အင္း ... မဟုတ္ဘူး ... သူမေႀကာင္႔ကြၽန္ေတာ္တစ္ခါမွ ... စိတ္မညစ္ခဲ႔ဖူးဘူး ...။ ကြၽန္ေတာ္စိတ္ဓါတ္က်တဲ႔အခါ ... သူမကအားအင္ ေတြေပးတယ္ ...။ သူမရဲ႕ရင္ခြင္ထဲကိိုတိုး၀င္ျပီး ... နားစြင္႔ႀကည္႔လိုက္တဲ႔အခါတိိုင္း ... ႀကားရတဲ႔ရင္ခုန္သံေတြက ကြၽန္ေတာ႔္ကိုခ်စ္ျခင္းေမတၲာအေၾကာင္း စာလံုးေပါင္းျပတယ္။ သူမကကြၽန္ေတာ္႕ကိုခ်စ္တယ္ ...။ တူညီတဲ႔တံုျပန္မႈျပန္ေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး ...။ ဒါေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း သူမကိုသိပ္ခ်စ္ပါတယ္ ...။
မ်က္လံုးကိုမွိတ္ျပီးသူမအေႀကာင္းကိုစဥ္းစားတိုင္း ... ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ရင္ခုန္သံေတြျမန္ျမန္လာတယ္. ... အဆံုးအစမ႐ွိဘူးလို႔ထင္ရတဲ႔ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႔အေတြးေတြက သူမနဲ႔စျပီးသူမနဲ႔ဆံုးတယ္...။ သူမသီကံုးဖြဲ႔ဆိုခဲ႔ဖူးတဲ႔ ျမိဳ႔ေတာ္ေလးတစ္ခုရဲ႕အသြင္သ႑ာန္ေတြက ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕စိတ္ကူးပံုရိပ္ထဲမွာ ... မပီ၀ိုးတ၀ါးနဲ႔ ... လွပသက္၀င္ေနတုန္းေလ...။ ကြၽန္္ေတာ္ေျဖေလွ်ာ႔လိုက္တဲ႔လက္ေတြကိုသူမဘာလို႔ျပန္ဆြဲမယူခဲ႔လဲလို႔ ... ကြၽန္ေတာ္မိုက္မိုက္ကန္းကန္းေတြးဖူးတယ္...။ ေ၀ဒနာဆိုတာခံနိုင္ရည္႐ွိမႈနဲ႔မဆိုင္ဘူးတဲ႔...။ နူးညံ႔လြန္းတဲ႔သူမရဲ႕ႏွလံုးသားဟာ ကြၽန္ေတာ႔္ေႀကာင္႔မာေက်ာသြားခဲ႔တာလား ...။
ရင္ခုန္သံနဲ႔တစ္ထပ္တည္းက်တဲ႔ စကားလံုးေတြကိုသံုးျပီး သူမ ကဗ်ာေလးေတြ သီကံုးတတ္တယ္ ...။ သူမ ႐ြတ္မျပခဲ႔ဖူးေပမယ္႔ ... သူမရဲ႕ကဗ်ာေတြကိုဖတ္တိုင္း သူမရဲ႕အသံကို ကြၽန္ေတာ္ႀကားတယ္...။ ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း အတြက္ဆိုတာ အတိအက်ကိုေသခ်ာတဲ႔ ... အဲဒီကဗ်ာေလးေတြထဲမွာ ျဖဴစင္ေအးျမတဲ႔ခ်စ္ျခင္းေမတၲာကို ကြၽန္ေတာ္ေတြ႔ရတယ္...။ သူမနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ နွစ္ေယာက္အတူေရးစပ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ... ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ထဲက ... စာသားေလးလိုေပါ႔ ... ကြၽန္ေတာ္က ျဖဴလႊလႊတိမ္စေလးျဖစ္တယ္ ... သူမက တိုက္ခတ္ေလေျပေလးျဖစ္တယ္...။ သူမဟာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ... အတၲနဲလြန္းတယ္...။ သူမရဲ႕စိတ္ေက်နပ္မွုအတြက္ ... ကြၽန္ေတာ႔္ကိုစိတ္ညစ္ေအာင္မလုုပ္ဘူး...။ သူမရဲ႕သာယာေပ်ာ္႐ြင္မႈအတြက္ ... ကြၽန္ေတာ္႔ကို အခ်ဳပ္အေႏွာင္ေတြထဲကို မထည္႔ဘူး...။ ႀကားစကားေတြ...၊ ေလလိႈင္းထဲက အတင္းအဖ်င္းေတြကို သူမက ယံုႀကည္မႈတစ္ခုနဲ႔ ႐ိုက္ခ်ိဳးႏိုင္စြမ္းတယ္...။ သူမဟာ သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္...။
ကြၽန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ႔တဲ႔ျမိဳ႔ေတာ္ေလးကို သူမကတည္ေဆာက္တယ္...။ အဲဒီျမိဳ႔ေတာ္ေလးမွာ အေျခအျမစ္မ႐ွိတဲ႔ သံသယေတြအစား နားလည္ယံုႀကည္မွုေတြ႐ွိတယ္...။ အစြန္းေရာက္တဲ႔ ခ်ဳပ္ေနွာင္တားျမစ္မႈေတြအစား မွ်တေျပျပစ္တဲ႔ ကိုယ္ပိုင္လြတ္
လပ္ခြင္႔ေတြ႐ွိတယ္...။ မေရရာတဲ႔ ေမးခြန္းပုစၦာေတြအစား ေသခ်ာတဲ႔အမွန္တရားေတြ႐ွိတယ္...။ တစ္ဦးကုိတစ္ဦး အထင္ေသးႏွိမ္႔ခ်မႈေတြအစား အျပန္အလွန္ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈေတြ႐ွိတယ္...။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ျမိဳ႔ေတာ္ေလးမွာ ... အလွဆံုးဆိုတဲ႔ပန္းေတြသာ ေ၀ေ၀ဆာဆာကို ဖူးပြင္႔ႀကိဳင္လႈိင္ခဲ႔တာပါ...။
ကြၽန္ေတာ႔္ရဲ႕အားနည္းခ်က္တစ္ခုမွာ ကြၽန္ေတာ္ ညင္ညင္သာသာ က်ဆံုးခဲ႔ခ်ိန္ေပါ႔...။ ကြၽန္ေတာ႔္ရဲ႔ေျခလွမ္းေတြက
အာသာဆႏၵေတြေနာက္ကို လိုက္တယ္...။ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕အာ႐ုံေတြက ျပင္းထန္လြန္ကဲတဲ႔ ရမၼက္ေတြ႐ွိရာကို ေရာက္တယ္ ...။ အနီးဆံုးမွာ႐ွိေနတဲ႔သူမကို ေက်ာခိုင္းျပီး မာယာေတြအျပိဳင္းအ႐ုိင္းထေနတဲ႔ ေလာကထဲကို ကြၽန္ေတာ္ အ႐ုိုင္းအစိုင္း တစ္ေယာက္လို ၀င္တိုးမိခဲ႔တယ္။ သူမမႀကားခ်င္ဆံုးျဖစ္တဲ႔ ေ၀း.. ဆိုတဲ႔စကားတစ္ခြန္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘ၀ထဲကိုျပဳတ္က်လာတယ္...။ အနမ္းေတြေနရာကို အလြမ္းေတြက အစား၀င္တယ္..။ အျပံဳးေတြေနရာကို အ႐ံႈးေတြက အစား၀င္တယ္ ... အဲဒီလို ... အဲဒီလိုနဲ႔ ... ေ၀းခဲ႔ၾကတယ္...။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေ၀းခဲ႔ၾကတယ္...။
ေလွာင္ရယ္သံေတြကိုမုန္းမိတဲ႔အခါတိုင္း သူမရဲ႔ခ်စ္စဖြယ္အၿပံဳးေလးကို သတိရတယ္...။ အမိန္႔ေတြကို စက္႐ုပ္တစ္႐ုပ္လို နာခံရတိုင္း သူမေပးခဲ႔ဖူးတဲ႔ အခ်ဳပ္အေနွာင္ကင္းတဲ႔ခ်စ္ျခင္းေတြကိုတမ္းတတယ္...။ ႐ုန္းထြက္ဖို႔ခက္တဲ႔ျဒပ္မဲ႔အကာအရံေတြႀကားမွာ ပိတ္ေလွာင္မြန္းၾကပ္မိတဲ႔အခါတိုင္း အရာအားလံုးကိုေမ႔ေပ်ာက္ေစတဲ႔ သူမရဲ႕ရင္ခြင္ကို လြမ္းတယ္...။ သူမ ေပးႏိုင္ေတာ႔မွာ မေသခ်ာေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္ အားလံုးကို ျပန္လိုခ်င္ေနခဲ့တာကေတာ႔ သိပ္ကိုေသခ်ာပါတယ္...။
ကြၽန္ေတာ္ဟာ ... ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမတဲ႔ျမိဳ႔ေတာ္ေလးတစ္ခုကို လႊတ္ခ်မိခဲ႔တဲ႔ေကာင္ပါ...။ ကြၽန္ေတာ္ လႊတ္ခ်ထားခဲ႔တဲ႔ ျမိဳ႔ေတာ္ေလးရဲ႕တံခါး၀မွာ ... ခ်စ္ျခင္းေတြျပည္႔သိပ္ေနတဲ႔ရင္ခြင္တစ္ခုနဲ႔ သူမကြၽန္ေတာ႔္ကိုေမွ်ာ္ေနမွာလား ...။ ဒါမွမဟုတ္... ၿမိဳ႕ေတာ္ေလးရဲ႕ တံခါးကိုပိတ္ ... အတိတ္ေတြအားလံုးကို ေဘးနားမွာခ်ိတ္ထားျပီး ... သူမတစ္ေယာက္တည္း နူးညံံ႕တိတ္ဆိတ္ ေနမွာလား...။ဒါမွမဟုတ္ ... ျမိဳ႔ေတာ္ေလးရဲ႕ ... အေရခြံေဟာင္းေတြကိုခြာခ် ... အသစ္အသစ္ေသာရင္ခုန္သံအပိုုင္းအစေတြနဲ႔ ... ျမိဳ႔ေတာ္အသစ္တစ္ခုကို သူမတည္ေဆာက္စျပဳေနျပီလား...။
ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ေ၀းရာကို ႐ြက္လႊင္႔သြားခဲ႔တဲ႔သူမ ... ကြၽန္ေတာ္႔မ်က္စိေ႐ွ႔ကို ျပန္ေရာက္လာပါ႔မလား..။ ႏွလံုးသားထဲကေန တမ္းတမိတဲ႔အခါတိုင္း စိတ္ထဲကေန လွမ္းလွမ္းေခၚေနမိတဲ႔ ... ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႔ အသံမပါတဲ႔ဟစ္ေအာ္မႈေတြကို သူမ ႀကားမွႀကားပါ႔မလား...။ ေျပာစရာစကားေတြ ဆြံ႔အပ်က္သုန္းေနေပမယ္႕ ... အေ၀းတစ္ေနရာကေန ခဏေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေငးႀကည္႔ေက်နပ္ခ်င္မိတဲ႔စိတ္တစ္ခုနဲ႔ လိုက္႐ွာေနမိတဲ႔ ကြၽန္ေတာ႔္ရဲ႕မ်က္၀န္းေတြကုိ သူမ လက္ခံခ်င္စိတ္႐ွိမွ႐ွိပါ႔မလား...။ ေမးခြန္းေတြေရာ၊ ပုစၦာေတြေရာ ... ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕အာ႐ံုထဲမွာ ေပါက္ကြဲလြင္႔ေမ်ာေနႀကတယ္။
လြမ္းမိတဲ႔အခါတိိုင္း ... ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ႏႈတ္ဖ်ားကေန ဖံုးမႏိုင္ဖိမရ ထြက္ထြက္က်လာတတ္တဲ႔ ... သူမရဲ႔နာမည္ကို
အိမ္ေ႐ွ႔ကအုတ္ခံုေလး မွတ္မိေနလိမ္႔မယ္ ...။ လြမ္းမိတဲ႔အခါတိုင္း ... ဖြင္႔ဖြင္႔ဖတ္မိတဲ႔ ... သူမရဲ႔ကဗ်ာစာအုပ္ေလးထဲမွာ ... ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႔မ်က္ရည္စေတြ႐ွိလိမ့္မယ္...။ ဘယ္သူမွမသိေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္ ခိုးခိုးႀကည္႔ေနမိတဲ႔ သူမ႐ွိတတ္တဲ႔ေနရာေလးေတြက ... ကြၽန္ေတာ႔္ရဲ႕အျဖစ္ကို ေလွာင္ရယ္ေနႀကလိမ္႔မယ္...။ သိပ္မေ၀းတဲ႔ေနရာတစ္ခုမွာ ဟစ္ေအာ္ဆိုညည္းေနမိတဲ႔ ကြၽန္ေတာ႔္ရဲ႕ သီခ်င္းသံေတြ သူမမႀကားနိုင္ေပမယ္႔ ... ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႔ဂစ္တာေလးကေတာ႔ အလြတ္ရေနလိမ္႔မယ္...။
ကြၽန္္ေတာ႔္ဘ၀တစ္ခုလံုးစာအတြက္ သိပ္ကိုေသခ်ာတဲ႔ စကားတစ္ခြန္းကို သူမႀကားမွာမဟုတ္ေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္ထပ္ျပီးေျပာခ်င္ပါတယ္...။ ကြၽန္ေတာ္ သူမကိုသိပ္ခ်စ္တယ္...။
ေနဘုန္းလတ္
( ၅.၀၂.၀၆ )

Thanlwinainmat issue 11

ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သံလြင္အိပ္မက္ Issue 11က လာမယ့္ ဇူလုိင္လမွာ ထြက္ရွိမွာပါ။ အဲဒီသံလြင္အိပ္မက္အတြက္ စာမူေတြပို႔လို႔ရပါၿပီ။ စာမူလက္ခံမယ့္ရက္ကေတာ့ ဒီလ ၁၅ရက္ေန႔အထိပါ။ ဘေလာ့ခ္လာဖတ္တဲ့ အျပင္ကလူေတြေရာ၊ ဘေလာ့ခ္ဂါ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးကိုပါ စာမူေတြပို႔ေပးၾကဖို႔ ဖိတ္ေခၚလုိက္ပါတယ္။ ပို႔ရမယ့္ အီးေမးလ္ကေတာ့ thanlwinainmat@gmail.comပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔စာမူေတြကို ေရြးတဲ့အခါ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ အေရးအသားေျပျပစ္ၿပီး အေၾကာင္းအရာေလးေကာင္းေနရင္ ေ႐ြးလုိက္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စာေရးတဲ့အခါမွာ တခ်ဳိ႕ေတြျဖစ္တတ္တဲ့အတုိင္း ေဆာင္းပါးနဲ႔ ၀တၳဳနဲ႔ေရာေနတာတို႔ အက္ေဆးလိုလုိ ၀တၳဳလိုလုိျဖစ္ေနတာတို႔ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုမွ လုပ္လို႔မရပါဘူး။

စာမူမပို႔ခ်င္တဲ့သူေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စကား၀ုိင္းမွာ ေအာက္ပါအေၾကာင္းအရာေလးကို ေဆြးေႏြးႏုိင္ပါတယ္။ အခုျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနတဲ့ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးစ ညီငယ္၊ ညီမငယ္ေလးေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီအေၾကာင္းေလးကို ေ႐ြးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ သူတို႔ကို ကုိယ့္ရဲ႕ ညီ၊ ညီမေတြသာဆို ဘယ္လိုအႀကံေပးမယ္ ဆိုတာမ်ဳိး၊ ကုိယ္သာ ၁၀တန္းေအာင္ကာစ အခ်ိန္ကို ျပန္ေရာက္ခြင့္ ရခဲ့ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မယ္ဆိုတာမ်ဳိး သေဘာထားၿပီး ေဆြးေႏြးႏုိင္ပါတယ္။

"ကိုသံလြင္ ျမန္မာျပည္ျပန္စဥ္က ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးစ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕တယ္။ အမွတ္ေပါင္းကလည္း ေကာင္းေနေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့လိုင္း ေရြးလို႔ရတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္းမသိဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ သူဘာလုပ္သင့္တယ္ဆုိတာ ကူညီၿပီး အႀကံေပးၾကပါဦး" အႀကံေပးခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ thanlwinainmat.blogspot.comမွာ ေပးႏုိင္ေၾကာင္းပါ။

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္သုေတသနၿမိဳ႕

ဒီ၀တၳဳတိုေလးဟာလဲ အမ်ားျပည္သူဖတ္ရွဳရန္မသင့္ေတာ္ဆိုတဲ့ စာရင္းထဲမွာ အထည့္ခံခဲ့ရတဲ့ တစ္ပုဒ္ပါပဲ …။ သံလြင္အိပ္မက္ ထဲမွာေတာ့ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္…။

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္သုေတသနၿမိဳ႕


ငါဟာလူတစ္ေယာက္ပဲဆိုတာကုိ စသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး လူဆိုတာဘာလဲဆိုတဲ့ေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကိုပါ ကြၽန္ေတာ္သိခ်င္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီ့သိခ်င္စိတ္တစ္ခုဟာ ကြၽန္ေတာ့္ကို အဲဒီ့သုေတသနၿမိဳ႕ႀကီး စီကို တြန္းပို႕လိုက္တဲ့အဓိက လႈံ႕ေဆာ္မႈႀကီးလည္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကုိကိုယ္တိုင္လည္းစဥ္းစားၿပီး ေတြ႕ကရာလူ ကို လူဆိုတာဘာလဲလို႕ လိုက္ေမးေနမိတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေရွ႕မီေနာက္မီ ပုဂိၢလ္ႀကီးတစ္ဦးက ေျမပံုတစ္ခုဆဲြျပၿပီး ...
`ေကာင္ေလး ... မင္းေမးတဲ့ေမးခြန္းရဲ႕အေျဖကို အတိအက်သိခ်င္ရင္ေတာ့ အဲဒီ့ၿမိဳ႕ထဲကိုသြား ...။အဲဒီ့ၿမိဳ႕က မင္းအခုလိုက္ေမးေနတဲ့ လူဆိုတာဘာလဲဆိုတဲ့ေမးခြန္းရဲ႕အေျဖကို အတိက်ဆံုးထုတ္ႏုိင္ဖို႕အတြက္ သိပၸံပညာရွင္ႀကီးေတြစုၿပီး တည္ဖဲြ႕ထားတဲ့ၿမိဳ႕ပဲ။ အဲဒီ့ၿမိဳ႕ထဲမွာ သိပၸံပညာရွင္ေတြအမ်ားႀကီးက စက္ပစၥည္း အစံုအလင္နဲ႕ စက္႐ုပ္ေတြရဲ႕ အကူအညီကိုယူၿပီး လူဆိုတာရဲ႕အဓိပၸါယ္ကို အျပည့္၀ဆံုးဖြင့္ႏုိင္ဖို႕ ႀကိဳးစား ေနၾကတယ္လို႕ၾကားတာပဲ။´
သူကအဲဒီ့လိုေျပာလုိက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္းအရမ္းေပ်ာ္သြားၿပီး သူေပးတဲ့ေျမပံုကိုလက္ကဆဲြ အဲဒီ့ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးစီကို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြတရႊဲရႊဲနဲ႕ တစ္ေယာက္တည္းထြက္လာခဲ့တယ္။ အၾကံအဖန္လုပ္လာ ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕၀င္ခြင့္လက္မွတ္ေလးကိုကိုင္လို႕ေပါ့ ...။
ေရာက္ပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕မ်က္စိေရွ႕မွာ အလံုပိတ္ၿမိဳ႕ႀကီးက ခန္႕ခန္႕ညားညားႀကီးနဲ႕ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ျပေနလိုက္တာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ေတြေတာင္ တက္ၾကြေပ်ာ္ျမဴးလာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ၿမိဳ႕အ၀င္ကသံတံခါးႀကီးရဲ႕ေရွ႕မွာ မတ္တပ္ရပ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အနားမွာ တီဗြီဖန္သားျပင္တစ္ခုေပၚလာ ၿပီး အဲဒီ့အထဲက လူတစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ့္ကိုလွမ္းေမးတယ္။
`ဘာကိစၥရွိပါသလဲ၊ ဒါကန္႕သတ္နယ္ေျမပါ။ အခြင့္မရွိပဲ မ၀င္ရပါဘူး။´
ကြၽန္ေတာ္လည္း သူ႕ကိုဘာမွေျဖရွင္းခ်က္ေတြထုတ္မေနေတာ့ပဲ ယူလာတဲ့လက္မွတ္ကေလးကို စက္ကေလးတစ္ခုမွာ သြားကပ္လိုက္တယ္။ ခ်က္ျခင္းပါပဲ အထပ္ထပ္ကာထားတဲ့ တံခါးေတြအားလံုး တဖ်ပ္ဖ်ပ္ပြင့္သြားၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ဒီၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကို တည္ေထာင္ႏိုင္ဖို႕အေကာင္းဆံုးအၾကံဥာဏ္ေတြ ေပးခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးရဲ႕လက္မွတ္ကို အၾကံအဖန္လုပ္ၿပီး မရ ရေအာင္ ယူလာခဲ့တာေလ။ အဲဒီ့လိုနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ အဲဒီ့သုေတသနၿမိဳ႕ႀကီး ထဲကိုေရာက္သြားတယ္။ အထဲကိုေရာက္ေတာ့လည္း ၿမိဳ႕ႀကီးက သူလိုကုိယ္လိုပါပဲ၊ ဖန္တီးထားတာသိပ္မၾကာေသးတဲ့အတြက္ နည္းနည္းသစ္လြင္ေနတာကလြဲလို႕ေပါ့...။ ကြၽန္ေတာ္ ဟိုဟိုဒီဒီေငးရင္း ဘယ္ကိုသြားရရင္ေကာင္းမလဲလို႕စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ ...။ ခုဏက တီဗြီထဲကလူက လူကိုယ္တိုင္ကြၽန္ေတာ့္အနားကိုေရာက္လာတယ္။
`မင္းက အႀကီးအကဲရဲ႕ လက္မွတ္နဲ႕အတူေရာက္လာတာဆိုေတာ့ ငါတို႕အတြက္ အထူးဧည့္သည္ ေတာ္ပဲေပါ့။ လာ ... လာ ... ငါတို႕ရဲ႕ပင္မဌာနခ်ဳပ္ကိုသြာၾကမယ္။´
အဲဒီ့လိုနဲ႕ သူေခၚတဲ့ေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္လိုက္သြားရင္း သူေျပာတဲ့ပင္မဌာနခ်ဳပ္ဆိုတဲ့ေနရာ ကိုေရာက္သြားတယ္။ အားလံုးကကြၽန္ေတာ့္ကို လိုလုိလားလားနဲ႕ပဲ ခရီးဦးႀကိဳျပဳၾကပါတယ္။ လက္မွတ္ရဲ႕ တန္ခိုးေတြပဲေနမွာေပါ့...။ သူတို႕ေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို အခန္းတစ္ခုထဲကိုေခၚသြားၿပီး အဲဒီ့အခန္းထဲက လူႀကီးနဲ႕မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ အဲဒီ့လူႀကီးက ...
`ကဲ ... ကဲ ... ထိုင္ပါ။ မင္းကဒီကိုေရာက္လာတာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ ဘာကိစၥနဲ႕မ်ားေရာက္လာ တယ္ဆိုတာကို ရွင္းစမ္းပါဦး။´
`ဒီလုိပါ အန္ကယ္ ... ကြၽန္ေတာ္က လူေတြရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္အေပၚတံု႕ျပန္မႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စာတမ္းတစ္ေစာင္တင္စရာရွိလို႕ပါ။ အဲဒါ အန္ကယ္တို႕အဖြဲ႕ကလည္း လူဆိုတာရဲ႕အဓိပၸါယ္ကို အျပည့္စံုဆံုး ဖြင့္ဆိုႏိုင္ဖို႕ ဒီၿမိဳ႕ႀကီးကိုဖန္တီးတည္ေဆာက္ၿပီး သုေတသနေတြလုပ္ေနၾကတယ္ဆိုတာ ၾကားရလို႕ ေဒါက္တာေရာ္ဂ်ာရဲ႕အကူအညီနဲ႕ဒီကိုေရာက္လာတာပါ။´
ေဒါက္တာေရာ္ဂ်ာဆုိတဲ့ အသံကိုၾကားေတာ့မွ အဲဒီ့လူႀကီးနည္းနည္းျဖံဳသြားတယ္။ ေဒါက္တာေရာ္ဂ်ာဆိုတာက ကြၽန္ေတာ္ယူလာတဲ့လက္မွတ္ ပိုင္ရွင္ေလ...။
`ေအးေပါ့ေလ ... ေဒါက္တာေရာ္ဂ်ာကလႊတ္လိုက္တာဆိုေတာ့လဲ ... ငါတို႕ကဧည့္၀တ္ေက်ျပြန္ရမွာ ေပါ့...။ အဲဒီ့ေတာ့ မင္းကိုအရင္ဆံုး ငါတို႕ရဲ႕သုေတသနအေၾကာင္းေျပာျပမယ္ ... ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ ပါ။ ၿပီးေတာ့မွ မင္းေလ့လာခ်င္တဲ့အပိုင္းကို ငါတို႕အေသးစိတ္ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကတာေပါ့။´
သူအဲဒီ့လိုေျပာလိုက္ေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲကအလံုးႀကီးက်သြားေတာ့တယ္။ ေတာ္ၾကာ သူတို႕က ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴနဲ႕လက္မခံရင္ လာေမာႀကီးျဖစ္ေနမွာေလ။
`ဒီလိုကြ ... ဒီၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ငါတို႕ရဲ႕အစမ္းသပ္ခံလူသားအျဖစ္ရွိေနတဲ့ တကယ့္လူအစစ္ေတြက နည္းနည္းပဲရွိတယ္။ က်န္တာေတြအားလံုးက စက္႐ုပ္ေတြပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့လူအစစ္ေတြကိုေတာ့ သူတို႕အစမ္းသပ္ခံေနရတယ္ဆိုတာရယ္၊ ေနာက္ၿပီး က်န္တဲ့သူေတြအားလံုးဟာစက္႐ုပ္ေတြျဖစ္ၾကတယ္ဆိုတာ ရယ္ကို မသိရေအာင္ သူတို႕ရဲ႕ဦးေႏွာက္အကန္႕တစ္ခုကို ခဏပိတ္ထားၿပီး သူတို႕ကို ဒီၿမိဳ႕ႀကီးထဲေခၚထည့္ ထားတာပဲ။ ငါတို႕အေနနဲ႕က အဲဒီ့လူအစစ္ေတြရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ့စက္႐ုပ္ေတြကို လိုသလိုေစခိုင္းၿပီး သူတို႕ရဲ႕ စိတ္အေျခအေနေတြ၊ ပတ္၀န္းက်င္အေပၚတံု႕ျပန္မႈေတြနဲ႕ ခံစားခ်က္အတိမ္အနက္ေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာ သုေတသနျပဳေနၾကတာပဲကြ။´
သူက အဲဒီ့လိုရွင္းျပလိုက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုစိတ္၀င္စားသြားတယ္။ အဲဒီ့လူေတြ စက္႐ုပ္ေတြၾကားထဲမွာ ဘာေတြမ်ား ကဂ်ဳိးကေဂ်ာင္လုပ္ျပဦးမလဲဆိုတဲ့ သိခ်င္စိတ္တစ္ခုကလည္းတားမရ ေအာင္ေပၚလာတယ္။ သူက ရွင္းျပၿပီးတာနဲ႕ ကြၽန္ေတာ့္ကိုအခန္းႀကီးေတြတန္းစီရွိေနတဲ့အထဲက ပထမဆံုး အခန္းတစ္ခုထဲကို ေခၚသြားတယ္။ အဲဒီ့အခန္းက ႐ုပ္ရွင္႐ံုႀကီးလိုပဲ ေရွ႕ကကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္ႀကီးေပၚမွာ က ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕တစ္ေနရာမွာ လူေတြသြားလာလႈပ္ရွားေနၾကတဲ့ပံုေတြကို႐ုိက္ျပထားတယ္။
`အဲဒီ့မွာ တိုက္ပံုအနက္၀တ္ထားတဲ့သူက လူအစစ္ပဲ။ သူ႕ေဘးက က်န္တဲ့သူေတြအားလံုးကေတာ့ စက္႐ုပ္ေတြေပါ့ ...။ အဲဒီ့လူက `တရားသူႀကီး´ အလုပ္လုပ္တယ္။ အခု သူ ကားလမ္းျဖတ္ကူူးဖိို႕ လူကူးမီး ေလးစိမ္းလာမွာကို အားလံုးနဲ႕အတူေစာင့္ေနတယ္ေနာ္။ အခုပဲငါတို႕ သူ႕ရဲ႕စိတ္ကိုစမ္းၾကည့္ၾကရေအာင္ ...´
သူကေျပာရင္းဆိုရင္းပဲ သူ႕မ်က္စိေရွ႕က ခလုတ္ေတြအမ်ားႀကီးေပၚမွာ လက္ေတြကိုေျပးကစား လိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဖန္္သားျပင္ႀကီးေပၚက ဟိုလူ႕ကို ဘာေတြမ်ားျဖစ္လာမလဲလို႕ စိတ္၀င္တစား နဲ႕ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ ကားေတြအတြက္မီးက နီသြားၿပီး၊ လူေတြအတြက္ထားတဲ့မီးေလးက စိမ္းသြားတယ္။ အဲဒီ့ေတာ့ ဟိုလူကလည္းကားလမ္းကိုျဖတ္ကူးဖို႕ျပင္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ... ခက္တာက သူနဲ႕အတူ ကားလမ္းကူးဖို႕ေစာင့္ေနၾကတဲ့ ေဘးနားကစက္႐ုပ္လူေတြအားလံုးက ကားလမ္းကိုျဖတ္မကူးၾကပဲ ကားေတြကိုလွမ္းၾကည့္တဲ့သူကၾကည့္၊ ကားေတြအတြက္ျပထားတဲ့မီးပိြဳင့္အနီႀကီးကို သူတို႕ကိုပဲျပေနသလိုနဲ႕ ေမာ့ၾကည့္တဲ့သူကၾကည့္၊ အိတ္ထဲကို ဟိုႏႈိက္ဒီႏႈိက္နဲ႕ အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့သူက႐ႈပ္နဲ႕ ျဖစ္ေနၾကတာပဲ။ သူလဲ ဘာလုပ္လို႕လုပ္ရမွန္း မသိပဲ အဲဒီ့လူေတြရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကို နားမလည္သလိုေငးၾကည့္လိုက္၊ လမ္းေလွ်ာက္ ေနတဲ့လူပံုေလးနဲ႕စိမ္းေနတဲ့မီးပြိဳင့္ကေလးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္၊ သူ႕ေခါင္းကိုသူတဗ်င္းဗ်င္းကုတ္လိုက္လုပ္ေန တုန္းမွာ ကားေတြရဲ႕မီးပြိဳင့္ကစိမ္းသြားတာနဲ႕ သူလမ္းျဖတ္မကူးလိုက္ရဘူးျဖစ္သြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဖန္သားျပင္ေပၚကေနျမင္ေနရတဲ့သူ႕အျဖစ္ကိုၾကည့္ေနရင္း ရယ္ရမလို၊ ငိုရမလုိျဖစ္သြားတယ္။ ဒီလူ႕ႏွယ္ ေတာ္ေတာ္ခက္တာပဲလုိ႕လည္းေတြးမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ေဘးက သိပၸံပညာရွင္ႀကီးကေတာ့ အဲဒီ့လူရဲ႕အျဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီး အခ်က္အလက္ေတြကို ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးနဲ႕ေရးမွတ္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလည္း လွမ္းေျပာေသးတယ္။
`ဒီလူရဲ႕ အျဖစ္ကိုမင္းၾကည့္စမ္း ...၊ သူ႕ဘက္ကအစစအရာရာမွန္ေနတာပဲ သူလမ္းျဖတ္ကူး႐ံုေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ သူနဲ႕အတူရွိေနၾကတဲ့သူေတြအားလံုးက သူလက္ခံထားတဲ့အမွန္တရားတစ္ခုကို သေဘာမတူသလို လုပ္ေနၾကေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေတြေ၀သြားတယ္။ ငါသိထားတာမ်ား မွားေနသလားလို႕ သူ႕ကုိယ္သူ ေတာင္ မယံုသကၤာျပန္ျဖစ္လာတယ္။ အကယ္၍မ်ား တစ္ေယာက္ေယာက္ကသာ သူနဲ႕အတူတူလမ္းျဖတ္ကူူး ၾကည့္ပါလား ... သူအဲဒီ့လိုျဖစ္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။´
သူက ကြၽန္ေတာ့္ကိုေျပာေနရင္း ေနာက္တစ္ခါ လူကူးမီးပြိဳင့္အစိမ္းမွာ စက္႐ုပ္လူတစ္ေယာက္ကို လမ္းျဖတ္ကူးခိုင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီ့ေတာ့မွ ဟုိလူလည္း လမ္းမကူးပဲက်န္ေနခဲ့တဲ့ စက္႐ုပ္လူေတြကို လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္လုပ္ ပါးစပ္ကပြစိပြစိေျပာၿပီး လမ္းျဖတ္ကူးသြားတယ္။ သိပၸံပညာရွင္ႀကီးက ကြၽန္ေတာ့္ကို စကားတစ္ခြန္းထပ္ေျပာတယ္။
`လူဆိုတာ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ပဲ မွန္ေနမွန္ေန ကိုယ့္ရဲ႕အယူအဆကိုေထာက္ခံမယ့္၊ ကိုယ့္ ဘက္က ရပ္တည္ေပးမယ့္သူ အနည္းဆံုးတစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တယ္ကြ ´ တဲ့။
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ရင္း ဒီလူ ဘယ္ေတာ့မွ တရားသူႀကီးစစ္စစ္ တစ္ေယာက္ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ေတြးေနမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အဲဒီ့အခန္းထဲကထြက္ၿပီး ဒုတိယ အခန္းထဲကို၀င္လိုက္တယ္။ ဒီတစ္ခါေတြ႕ရတဲ့ျမင္ကြင္းကေတာ့ နည္းနည္းထူဆန္းတယ္။ ကေလးေတြကို စာသင္ေနတဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူက စာကိုေကာင္းေကာင္းမသင္ပဲ ကင္းၿမီးေကာက္ေထာင္ၿပီး သင္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လဲ လူနဲ႕စက္႐ုပ္ကိုမခြဲတတ္ေသးတာနဲ႕ပဲ ေဘးကသိပၸံပညာရွင္ႀကီးကိုပဲလွမ္းေမးလုိက္ တယ္။
`အဲဒီ့ ကင္းၿမီးေကာက္ေထာင္ေနတဲ့ဆရာက လူလား´
`မဟုတ္ဘူး ... အဲဒါကစက္႐ုပ္၊ အဲဒဲီ့လို ကင္းၿမီးေကာက္ေထာင္ၿပီးစာသင္ေနေအာင္ ငါတို႕လုပ္ထားတာ။ ေအာက္မွာထိုင္ေနတဲ့ေက်ာင္းသားေတြထဲက ေရွ႕ဆံုးတန္းအလယ္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ကေလးကမွ လူအစစ္။´
သူအဲဒီ့လိုေျပာလိုက္မွ ကြၽန္ေတာ္လည္းအဲဒီ့လူသားစစ္စစ္ေကာင္ေလးကုိ စိတ္၀င္တစားနဲ႕ ၾကည့္လုိက္မိတယ္။ သူကလည္းဆရာသင္ၾကားေနတဲ့စာေတြထက္ ဆရာ့ရဲ႕ ကင္းၿမီးေကာက္ေထာင္ေနပံုကို ပိုၿပီးစိတ္၀င္စားေနပံုေပၚပါတယ္။ မ်က္ေတာင္ေတာင္ခတ္ဖို႕သတိမရပဲ သူ႕ဆရာကို စူးစုုိက္ၾကည့္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္အဲဒီ့လုိၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ ေက်ာင္းဆင္းေခါင္းေလာင္းသံထိုးလုိ႕ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုးအိမ္ျပန္သြားၾကတယ္။ အဲဒီ့ေကာင္ေလးလဲ အိမ္ျပန္တာေပါ့...။ ဒါေပမယ့္ သူ႕မ်က္ႏွာက မႈန္ကုပ္ကုပ္နဲ႕ တစ္ခုခုကို အျပင္းအထန္စဥ္းစားေနသလုိပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး ပါးစပ္ကေနလဲ တစ္ေယာက္တည္း ေရရြတ္ေနေသးတယ္။
`ဆရာ ဒီေလာက္ေတာင္ေတာ္ေနတာ ကင္းၿမီးေကာက္ေထာင္ၿပီး စာက်က္လို႕ပဲ ျဖစ္ရမယ္ ´
အဲဒီ့လုိနဲ႕ အိမ္ျပန္အေရာက္မွာ အဲဒီ့ေကာင္ေလးဟာ အခန္းထဲကိုတန္း၀င္ၿပီး ကင္းၿမီးေကာက္ေထာင္ ႏိုင္ဖို႕ကို အျပင္းအထန္ႀကိဳးစားေတာ့တာပါပဲ။ အၿပိဳၿပိဳအလဲလဲ၊ ဒဏ္ရာေတြအေတာ္အတန္ရသြားအၿပီးမွာ သူ ကင္းၿမီးေကာက္ေထာင္ႏုိင္သြားပါတယ္။ ခက္တာက ဆရာသင္လုိက္တဲ့စာေတြကို သူကင္းၿမီးေကာက္ေထာင္ၿပီး ျပန္ၾကည့္မယ္အလုပ္မွာ ဆရာသင္လုိက္တာေတြကို သူတစ္ခုမွနားမလည္လုိက္ဘူးျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ လည္းအဲဒီ့ေက်ာင္းသားေလးကိုၾကည့္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ပ်က္သြားမိတယ္။
`တစ္ခါတစ္ခါ လူဆိုတာအဲဒီ့လုိပဲကြ၊ ေပးကားေပး၏မရဆုိသလုိေပါ့၊ အႏွွစ္နဲ႕အကာကို မခြဲျခား တတ္ရာက တကယ့္အႏွစ္သာရေတြနဲ႕ ေ၀းေ၀းလုိက္လာၾကတာေလ´
ေဘးက သိပၸံပညာရွင္ႀကီးကေတာ့ အဲဒီ့ေက်ာင္းသားေလးရဲ႕အျဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီး အဲဒီ့လုိေကာက္ခ်က္ခ် ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္ ဒီေက်ာင္းသားေလးကို ေက်ာင္းတက္ခုိင္းဖို႕ထက္ ဆပ္ကပ္အဖြဲ႕ထဲ ထည့္လုိက္ရင္ေကာင္းမယ္လုိ႕ ...။
အဲဒီ့လုိနဲ႕ သူနဲ႕ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္အခန္းတစ္ခုဆီကို ကူးလာခဲ့ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္စိတ္လႈပ္ရွားမႈ တစ္ခုနဲ႕ အတူနည္းနည္းေတာ့ေပွ်ာ္ေနမိတယ္။ လူေတြရဲ႕အူေၾကာင္ေၾကာင္ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို အဲဒီ့လုိ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး သံုးသပ္ေနရတာ ေပွ်ာ္စရာေတာ့အေကာင္းသားေလ ...။
`အဲဒီ့သူကေတာ့ ကုမၸဏီတစ္ခုမွာလခစားလုပ္ေနတဲ့ မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ပဲ ။ သူအခု သူ႕ရဲ႕ ႐ံုးခန္းကို သြားေနတာေလ။ အခု ငါသူ႕စိတ္ကိုစမ္းတဲ့အေနနဲ႕ သူ႕ရဲ႕အလုပ္မွာ အေျပာင္းအလဲေလးေတြ လုပ္ထားလုိက္မယ္။´
သိပံၸပညာရွင္ႀကီးက ဖန္သားျပင္ေပၚကလူတစ္ေယာက္ကို လက္ညႇိဳးထိုးျပၿပီး ကြၽန္ေတာ္ကိုေျပာတယ္။ကြၽန္ေတာ္ၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ ဟုိလူက သူ႕႐ံုးခန္းထဲကို ေရာက္သြားၿပီး သူ႕ေရွ႕ကကြန္ပ်ဴတာကိုဖြင့္ၾကည့္ ေနပါၿပီ။ သူက သူ႕ေရွ႕က ကြန္ပ်ဴတာႀကီးကို တစ္ခါမွမျမင္ဖူးတဲ့အထူးအဆန္းသတၲ၀ါတစ္ေကာင္ကို ေတြ႕ေနရသလုိမ်ဳိး မ်က္လံုးႀကီးျပဴးၿပီးေတာ့ ၾကည့္ေနတာပါ။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းေတြကုပ္လုိက္၊ မ်က္ေမွာင္ႀကီး က်ဳပ္လုိက္နဲ႕ တစ္ေယာက္တည္းေရရြတ္ေနပါတယ္။
`ကုမၸဏီက စေတာ့ရွယ္ယာေတြေရာင္းမထြက္လုိ႕ ၀န္ထမ္းေတြကို လခေလွ်ာ့မယ္ဆုိပါလား။ မျဖစ္ဘူး ... မျဖစ္ဘူး ... ဟုိတေလာက ငါ့ကို အလုပ္ေျပာင္းၿပီးလာလုပ္ဖို႕ကမ္းလွမ္းထားတဲ့ ကုမၸဏီကို အျမန္ဆက္သြယ္မွပဲ ...´
ခ်က္ခ်င္းႀကီးပါပဲ သူက ေနာက္ကုမၸဏီတစ္ခုနဲ႕ အျမန္ဆက္သြယ္ညႇဳိႏႈိင္းၿပီး ဒီကုမၸဏီအတြက္ အလုပ္ထြက္စာကို ခဏခ်င္းကို ႐ိုက္ေတာ့တာပါပဲ။
`ဒီလူ ေတာ္ေတာ္တကုိယ္ေကာင္းဆန္တာပဲ၊ ကုမၸဏီရဲ႕အက်ပ္အတည္းကို ဘယ္လုိ ကူညီေျဖရွင္းေပး မယ္မစဥ္းစားဘူး ခ်က္ခ်င္းကို အလုပ္တန္းေျပာင္းေတာ့တာပဲ ၾကည့္စမ္း ...´
သိပံၸပညာရွင္ႀကီးက ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕စကားကို ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ၿပီးေထာက္ခံတယ္။
`လူဆုိတာ ဒီလုိပဲေလကြာ၊ လြယ္တာကိုမွ လုပ္ခ်င္ၾကတာကို၊ မေကာင္းတာကို ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားျပင္ဖို႕ထက္ ေကာင္းတာတစ္ခုကို အစားထိုးသံုးစြဲေက်နပ္ျခင္းက ပိုလြယ္တာကိုကြ။´
သူက ေျပာေျပာဆုိဆိုနဲ႕ အဲဒီ့အခ်က္အလက္ေတြကို ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ႐ုိက္မွတ္ေနျပန္ပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္ နည္းနည္းေတာ့ ဘ၀င္မက်ျဖစ္လာတယ္။ ဒီအူေၾကာင္ေၾကာင္လူနည္းစုေလးရဲ႕ ကေမာက္ကမျဖစ္ရပ္ေလးေတြ ကိုၾကည့္ၿပီး လူဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ဖြင့္ေနလို႕ကေတာ့ လူဆိုတာ ဘယ္လုိမွသံုးစားလို႕မရတဲ့သတၲ၀ါတစ္ေကာင္
ျဖစ္သြားမွာပဲ လုိ႕လဲေတြးမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေနာက္တစ္ခန္းကိုေတာင္ ဆက္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ေတြ ေျခာက္ခန္း သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ...
`အန္ကယ္တို႕ရဲ႕ သုေတသနႀကီးက ဟုတ္မွဟုတ္ပါ့မလားဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္အခုၾကည့္ခဲ့သမွ်သူေတြ ကေတာ့ တစ္ေယာက္မွကိုအခ်ဳိးမေျပဘူး။ အဲဒီ့သူေတြဆီကရတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြအတိုင္းသာ `လူ´ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကိုဖြင့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ တကယ္မလြယ္ဘူးဗ်´
ကြၽန္ေတာ္အဲဒီ့လိုေျပာလုိက္ေတာ့ သူက ေခါင္းတခါခါ၊ လည္တခါခါနဲ႕ ...
` ဒါေတာ့ ငါတို႕လည္းမတတ္ႏုိင္ဘူးေလ။ ဒါတကယ့္လူအစစ္ေတြရဲ႕ တကယ့္တံု႕ျပန္မႈ အစစ္အမွန္ ေတြပဲဟာ။ အဲဒါေတြကို မင္းေခါင္းထဲကခဏထုတ္ထားစမ္းပါ။ အခုငါတို႕ ေနာက္အခန္းတစ္ခုစီကိုသြားၾက မယ္။´
ကြၽန္ေတာ္ဆက္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး။ သူက အဲဒီ့အူေၾကာင္ေၾကာင္လူေတြရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး လူဆုိတာ ဟိုလိုပဲ၊ ဒီလုိပဲနဲ႕ သံုးသပ္ျပေနတာ ၾကာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လူျဖစ္ရတာကိုေတာင္ တေျဖးေျဖးသိမ္ငယ္လာသလုိပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေရာက္လက္စနဲ႕ မထူးေတာ့ပါဘူးဆိုၿပီး ေနာက္တစ္ခန္းစီကို လုိက္ကူးသြားလုိက္တယ္။ ဒီတစ္ခါျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းကေတာ့ အင္မတန္ကို ၾကည္ႏူးစရာပါပဲ။ အေဒၚႀကီး တစ္ေယာက္ေလ စားဖြယ္ပစၥည္းေတြကို ဘူးေလးေတြနဲ႕ ထည့္ၿပီး အျခားသူေတြကို လုိက္လွဴေနတာ...။
သူလွဴလုိက္တဲ့ မုန္႕ဘူးေတြကို ရသြားၾကတဲ့သူေတြက သူ႕ကိုဆုေတြအမ်ဳိးမ်ဳိးေပးေနၾကတာကို သူကလည္း ၿပံဳးလုိ႕ေပွ်ာ္လုိ႕ ...။ ခုဏကညစ္ေနတဲ့စိတ္ေတြ အခုမွ နဲနဲသက္သာရာရသြားတယ္။
`လူေတြက ေစတနာသဒၶါတရားထက္သန္ၾကၿပီး အလွဴအတန္းရက္ေရာၾကတယ္လို႕မွတ္သားလုိက္ ဦးေလ´
ကြၽန္ေတာ္က ၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳး နဲ႕ သိပၸံပညာရွင္ႀကီးကို လွမ္းေျပာေတာ့ သူက ...
`ေနပါဦးေကာင္ေလးရဲ႕ ... ဆႏၵေတြမေစာပါနဲ႕ဦး ငါစမ္းသပ္ၾကည့္ပါဦးမယ္ ...´
သူကေျပာလည္းေျပာ ကြန္ပ်ဴတာခလုတ္ေတြကိုလည္း လက္ကႏွိပ္လုိက္ျပန္တယ္။ သူလည္းအဲဒီ့လုိ လုပ္လုိက္ေရာ အဲဒီ့အေဒၚႀကီးရဲ႕ မုန္႔ဘူးေတြကိုအလွဴခံေနၾကတဲ့သူေတြအားလံုးရဲ႕ ပါးစပ္ေတြဟာ ပိတ္သြားၾက ၿပီး ခပ္တည္တည္ႀကီးေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ သူတို႕က မ်က္ႏွာေသႀကီးေတြနဲ႕ မုန္႕ဘူးေတြကိုလာယူလုိက္ ၿပီးေတာ့ ဘာမွမေျပာပဲ လွည့္ျပန္သြားလုိက္နဲ႕ လုပ္ေနၾကေတာ့ ခုဏကၿပံဳးေပွ်ာ္ေက်နပ္ေနတဲ့ အေဒၚႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကလည္း တေျဖးေျဖးတည္လာရာကေန စူပုပ္လာပါေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႕လွဴဘြယ္ ပစၥည္းေတြကို ကမမ္းကတန္းျပန္သိမ္းၿပီး အိမ္ထဲကိုျပန္၀င္သြားပါတယ္။ ပါးစပ္ကလည္းေျပာသြားေသးတယ္။
`ဘယ္လုိလူေတြလည္းမသိပါဘူး။ ဒီကေပးသမွ်ေတာ့ ယူေနၾကၿပီး ဆုေလးတစ္ဆုေတာင္ ျပန္ေပးဖို႕ ကို မသဒၶါၾကဘူး ဟြန္း...´
သိပၸံပညာရွင္ႀကီးက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘယ္လုိလဲဆိုတဲ့အၾကည့္နဲ႕ လွမ္းၾကည့္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိတာနဲ႕ မဲ့ၿပံဳးတစ္ခုပဲ ျပန္ၿပံဳးျပလုိက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူူကေျပာေသးတယ္ ...
`ေပးကမ္းမႈေတြတုိင္းမွာ ရယူလုိတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ကပ္ပါေနတတ္တာ လူေတြရဲ႕သဘာ၀ပဲကြ´
ကြၽန္ေတာ္လည္းသူ႕ရဲ႕စကားကို ျငင္းခ်င္ေပမယ့္ အခုေလာေလာဆယ္မွာ သူ႕ဘက္ကသက္ေသ သာဓက ပိုခုိင္လံုေနေတာ့လည္း ဒီအတိုင္းပဲႏႈတ္ဆိတ္ေနလုိက္ရတယ္။ ေနာက္ထပ္အခန္းေတြကို လည္းဆက္ၾကည့္ခ်င္စိတ္လံုး၀မရွိေတာ့တာနဲ႕ `ျပန္မယ္´ လို႕ဆံုးျဖတ္ၿပီး အဲဒီ့အခန္းထဲကထြက္လာခဲ့တယ္။
`ကဲလာ ေနာက္တစ္ခန္းကိုသြားၾကမယ္ ´
`ေတာ္ၿပီ ေတာ္ၿပီ ... မသြားေတာ့ဘူး။ ၾကည့္လည္းမၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ျပန္ေတာ့မယ္၊´
အဲဒီ့လိုနဲ႕ ဘ၀င္မက်မႈေတြ၊ မေက်နပ္မႈေတြကို ရင္မွာပုိက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္သုေတသနၿမိဳ႕ႀကီးကေန ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ဒီသုေတသနႀကီးမ်ားၿပီးဆံုးသြားလုိ႕ လူဆိုတာ ဒါပါပဲဆိုၿပီး အဓိပၸါယ္ သက္မွတ္ခ်က္ႀကီးတစ္ခုမ်ားထြက္လာတဲ့အခါ ဘယ္ေနရာမွာမ်ား သြားပုန္းေနရရင္ေကာင္းမလဲလို႕ စဥ္းစား ေနမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္စိတ္႐ႈပ္႐ႈပ္နဲ႕ ေလွ်ာက္ေတြးေနရင္ စိတ္ကူးတစ္ခုရလိုက္တယ္။ သုေတသနႀကီးၿပီး ဖို႕က ရက္ေတြအမ်ားႀကီးလုိပါေသးတယ္။ အဲဒီ့ေတာ့ သုေတသနႀကီးမၿပီးခင္မွာ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္လူအခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ လြဲေခ်ာ္ေကြ႕ေကာက္ခဲ့ရတဲ့ လူ႕အဓိပၸါယ္ေတြအတြက္ စိတ္ဓါတ္ကိုအျမင့္မားဆံုးျမႇင့္တင္ၿပီး အစမ္းသပ္ခံလူသား တစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႕ ဒီသုေတသနၿမိဳ႕ႀကီးကို ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္ထပ္တစ္ေခါက္ ထပ္လာခဲ့ဦးမယ္လုိ႕ ...။ ။


ေနဘုန္းလတ္

ဘ၀မကူးခ်င္သူမ်ား

ဇြန္လထုတ္ Fashion Image မဂၢဇင္းမွာ ေရြးခ်ယ္ေဖာ္ျပျခင္းခံခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၀တၳဳတိုေလးပါ။ မွတ္မွတ္ရရပါပဲ ေနဘုန္းလတ္ကို ေနဘုန္းလက္လို႕ မွားေပါင္းထားတယ္ဗ်ာ ...။ ေမးလ္ကေနတဆင့္ပို႕ထားတာ ဘယ္တုန္းကမွန္းေတာင္ကိုယ့္ဖာသာ့ကုိယ္မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး ... အေမက ဒါမင္းေရးတာမဟုတ္လားလို႕ ျပေတာ့မွ ေၾသာ္ ဟုတ္သားဆုိၿပီး စာမူခသြားထုတ္ရပါတယ္။ ကြာလတီမဂၢဇင္းအခ်ိဳ႕ကို စာမူေတြပို႕ ဖူးပါတယ္။ ကိုယ့္စာမူနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခုခုမ်ားသိရမလားလို႕ ဖုန္းဆက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ကိုယ္တုိင္သြားၿပီးေတာ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမးတဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မဂၢဇင္းပဲေစာင့္ဖတ္ပါလို႕ ေျပာၾကပါတယ္။ အဲဒီ့တုန္းကေတာ့ ေအာင့္သက္သက္နဲ႕ ဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး ...။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေစခ်င္တာကေတာ့ စာေရးသူဟာ နာမည္ႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တက္သစ္စပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္ ... အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိေတာ့ ေလးစားမႈရွိသင့္တယ္ဆိုတာပါ။ ဒီစာမူေလးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာဦး၀င္းၿငိမ္းဆီပို႕ဖူးပါတယ္။ ဆရာက ေဖာင့္မျမင္ရလို႕ဆိုၿပီးစာျပန္လို႕ ဒုတိယတစ္ေခါက္ေတာင္ထပ္ပို႕ရပါေသးတယ္။ ဆရာက ဒီ၀တၳဳကို မေရြးပါဘူး။ အေရးအသားေျပျပစ္တယ္ ဒါေပမယ့္ နဲနဲတိုေနတယ္လို႕ မွတ္ခ်က္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းကိုေက်နပ္ပီတိျဖစ္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စာမူကိုေရြးေရြး မေရြးေရြး အလုပ္အရမ္းမ်ားတဲ့ ဆရာဦး၀င္းၿငိမ္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲဒီ့လို အေရးတယူနဲ႕ စာျပန္ေပးတယ္ဆိုတာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ေက်နပ္ပါတယ္။ အမွန္အတို္င္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့တဲ့၀တၳဳတိုတို္င္းဟာ ဘယ္တစ္ခုမွပစ္စလပ္ခတ္ေရးလိုက္တယ္ဆိုတာမပါပါဘူး။ အဲဒီ့အတြက္လဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၀တၳဳတိုေလးေတြအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ တန္ဖိုးထားပါတယ္။ မဂၢဇင္းတိုက္ေတြအေနနဲ႕ လဲ စာေရးသူေတြရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြ၊ စိတ္ခံစားမႈေတြ၊ အေတြးအေခၚအယူအဆေတြ မ်ားစြာ မ်ားစြာ ကို ရင္းႏွီးပံုေဖာ္ထားရတဲ့ အႏုပညာလက္ရာေတြကို ေလးစားသမႈျပဳသင့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက စာေရးသူေတြအားလံုးကို ေလးစားမႈရွိရွိနဲ႕ စာမူေတြကို စနစ္တက်စုစည္းၿပီး နည္းစနစ္ရွိရွိနဲ႕ လုပ္ၾကဖို႕ပဲျဖစ္ပါတယ္။






ဘ၀မကူးခ်င္သူမ်ား


ကြၽန္ေတာ္ မွတ္မိေနေသးတယ္။ အဲဒီေန႔က မိုးေတြ သဲႀကီးမဲႀကီး ရြာေနခဲ႔တယ္။ အံုလိုက္က်င္းလိုက္နဲ႔ ရြာသြန္း ဆင္းသက္လာတဲ႔ မိုးေရေတြက အမိႈက္သရိုက္ေတြနဲ႔အတူ ကြၽန္ေတာ္႔ကိုပါ တိုက္စား သယ္ေဆာင္ သြားၾကတယ္။
`ကြၽီ... ဒံုး.... .......... ..........´
အဲဒီေနာက္မွာ... မယံုႏိုင္စရာေကာင္းတဲ႔ တကယ္႔အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဆက္တိုက္ ဆက္တိုက္ ဆက္ဆက္ၿပီး ျဖစ္လာခဲ႔တယ္။

xxxxxxxxxx

ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ ရုပ္ခႏၶာႀကီး မရွိေတာ႔ဘူး၊ သံုးလို႔ မရေတာ႔ဘူး ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္ျမင္ေနရသလို၊ ကြၽန္ေတာ္ရွိေနေသးတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ သိေနရတယ္။ စိတ္တစ္ခုတည္း လြင္႔ေမ်ာေနရသလိုပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ... ကြၽန္ေတာ္လည္း ေလနဲ႔အတူ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးပဲ ေလွ်ာက္ စီးေမ်ာ ေနလိုက္တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္... အိမ္ႀကီးတစ္အိမ္နားကို ေရာက္သြားတယ္။
အိမ္ႀကီးက အရမ္းလွတယ္။ အျဖဴေရာင္ေတြ နင္႔နင္႔သီးသီး သုတ္ထားပံုက အေ၀းကၾကည္႕ရတာေတာင္ လင္းေတာက္ေနသလိုမ်ဳိး...။ ၿခံထဲကျမက္ခင္းေတြကလည္း စိမ္းစိုလန္းဆန္း ေနလိုက္တာ... ေဘာလံုးကြင္းႀကီးလား ေအာက္ေမ႔ရတယ္...။ အဲ... ထူးျခားတာက... အဲဒီအိမ္ႀကီးကို ေသာ႔ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ ဆင္႔ခတ္ထားတာပဲ...။ ျပဴတင္းေပါက္ေတြကအစ အေပါက္ေတြအားလံုးကို တစ္ခုမက်န္ ေသာ႔ေတြေသာ႔ေတြနဲ႔ ခတ္ထားတယ္။ အဲဒီေလာက္အထိ အလံုျခံဳဆံုးျဖစ္ေအာင္ သိမ္းထုတ္ထားျခင္းခံရတဲ႔ အဲဒီအိမ္ႀကီးထဲမွာ ဘာေတြမ်ား ရွိေနမလဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္ သိခ်င္လာခဲ႔တယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ကိုေတာ႔ အဲဒီ ေသာ႔အထပ္ထပ္ေတြကလည္း မတားနိုင္ခဲ႔ပါဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ...
ကြၽန္ေတာ္ အိမ္ႀကီးထဲကို ေရာက္သြားခဲ႔တယ္။ ဘယ္လို ပရိေဘာဂပစၥည္းမွ ရွိမေနတဲ႔ အိမ္ႀကီးရဲ႕ အတြင္းခန္းေတြကို ကြၽန္ေတာ္ လွည္႕ပတ္စပ္စုေနတုန္းမွာ...
`မင္းက ဒီအထဲကို ဘာကိစၥ၀င္လာရတာတုန္း။ ´
ကြၽန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ လန္႔သြားတယ္...။ ကြၽန္ေတာ္က အဲဒီအိမ္ႀကီးထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိေနလိမ္႔မယ္လို႔မွ တြက္မထားတာေလ။ အဲဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း အသံလာရာဘက္ကို ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ လွည္႕ၾကည္႕လိုက္တယ္။
`ဟိုက္... ဦးေဘာဂ... အန္ကယ္ကေရာ ဒီအိမ္ႀကီးထဲကို ဘယ္လိုလုပ္ ေရာက္ေနရတာလဲ´
ဦးေဘာဂ ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲက သူေဌးႀကီးပါ...။ သူက တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေလျဖတ္ေနၿပီး ဟိုတေလာကမွ ဆံုးပါးသြားတာေလ။
`ငါက ဒီမွာ လာပုန္းေနတာကြ။´
`ဘယ္သူ႔ကို ပုန္းေနတာလဲ´
`ငါ႔ကို ဘ၀ကူးခိုင္းမယ္႔ သူေတြကို´
သူ႔ရဲ႕အေျဖေႀကာင္႔ ကြၽန္ေတာ္ နည္းနည္း လည္ထြက္သြားတယ္။ ေသပါၿပီဆိုမွ သံသရာ မဆံုးသေရြ႕ေတာ႔ ဘ၀ေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ကူးေျပာင္းေနရမွာပဲေလ။ အဲဒါကို ဘာျဖစ္လို႔ ေရွာင္လႊဲခ်င္ေနရတာလဲ မသိဘူး...။
`အန္ကယ္ က ဘာျဖစ္လို႔ ဘ၀မကူးခ်င္ရတာလဲ´
တကယ္တမ္းက သူအခုေရာက္ေနတာကလည္း ဘ၀တစ္ခုထဲမွာပါပဲ...။ အျခားဘ၀တစ္ခုကို မကူးပဲ ၀ိဥာဥ္ဘ၀နဲ႔ အၾကာႀကီးေရွာင္လႊဲေနလို႔မွ မရနိုင္တာ။
`ငါက ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႔ ေသခဲ႔ရတာ မဟုတ္ဘူးကြ... အာဃာတေတြ၊ အမုန္းေတြ၊ နာၾကည္းမႈေတြ တနင္႔တပိုးနဲ႔ ေလာကထဲက ထြက္လာခဲ႔ရတာေလ..။ ေသခ်ာတယ္... ငါ...ေကာင္းတဲ႔ဘ၀ကို ဘယ္လိုမွ ေရာက္မွာမဟုတ္ဘူး...။ အဲဒါေၾကာင္႔ ငါ ဘ၀မကူးခ်င္တာ´
ဦးေဘာဂက သူ႔မယားႀကီးဆံုးသြားေတာ႔ မယားငယ္ငယ္ေလးကို ေကာက္ယူထားတာေလ...။ သူ႔ဘ၀က အျပင္ပန္းကၾကည္႕ရင္ေတာ႔ သိပ္ကို ေက်နပ္အားရစရာေကာင္းပါတယ္။ ဘာေၾကာင္႔မ်ား သူက အဲဒီလို ျဖစ္ေနရတာလဲ မသိဘူး။
`အန္ကယ္႔ဘ၀က အစစအရာရာ အဆင္ေျပေနတာပဲ။ စည္းစိမ္ဥစၥာဆိုလည္း အလွ်ံအပယ္ ဇနီးငယ္ငယ္ အေခ်ာအလွေလးကလည္း ရွိေသးတယ္။ ဘာစိတ္ညစ္စရာရွိလဲဗ်ာ...။´
`ဟုတ္ပါတယ္...မင္းေျပာသလိုပါပဲ...။ ငါေလမျဖတ္ခင္အထိေတာ႔ အဲဒီလိုပဲ ေျပေျပလည္လည္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေပါ႔ကြာ။ ငါေလျဖတ္ၿပီးအခ်ိန္ကစလို႔ အကုသိုလ္ေတြ အတုန္းလိုက္ အတစ္လိုက္ကို ၀င္ေတာ႔တာပဲ။ မင္းလည္းသိမွာေပါ႔... ငါ႔မိန္းမက သူတို႔ၿမိဳ႕က အမ်ဳိးပါဆိုၿပီး ေကာင္ေလးငယ္ငယ္ေလး တစ္ေယာက္ကို အိမ္ေပၚ ေခၚတင္လာတာေလ...။´
`ဟုတ္တယ္ေလ... အားလံုးသိေနၾကတာပဲ... သူတို႔က ေမာင္နွမေတြ မဟုတ္လား´
ကြၽန္ေတာ္ အဲဒီလိုေျပာလိုက္ေတာ႔ ဦးေဘာဂက ေဒါသေတြ တလိပ္လိပ္တက္လာၿပီး မေက်မနပ္ေလသံနဲ႔ ဆက္ေျပာပါတယ္။
`ပတ္၀န္းက်င္ အျမင္မွာေတာ႔ ေမာင္နွမေတြေပါ႔ကြာ... ငါ႔အိမ္ထဲမွာေတာ႔ ... ...´
ဦးေဘာဂဟာ သူ႔စကားကို မဆက္နိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ကပဲ အလိုက္တသိနဲ႔ စကားလႊဲေပးလိုက္ရတယ္။
`ဒါနဲ႔ ေနပါဦး.. ဒီအိမ္ႀကီးထဲမွာ အန္ကယ္ တစ္ေယာက္တည္းရွိတာလား...။ ဒါမွမဟုတ္ အျခားတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ရွိေနေသးလား။´
`ရွိတယ္ ရွိတယ္ ေဟာဟိုေထာင္႔စြန္းက အခန္းထဲမွာ သူရဆိုတဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူက ဒီအိမ္ႀကီးကို စေရာက္ကတည္းက ရွက္တယ္... ရွက္တယ္ လို႔ေအာ္ရင္း အဲဒီအခန္းထဲကကို မထြက္ေတာ႔ဘူး...။ ေနာက္တစ္ေယာက္လည္း ရွိေသးတယ္ သူက ဟိုးအေပၚထပ္မွာ ဘယ္ေတာ႔မွ ေအာက္ဆင္းမလာဘူး။´
အဲဒီလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဦးေဘာဂနဲ႔ စကားျဖတ္ၿပီး ေထာင္႔စြန္းခန္းထဲက သူရဆီကို ေလွ်ာက္လာခဲ႕တယ္။ သူရက သေဘၤာသားေလ... ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕တစ္လမ္းေက်ာ္ကေပါ႔...။ ဟို အရင္တစ္ေခါက္ ဒီေကာင္ သေဘၤာလိုက္ရာကျပန္လာၿပီး အိမ္တြင္းပုန္းေနလိုက္တာ... ေသမွပဲ အိမ္ထဲက ျပန္ထြက္လာေတာ႔တယ္။
ကြၽန္ေတာ္ အခန္းထဲ၀င္သြားေတာ႔ အခန္းရဲ႕ေထာင္႔မွာ သူရက သူ႔ဒူးသူဖက္ၿပီး ထိုင္ငိုင္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ သူ႔အနားကို ကပ္သြားေတာ႔ သူက ကမန္းကတန္းလက္ကာၿပီး...
`ခင္ဗ်ား... ကြၽန္ေတာ္႔ အနားမကပ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္႔ဆီက HIVပိုးေတြ ခင္ဗ်ားဆီ ကူးကုန္ လိမ္႔မယ္´
သူက ေစတနာနဲ႔ ေျပာတာပါ။ ဒါေပမယ္႔ ကြၽန္ေတာ္ နည္းနည္း ေဒါသထြက္သြားတယ္။
`မင္းကလည္း ရူးေနလား...။ စကားေျပာရံုနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေရာဂါ ကူးမွာလဲကြ... ေနာက္ၿပီး ငါတို႔က ေသၿပီးသားလူေတြ... မင္းဆီက ေရာဂါေတြ ဘယ္သူ႔ဆီကိုမွ မကူးနိုင္ေတာ႔ပါဘူး´
ကြၽန္ေတာ္ အဲဒီလို ေျပာလိုက္မွ သူနည္းနည္း ၿငိမ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္႔ကိုေမးတယ္။
`ခင္ဗ်ားက ဒီကို ဘယ္လိုလုပ္ ေရာက္လာတာလဲ... ဘာေရာဂါနဲ႔ ေသတာလဲ။´
`ကားတိုက္တာကြ... မိုးရြာထဲ လမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္း ကားက လမ္းေခ်ာ္ၿပီး ငါ႔ကို ၀င္တိုက္တာ´
ကြၽန္ေတာ္႔ အေျဖကိုၾကားေတာ႔ သူရက အားက်တဲ႔ေလသံနဲ႔ ေျပာတယ္။
`ကြၽန္ေတာ္လည္း ခင္ဗ်ားလို ေသခ်င္လိုက္တာဗ်ာ...။ အခုေတာ႔...´
ေျပာရင္း ဆိုရင္း... ေခါင္းငိုက္စိုက္က်သြားတဲ႔ သူရကို ကြၽန္ေတာ္ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးလိုက္တယ္။
`မင္းက ဘာျဖစ္လို႔ ဒီအိမ္ႀကီးထဲမွာ လာၿပီး ထိုင္ေနရတာလဲကြ...။ ငါတို႔ေတြ အျခားဘ၀တစ္ခုကို ကူးၿပီး... လုပ္စရာရွိတာေတြ ဆက္လုပ္ဖို႔ရွိေသးတယ္ေလ။´
`ကြၽန္ေတာ္ မကူးခ်င္ဘူးဗ်ာ... ကြၽန္ေတာ္္္ေၾကာက္တယ္။ ဒီဘ၀မွာဆို အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြက အတင္းစီစဥ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ သေဘၤာလိုက္ခဲ႔ရတယ္။ သူတို႔က ပိုက္ဆံေတြ ေဖာေဖာသီသီရတာကိုပဲ ျမင္ၾကတာေလ။ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္ ပင္လယ္ႀကီးထဲမွာ အထီးက်န္ အေဖာ္မဲ႔ ေနရတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြကိုက်ေတာ႔ ဘယ္ျမင္ၾကမွာလဲ...။ အခုဆိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေခါက္ တစ္ခါေလး မဆင္ျခင္မိတဲ႔ အမွားတစ္ခုကေန ဒီေရာဂါ ရခဲ႔ၿပီ... ရွက္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႔တဲ႕ ဘ၀က ဒီလို မဟုတ္ဘူးဗ်။´
သူရက မိဘနွစ္ပါးမရွိေတာ႔လို႔ ဦးေလးေတြ၊ အေဒၚေတြနဲ႔ ေနရတာေလ။ သူက ဆယ္တန္း ေအာင္ၿပီး စက္မႈတကၠသိုလ္ ၀င္ခြင္႔ ရခဲ႔ေပမယ္႔... သူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းရ႕ဲ အလိုက် သေဘၤာသားဘ၀ကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ခဲ႔ရတယ္။
`ကြၽန္ေတာ္... အခုအခ်ိန္ေရာက္္္မွေတာ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း အျပစ္မတင္ခ်င္ေတာ႔ပါဘူး...။ ဒါေပမယ္႔... ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္ဘ၀ တစ္ခုကို ကူးခ်င္စိတ္ မရွိေတာ႔ဘူးဗ်ာ။ မိမိစိတ္တိုင္းက် ပံုေဖာ္ခြင္႔မရတဲ႔ ဘ၀တစ္ခုကို ထပ္ပိုင္ဆိုင္ရမွာ ေၾကာက္တယ္။´
စိတ္ဓါတ္က်ၿပီး ဘ၀ တစ္ခုကို မပိုင္ဆိုင္ခ်င္ေတာ႔တဲ႔ သူရကို အားေပးေဖ်ာင္းဖ်ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ အေပၚထပ္ကို တက္ခဲ႔တယ္။ အေပၚထပ္ကိုေရာက္ေတာ႔ ဘုရားခန္းလို႔ထင္ရတဲ႔ အခန္းႀကီး တစ္ခုထဲမွာ လက္ေနာက္ပစ္ၿပီး ဘယ္ျပန္ညာျပန္ ေလွ်ာက္ေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ကိုေတြ႔တယ္။
`ေၾသာ္... ခုနက ေအာက္မွာ ဦးေဘာဂနဲ႔ စကားေျပာေနတာ ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔ မင္းကို...´
သူက ကြၽန္ေတာ္႔ကိုျမင္ေတာ႔ အထင္ေသးတဲ႔ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည္႕ရင္း ေျပာတယ္။ သူက ရပ္ကြက္ထဲက အင္မတန္မွ ေအာင္ျမင္တဲ႔ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ တစ္ဦးေလ။ မိဘေတြရဲ႕ ခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀တဲ႔ အရွိန္အ၀ါေအာက္မွာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈ အႀကီးအက်ယ္ရေနတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ ေပါ႔...။ ဟိုးတစ္ေလာက သူအရက္ေတြမူးၿပီး ကားေမွာက္လို႔ ဆံုးသြားတယ္လို႔ ၾကားရတာပဲ...။
`အစ္ကိုက ဘာျဖစ္လို႔ ဘ၀မကူးေသးပဲ ဒီအိမ္ႀကီးထဲဲမွာ လာေန ေနရတာလဲ။´
ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ အေမးကို သူက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေျဖပါဘူး။ သူ႔ဖာသာသူ တစ္ေယာက္တည္း စဥ္းစားေနဟန္နဲ႔ အၾကာႀကီးရပ္ၿပီး မ်က္ႏွာက်က္ေတြကို ေငးေနပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ...
`ေနာက္ဘ၀တစ္ခုမွာ ဒီလိုေအာင္ျမင္မႈမ်ဳိးကို ဒီလို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္နဲ႕ ရဖို႔ဆိုတာ ေသခ်ာပါ႔မလား။ ဒီဘ၀က ငါ႔မိဘေတြလို အစစအရာရာ ၿပီးျပည္႕စံုတဲ႔သူေတြရဲ႕ ၀မ္းထဲမွာ ငါျပန္သေႏၶတည္ရဖို႔ကေရာ ေသခ်ာပါ႔မလား...။ ဘာမွ မေသခ်ာဘူး။´
`အစ္ကိုက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အရမ္းစြန္႔စားတယ္လုိ႔ နာမည္ႀကီးေနၿပီး အခုမွဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေတြေ၀ေနရတာလဲ´
`မတူဘူးေလကြာ... စီးပြားေရးလုုပ္တယ္ဆိုတာ ေငြနဲ႔ အေလာင္းအထပ္ လုပ္ရတာကြ...အခုဟာက... ဘ၀...ဘ၀။ ဘ၀တစ္ခုလံုးကို ေလာင္းေၾကးထပ္လိုက္ရမွာ... ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားရမယ္ကြ´
သူ႔ရဲ႕ တလြဲတေခ်ာ္ အေတြးအေခၚေတြကို နားေထာင္လိုက္ရေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္သြားတယ္။ ေခါင္းကို တသြင္သြင္ခါရင္း သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ ေျပာလိုက္မိတယ္...
`ကံၾကမၼာရဲ႕ ကစားပြဲက အရွည္ႀကီးဗ်၊ ေနာက္ၿပီး အဲဒီကစားပဲြရဲ႕ ထူးျခားခ်က္က တဒဂၤေလးကိုၾကည္႕ၿပီး ႀကဳိက္ရာအကြက္မွာႀကဳိက္သေလာက္ ၀င္ေလာင္းလို႕ မရတဲ့အခ်က္ပဲ...။ အစ္ကို ဘယ္အခ်ိန္မွသြားသြား အစ္ကိုသြားရမယ္႔ ေနရာတစ္ခုကေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မေျပာင္းလဲတဲ႔ ေနရာတစ္ခု အျဖစ္ အဆင္သင္႔ ရွိေနၿပီးသားပဲ...။´
ကြၽန္ေတာ္ စကားမဆံုးခင္မွာပဲ သူက ၾကားျဖတ္ၿပီး ၀င္ေမးတယ္။ သူ႔ၾကည္႔ရတာ ေတာ္ေတာ္႔ကို မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနပံုပဲ။
`ငါတို႔မွာ ေရြးခ်ယ္ခြင္႔ မရွိေတာ႔ဘူးလား...။ ရွိရမွာေပါ႔ကြ´
`ေရြးခ်ယ္ခြင္႕မရွိတာ မဟုတ္ဘူး... ေရြးခ်ယ္ၿပီးသားျဖစ္ေနတာ...။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကုန္လြန္ ျဖတ္သန္းၿပီးခဲ႔တဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အတိတ္ေန႔ရက္ေတြထဲက ေနထိုင္၊ ဆံုးျဖတ္၊ လုပ္ကိုင္မႈေတြ အားလံုးက အဲဒီ ေနာက္ဘ၀ဆိုတာေတြကို ေရြးခ်ယ္ခဲ႔ၿပီးသားျဖစ္ေနခဲ႔တာ အခုမွလာၿပီး ဘယ္ဘ၀ကိုသြားရရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားေနလုိ႔ကေတာ႔ အပိုပဲ။ တကယ္တမ္းက အစ္ကို အခု စဥ္းစားသလိုမ်ဳိး မေသခင္ကတည္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ စဥ္းစားခဲ႔ၾကရမွာ...။´
ကြၽန္ေတာ္ေျပာတဲ႔ စကားေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို သူနားလည္လား၊ နားမလည္ဘူးလားဆိုတာ သူကိုယ္တိုင္ပဲသိမွာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ႔ သူ႔ကုိုေက်ာခိုင္းၿပီး ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလာခဲ႔ပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ေျပာတဲ႔ စကားေတြကို ေအာက္ထပ္ကေန နားေထာင္ေနခဲ႔တဲ႔ သူရက ကြၽန္ေတာ္႔အနားကို ေရာက္လာပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔...
`ကြၽန္ေတာ္ ဒီအိမ္ႀကီးထဲက ထြက္ေတာ႔မယ္...။ ကြၽန္္ေတာ္ ေနာက္ဘ၀တစ္ခုကို ရဲရဲ၀ံ႔၀ံ႔သြားၿပီး ေလွ်ာက္စရာရွိတဲ႔ လမ္းကို ျပတ္ျပတ္သားသား ဆက္ေလွ်ာက္ေတာ႔မယ္´
အဲဒီလိုနဲ႔ သူရနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ အိမ္ျဖဴႀကီးကို ေက်ာခိုင္းၿပီး ေနာက္ဘ၀တစ္ခုဆီသြားဖို႔ အဆင္သင္႔ ျပင္လိုက္ၾကတယ္။
`ဒါပဲေပါ႔ကြာ... သူေဌးပဲျဖစ္ျဖစ္... ေခြးပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔... ငါတို႔ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ထားခဲ႔တဲ႔ မနက္ျဖန္ေတြဆီကို ငါတို႔ မတြန္႔မဆုတ္ပဲ ေလွ်ာက္ရဲရမွာေပါ႔´




ေနဘုန္းလတ္

အဂၤါမစံုတဲ့ေကာင္းကင္

စင္ကာပူမွာ ခဏအလုပ္သြားလုပ္တုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ သူမ်ားတကာေတြ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ရင္ တအားေပ်ာ္ေနသေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Homesick က ေပ်ာက္ကိုမေပ်ာက္တာ ဘာေၾကာင့္လဲမသိပါဘူးဗ်ာ။ အခုေတာ့ အိမ္မွာပဲ အေဖေဖ်ာ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီကို အေမ၀ယ္ထားတဲ့ မုန္႕ဟင္းခါးနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး စားေသာက္ေနတယ္ဗ်ိဳ႕ ...။


အဂၤါမစံုတဲ့ေကာင္းကင္


ေဖေဖေဖ်ာ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီကို
ေမေမ၀ယ္ထားတဲ့ မုန္႕ဟင္းခါးနဲ႕ေသာက္ရင္း
ေျမသင္းနံ႕ေတြတေ၀ေ၀နဲ႕
ငါ့ရဲ႕နံနက္ခင္းေတြ
တစ္ခါကလွခဲ့ဖူးတယ္ ...။

လူစံုေအာင္ေစာင့္တတ္တဲ့
မိသားစုထမင္း၀ုိင္းေတြ
ဘယ္ေလာက္ ေျခာက္ေသြ႕တိတ္ဆိတ္ေနမလဲေနာ္
ျပန္လာခ်င္ေပမယ့္ ...
ဘယ္အရာက ငါ့ကိုျပန္ေခၚႏုိင္မွာလဲ ...။

မေပ်ာ္ဘူးခ်စ္သူ ...
ငါ့ေန႕ရက္ေတြ မလွပခဲ့တာၾကာေပါ့
တိုးတက္ေခတ္မီတဲ့ ပထမႏုိင္ငံတစ္ခု
ငါ့စိတ္ဒဏ္ရာေတြကို
ဘယ္လုိမွမကုႏုိင္ပါဘူး ...။

မိုးထိျမင့္တုိက္ခန္းေတြထဲက
လူေနမႈအဆင့္အတန္းေတြ
ဘယ္ေလာက္အထိျမင့္ေနမွာလဲ
မ်က္၀န္းျဖဴျဖဴေတြထဲက
အ႐ိုးသားဆံုးကြက္လပ္ေတြနဲ႕
ငါ ဘယ္လိုမွ လဲလွယ္မေက်နပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။

အဆင္ေျပျခင္းေတြက
ႏွလံုးသားရဲ႕ အျပင္ဘက္မွာ
အဂၤါမစံုစြာနဲ႕ လွလို႕ ပလို႕ ...
ခ်စ္သူေရ ...
ငါ့ကိုေျပာပါ ငါ့ကိုေျပာပါ
တစ္ျခမ္းပဲ့ေနတဲ့ ဘ၀အဓိပၸါယ္ေတြ
ငါတို႕ဘယ္လိုျပန္ဆက္ယူႏိုင္မလဲဆုိတာေလ ...။ ။

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ေလာကမွတ္တုိင္မ်ား

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ေလာကမွတ္တုိင္မ်ား

A. ကံၾကမၼာက
အႏုပညာျမားတစ္စင္းကို
ခ်စ္ျခင္းသက္သက္နဲ႕ ပစ္ခြင္း
ကိုယ့္ ရင္တစ္ခြင္လံုးလင္းခဲ့ၿပီ ...။

B. သူတစ္ပါးေတြကိုၾကည့္ၿပီး
ကုိယ့္ကိုယ္ကို ျပန္မၾကည့္မိသူမ်ား
မွန္ေရွ႕မွာ အခ်င္းမ်ားၾက၏။

C. ကရဣဋ္ရာသီဖြား
ဂဏန္းတစ္ေကာင္လို ေဘးတုိက္သြားရင္း
ပတ္၀န္းက်င္ကိုစမ္းစစ္
အခ်ိဳ႕ေတြ ...
ကိုယ့္ကိုထားရစ္ၾကၿပီ။

ီD. ၾကယ္ေတြကိုလုပ္ႀကံၿပီး
အျမင့္ပ်ံၾကသူမ်ား
ေသျခင္းတရားႏွင့္ေတြ႕မွ
ေသြးပ်က္ေျပးထြက္ၾကမည္လား။

E. ႏွင္းဆီနံ႕တသင္းသင္းႏွင့္
ကမၻာေျမကို ကိုယ္နင္းခဲ့သည္
ျဖစ္ႏုိင္မည္ဆိုက
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုကိုင္ေျမႇာက္
အေလးအပင္ေတြကို ေဖ်ာက္ခ်င္သည္။

ၤF. အတိတ္တို႕ကိုဆင္ျခင္
ပစၥဳပၸါန္ကိုျပင္ဆင္ရင္း
အနာဂတ္ကိုဆင္ယင္ဆဲ ...။

G. ႏွင္းခုိးတို႕ေငြ႕ေငြ႕ေ၀
ေဆာင္းည နဲ႕ နံနက္ေတြမွာ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခ်ိဳးငွက္
မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို ေပးအပ္ၾကၿပီ။

H. အိမ္ကေလးေတြထဲက
စံုညီညီမိသားစုမ်ား
ထမင္းအတူတူစားၾကၿပီ။

I. အျဖဴေရာင္စိတ္ကူးမ်ား
ေလထုထဲေပ်ာက္သြား၏
ျမင္ကြင္းေတြကိုၾကည့္ေငး
ကိုယ္တိုးတိုးေလးေတြးမိသည္။

ဲJ. ယမ္းေငြ႕ေတြၿခံဳလႊမ္း
ဒုကၡေတြခင္းတဲ့လမ္းမွာ
ကမၻာဦးထဲကက်မ္း
တရားမွ်တမႈမ်ိဳးကိုလြမ္းသည္။

K. လဲက်သူမ်ားထပါေလ
အၾကင္နာတရားႏွင့္လက္ကမ္း
အတူတူဆက္လွမ္းၾကမည္။

L. အလင္းေရာင္ရွိရာအရပ္
ကိုယ္ဦးတည္ေရွ႕ဆက္မည္
မျမင္ခ်င္သူေတြ မ်က္စိမွိတ္
ႏိုးလ်က္ႏွင့္ အိပ္ၾကသည္။

M. ဘ၀ကို ...
အေသးငယ္ဆံုးဆြဲခ်ံဳ႕
ေခါင္းငံု႕ေနခဲ့သည္။
ေတာက္ပခ်င္သူေတြ
ထြန္းလင္းၾကပါေစ ...။

N. ဆႏၵေတြအျပည့္အသိပ္ႏွင့္
မ်က္စိဖြင့္အိပ္ေနသူမ်ား
ဗလာဟင္းလင္းစိတ္ထားႏွင့္
ကိုယ္ ... ေငးၾကည့္သနားဖူးသည္။

O. ဆန္႕က်င္ဘက္မ်ားႏွင့္
ယိမ္းႏြဲ႕လွပေနေသာ ေကာင္းကင္
ၾကည့္ျမင္ဆင္ျခင္ၾကပါေလ ...။

P. အမွန္းမရွိတဲ့ၿမိဳ႕႐ိုးက
သံလြင္ပင္ကိုအရခုိး
ကမၻာေျမမွာကိုယ္ပ်ိဳးမည္။

ွQ. အေျဖမရွိေသာေမးခြန္းမ်ား
ေလာကထဲလမ္းသလားၾက၏
မ်က္ကြယ္ျပဳေက်ာခိုင္း
ကိုယ့္ေန႕ေတြ႐ိုင္းခဲ့ဖူးသည္။

ြR. ေပတံေတြကိုိယ္စီကိုင္လို႕
လမ္းေဘးတြင္ထိုင္ေနသူမ်ား
ကိုယ့္ကို တုိင္းတာသတ္မွတ္သြားၾကသည္။

S. အတၲေတြကိုစားသံုး
ေတာ္ရာမွာေနလိုက္ဦးတဲ့
နတ္ဆိုးတို႕ရဲ႕အသံ
ကိုယ့္နားထဲ ညံ၏။

T. သစၥာတရားလက္တစ္ဆုပ္ကို
သိမ္းထုတ္ေက်ာပိုး
ဟုိမွာ ...
မာယာေတြေရွ႕တစ္လွမ္းတိုးၾကၿပီ။

U. စၾက၀ဠာတနံတလ်ား
ကိန္းဂဏန္းေတြ ခမ္းနားေနၾက၏
သုညေတြကို ကိုင္စြဲ
ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ေလွ်ာက္ရဲရမည္။

V. ေလာကဓံက ...
ကေ၀လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႕ကျပ
ကိုယ္က ...
ကဗ်ာေတြပဲပြင့္ျပခဲ့သည္။

ႊW. ေလာကေမွာ္႐ံုထဲ
လမ္းေၾကာင္းေတြ ျဖာကြဲၾက၏
ကိုယ္ေရြးခဲ့တဲ့လမ္း
ကိုယ့္ေသြးေတြလဲ ခမ္းပါေစေလ။

X. ၾကက္ေျခခတ္ေတြ လင္းလင္းျပေနတဲ့
ခ်ိဳ႕တဲ့သူတို႕ရဲ႕ ညေနခင္းမ်ား
ရဲရင့္ျဖဴစင္ႏုိင္ၾကပါေစသား ...။

Y. အလင္း၏ေစတမာန္မ်ား
ေျမျပင္မွာ ၀င္းပေတာက္စားၾက၏
အနာဂတ္၏ တစ္ခဏမွာ
တရားမွ်တျခင္း၏ သေကၤတ
အ၀ါေရာင္ေတြျဖန္းပက္လိုက္ၾကၿပီ။

Z. ကိုယ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ၿပီ ...
ကိုယ္ ... အိပ္ ... ေပ်ာ္ ... သြား ... ခဲ့ ... ၿပီ ...။ ။
ေနဘုန္းလတ္

သံလြင္အိပ္မက္ အမွတ္(၃) မွာ ေႏြေလဆိုတဲ့နာမည္နဲ႕ ေရးခဲ့တဲ့ကဗ်ာေလးပါ။ ဒီကဗ်ာေလးကို စင္ကာပူႏုိင္ငံမွာ ခဏတာအလုပ္သြားလုပ္ခ်ိန္တုန္းက ေရးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္ ...။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ A to Z လို႕လဲ ေျပာလို႕ရတဲ့ကဗ်ာေလးျဖစ္ပါတယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္ဘယ္အကၡရာနားကိုေရာက္ေနၿပီလဲ ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲေသေသခ်ာခ်ာမသိပါဘူး ...။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာ အ၀ါေရာင္ ေတြျဖန္းပက္ထားတဲ့ တရားမွ်တမႈရွိတဲ့ေလာကတစ္ခုကို ျမင္ေတြ႕သြားၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခ်င္တယ္ဗ်ာ ...။

သိပ္စိတ္မညစ္ၾကပါနဲ႕ ...

သိပ္စိတ္မညစ္ၾကပါနဲ႕ ...



-If you wake up today with no pain, you are luckier than most.

နာက်င္မႈေ၀ဒနာကိုမခံစားရဘဲ သင္ဒီေန႕ႏိုးထႏုိင္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ သင္ဟာ လူအမ်ားစုထက္ပိုၿပီး ကံေကာင္းပါတယ္။

ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္ေမာက်ခြင့္ကိုရဖို႕ ခက္ခက္ခဲခဲႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ... မ်က္စိႏွစ္လံုးကိုဖြင့္ၿပီး ႏုိးထလာခဲ့ခ်ိန္မွာပဲ ခႏၶာကုိယ္ရဲ႕တစ္ေနရာရာက နာက်င္မႈေ၀ဒနာကို ပထမဆံုးစခံစားလုိက္ရတယ္ ...။ ခဏတာ သက္သာရာရေစမယ့္ ေဆး၀ါးေတြကို မွီ၀ဲခြင့္ရသူေတြရွိမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဘာဆိုဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပဲနာက်င္မႈဒဏ္ကို လည္စင္းခံေနၾကရသူေတြလဲရွိမယ္။ လူအမ်ားစုရဲ႕နံနက္ခင္းေတြဟာ ဒီအတုိင္းအသက္၀င္လာၾကၿပီး ေ၀ဒနာေတြနဲ႕ ကူးလူးေပါင္းေဖာ္ရင္းနဲ႕ပဲ ညေနခင္းတစ္ခုဆီကို ခ်ဥ္းနင္းသြားၾကရတယ္။ အဲဒီလို ... အဲဒီလုိ နာက်င္မႈေတြကို အေဖာ္ျပဳေနၾကရတဲ့ အမ်ားစုေသာလူသားေတြ ကမၻာရဲ႕ေနရာတုိင္းလုိလိုမွာရွိေနၾကတယ္။ မနက္ခင္းတစ္ခု သင္ႏုိးထလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ နာက်င္မႈေ၀ဒနာတစ္ခုခုကို သင္ခံစားမေနရဘူးဆုိရင္ သင္ဟာ သူတို႕ထက္ပိုၿပီး ကံေကာင္းပါေသးတယ္။

-If you have never known the dangers of war, loneliness of prison or hunger, you are better off than 500 million people in the world.

စစ္ရဲ႕ဆိုးက်ိဳးေတြ၊ သံတုိင္ေနာက္ကြယ္က အထီးက်န္မႈေတြနဲ႕ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႈေတြ ဒါေတြကို သင္ၾကံဳေတြ႕ခံစားမေနရဘူး ဆိုရင္ ကမၻာေပၚမွာ ရွိတဲ့ လူသန္းေပါင္း ၅၀၀ေက်ာ္ရဲ႕ဘ၀ထက္ သင့္ဘ၀ကပိုေကာင္းပါေသးတယ္။

ဘယ္သူမွမပိုင္တဲ့အရာေတြကို သူႏိုင္ကုိယ္ႏုိင္အၿပိဳင္လုၾကရင္း ျပင္းထန္လြန္ကဲတဲ့ အစြန္းေရာက္ စိတ္အေျခအေန ေတြနဲ႕ ၀ါဒျခင္းၿပိဳင္၊ မာနျခင္းၿပိဳင္ၾကရင္း ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကတဲ့ စစ္ပြဲေတြဟာ အနိဠာ႐ံုေတြမ်ားစြာကို ကမၻာေလာကထဲမွာ ခ်န္ထားရစ္ ခဲ့တယ္။ အိုးအိမ္မဲ့မိသားစုေတြ၊ မိဘမဲ့ကေလးေတြ၊ လင္မဲ့မယားေတြ၊ သားေပ်ာက္သြားတဲ့မိခင္ ဖခင္ေတြ ... စတဲ့ ... စတဲ့ ကမၻာေျမထဲက ကြက္လပ္ေတြဟာ စစ္ပြဲေတြေၾကာင့္ မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္မ်ားခဲ့ၾကရတယ္။ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ၊ ေလးဘက္ေလးလံအကာအရံေတြထဲမွာ အထီးက်န္ျခင္းဆိုတဲ့ေ၀ဒနာကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္မျငင္းဆန္ႏုိင္ရွာပဲ ခံစားေနၾကရတဲ့သူေတြလဲ ဟုိဟိုဒီဒီရွိေနၾကလိမ့္မယ္။ ေနာက္ၿပီး ... ေငြေၾကးနဲ႕ ခ်ိန္စက္ေျဖရွင္းရတဲ့ စား၀တ္ေနေရးျပႆနာ ေတြေအာက္မွာ ဘုန္းဘုန္းလဲ ကုန္းေကာက္စရာမရွိေအာင္ကို မြဲေတေနၾကသူေတြလဲ တကယ္ကိုရွိေနခဲ့ၾကတယ္။ ကိန္းဂဏန္း ေတြနဲ႕ ေရတြက္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့လိုလူေတြ သန္းေပါင္း ၅၀၀ေက်ာ္ေနၿပီတဲ့ ...။ အဲဒီ့အေရအတြက္ေတြထဲမွာ သင္ စာရင္းမေပါက္ေသးတာ သင္ဘ၀က သူတို႕ထက္ပိုၿပီး ေကာင္းေသးလို႕ပဲမဟုတ္လား။

-If you can go to your church or temple or follow your beliefs without persecution, you are luckier than more than 3 million people on this planet.

ႏွိပ္စက္ညႇင္းပမ္းခံရမႈေတြ၊ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေတြမရွိပဲ သင္ယံုၾကည္ရာအတုိင္း ယံုၾကည္ကုိးကြယ္ခြင့္ေတြ သင့္မွာရွိေန ေသးတယ္ဆိုရင္ ဒီကမၻာေပၚက လူေပါင္း ၃သန္းေက်ာ္ထက္သင္ပိုကံေကာင္းပါေသးတယ္။

မ်က္စိေတြ၊ နားေတြကို ပိတ္ခိုင္းထားၿပီး ဦးေႏွာက္ကို စနစ္တက်ကန္႕သတ္ထိမ္းခ်ဳပ္ျခင္း ခံထားရတဲ့သူေတြ၊ တယူသန္၀ါဒကိုကိုင္စြဲၾကသူေတြရဲ႕ မွ်တမႈမရွိတဲ့ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထိမ္းကြပ္မႈေတြေအာက္မွာ လြတ္လပ္စြာယံုၾကည္ကိုးကြယ္ခြင့္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနၾကရသူေတြ ကမၻာအႏွံအျပားမွာ အမ်ားအျပားကိုရွိေနၾကပါတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းေတြကို လြတ္လပ္စြာသြားခြင့္ မရွိဘူး။ အမွီအခိုကင္းတဲ့စိတ္နဲ႕ လြတ္လပ္စြာ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၿပီး ေ၀ဖန္သံုးသပ္ခြင့္မရွိဘူး၊ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာဘာသာကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ကိုးကြယ္ပိုင္ခြင့္မရွိဘူး။ အတားအဆိီးေတြ၊ အေႏွာက္အယွက္ေတြ၊ ဖိႏွိပ္မႈေတြကို မေက်ာ္လႊားႏိုင္တဲ့ စိတ္အေသေတြနဲ႕ မေက်နပ္မႈေတြကုိ ရင္ထဲမွာပဲစုထားရၿပီး အတြင္းေၾကေၾကေနၾကသူေတြကို အၾကမ္းဖ်ဥ္းေရတြက္ၾကည့္ရင္ ၃သန္းေက်ာ္ေလာက္ရွိလိမ့္မယ္တဲ့ ...။ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံရတဲ့အထဲမွာ စိတ္ကိုခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံလိုက္ရတာဟာ အခံရအဆိုးဆံုး ပါပဲ။ ဒီထက္ပိုဆိုးတာက အခ်ဳိ႕ေသာသူေတြဟာ ငါတို႕ရဲ႕စိတ္ေတြ ေလွာင္ပိတ္မိေနပါလားဆိုတာကိုေတာင္ မသိႏိုင္ ၾကတာပါ။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္ယံုၾကည္တာကတစ္ခု ကိုယ္လက္ခံက်င့္သံုးေနရတာကတစ္ခုျဖစ္ေနၿပီး မိမိနဲ႕ ငါ ျပႆနာတက္ေန ၾကသူေတြလဲအမ်ားအျပားပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ သင့္ရဲ႕စိတ္ဟာ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံေနရမႈေတြကေနလြတ္ကင္းေနၿပီး သင့္ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈေတြအတိုင္း သင့္ရဲ႕႐ုပ္ခႏၶာကိုေစခိုင္းခြင့္ရွိေနတယ္ဆိုရင္ ... သင္ဟာ အဲဒီလူဦးေရ၃သန္းထက္ ပိုၿပီးကံေကာင္း ပါေသးတယ္။

-If your basic needs are covered , you are richer than 75% of the rest of the world.

သင္ဟာ သင့္ရဲ႕အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြ အကုန္ျပည့္စံုမႈရွိေနတယ္ဆိုရင္ ကမၻာလူဦးေရရဲ႕ ၇၅ရာခိုင္ႏႈန္းထက္သင္ပိုၿပီး ခ်မ္းသာပါေသးတယ္။

ကမၻာလူဦးေရရဲ႕ ၇၅ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ လူသားတစ္ဦးရဲ႕အေျခခံ လိုအပ္ခ်က္ေတြျဖစ္တဲ့ စား၀တ္ေနေရးေတြအတြက္ေတာင္ ျပည့္စံုမႈမရွိႏုိင္ၾကပဲ ေလာကထဲမွာ ႐ုန္းကန္ေရွ႕ဆက္ေနၾကရပါတယ္။ တစ္ေန႕မွာ ထမင္းႏွစ္နပ္ကို ၀မ္း၀ေအာင္စားႏိုင္႐ံု ေလးေတာင္ မတတ္ႏုိင္ၾကသူေတြ၊ ကိုယ့္အရွက္ကိုယ္ဖံုးႏုိင္ဖို႕ အ၀တ္အစားတစ္ခုခုကို ခါးလွေအာင္၀တ္ႏုိင္႐ံုေလးေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ႀကိဳးစားေနၾကရတဲ့သူေတြ၊ တစ္ညတာ ေမွးစက္ႏုိင္ဖို႕အတြက္ ေက်ာတစ္ခင္းစာ ေနရာေလးတစ္ခုကိုေတာင္ ညအေမွာင္ ေအာက္မွာ အသဲအသန္ရွာေဖြေမွးစက္ေနၾကရတဲ့သူေတြ လိုက္ရွာစရာမလုိေအာင္ကို ျမင္ႏုိင္ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ သင္ကေတာ့ အဲဒီ့လိုမဟုတ္ပဲ ဘ၀ရဲ႕အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြအားလံုးပူပင္စရာမရွိေအာင္ ျပည့္စံုေနေသးတယ္ဆုိရင္ေတာ့ သင္ဟာ ကမၻာ႕လူဦးေရရဲ႕ ၇၅ရာခုိင္ႏႈန္းရွိတဲ့ လူေတြထက္ ပိုၿပီးခ်မ္းသာေသးတာပဲေလ။

-If you even have some savings, you are part of the 10% of the most prosperous people in the world.

သင္ဟာ သင့္ရဲ႕၀င္ေငြထဲက အနည္းငယ္ကို စုေဆာင္းထားႏုိင္ေသးတယ္ဆိုရင္ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ ေအာင္ျမင္ေနၾကတဲ့ လူသား၁၀ရာခိုင္ႏႈန္း ထဲမွာ သင္ပါ၀င္ေနပါေသးတယ္။

“ယေန႕ေရာင္းရေငြသည္ မနက္ျဖန္အတြက္ အရင္းျဖစ္သည္” ဆိုတဲ့စာသားကို ဟိုဟိုဒီဒီျမင္ေနရတယ္။ ဒီေန႕ရဲ႕လုပ္အားခနဲ႕ အိမ္အျပန္မွာ ဆန္၀ယ္၊ ဟင္းခ်က္စရာ၀ယ္ၿပီး အိမ္ေရာက္မွ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ခ်က္စားၾကရတဲ့မိသားစုေတြ၊ တစ္ေန႕တာအလုပ္မဆင္းႏုိင္လို႕ ကေလးေတြကို မေန႕ကက်န္တဲ့ ထမင္းၾကမ္းကို ေရနဲ႕ ေမွ်ာတုိက္ၿပီး ကိုယ္တုိင္ကအငတ္ခံလိုက္ၾကရတဲ့ မိဘေတြ၊ အိမ္ျပန္အလာကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကတဲ့ မိသားစုရဲ႕ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြဆီကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဗလာဟင္းလင္းျဖစ္ေနတဲ့အိတ္ကပ္နဲ႕ ျပန္လာၾကရတဲ့ ဖခင္အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြ၊ ဆာေလာင္ျခင္းေ၀ဒနာဆိုတာ ေမြးရာပါဒဏ္ရာတစ္ခုလိုျဖစ္ေနၾကရရွာတဲ့ အျပစ္မဲ့ကေလးငယ္ေတြ ... စတဲ့ ... စတဲ့ သူေတြဆီမွာ စုေဆာင္းထားတဲ့ ေငြပိုေငြလွ်ံဆိုလို႕ ျခဴးတစ္ျပားေတာင္ရွိေနမယ္မထင္ပါဘူး ...။ ေရာဂါတစ္ခုခု ျဖစ္လာရင္လည္း လည္စင္းခံ၊ ေစတနာ့၀န္ထမ္းၿပီး ကုသေပးမယ့္သူမရွိရင္ ေသဖို႕ပဲထုိင္ေစာင့္ေနၾက႐ံုသာတတ္ႏုိင္ၾကတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြမ်ားစြာဟာ ေငြပိုေငြလွ်ံဆိုတာကို အိပ္မက္ထဲေတာင္ထည့္မက္ဖူးၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလို ပိုလွ်ံမႈဆိုတာမရွိပဲ ရရစားစားနဲ႕ အသက္ဆက္ေနၾကရတဲ့ လူသားဦးေရဟာ ကမၻာ႕လူဦးေရရဲ႕ ၉၀ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာဟာ ယံုႏုိင္စရာ မရွိတဲ့ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ပါ။ အခုေလာေလာဆယ္ သင့္မွာ စုေဆာင္းထားတဲ့ ေငြအနည္းငယ္ရွိေနတယ္ဆိုရင္ပဲ သင္ဟာ ကမၻာေပၚက ေအာင္ျမင္ေနသူ လူသား၁၀ရာခုိင္ႏႈန္းထဲမွာ အပါအ၀င္ျဖစ္ေနပါၿပီ။

-If you saw your parents grow old together, you are almost unique.

သင့္ရဲ႕မိဘႏွစ္ပါးဟာ အတူတကြ ေနထုိင္ႀကီးျပင္းေနၾကေသးတာကို သင္ျမင္ေနရေသးတယ္ဆိုရင္ သင္တို႕ရဲ႕မိသားစုေလးဟာ ေတာ္ေတာ္ကို စည္းလံုးပါေသးတယ္။

အခ်ိဳ႕ေသာမိသားစုေတြမွာ မိဘေတြမရွိၾကေတာ့ပါဘူး။ အခ်ိဳ႕မွာ သားသမီးေတြ မရွိၾကေတာ့ဘူး။ အခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း အတူတကြရွိေနၾကေပမယ့္ ႐ုပ္ခႏၶာျခင္းသာနီးၿပီး စိတ္ခ်င္းေ၀းေနၾကရတယ္ ...။ အတၲစိတ္ေတြေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ အက္ေၾကာင္းအတိမ္အနက္ေတြရဲ႕ မသိမသာထိုးခဲြပိုင္းျခားမႈေတြေၾကာင့္ ၿပိဳကြဲပ်က္စီးသြားၾကတဲ့ မိသားစုေတြရွိသလို ... အျခားသူေတြရဲ႕ စိတ္ဆႏၵေတြအတြက္ ေျဖသိမ့္စရာအစာအျဖစ္နဲ႕ ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္ခဲ့ၾကရတဲ့ မိသားစုေတြလဲ ရွိၾကပါတယ္။ ဘိုးဘြားရိပ္သာက အဘိုးအဘြားေတြ၊ မိဘမဲ့ေဂဟာက သားငယ္၊ သမီးငယ္ေတြ၊ ေမတၲာတရားဆိုတာကို စကားလံုးအျဖစ္သာ ၾကားဖူးၿပီး ဘာမွန္းမသိႏုိင္ၾကတဲ့ အထီးက်န္ျခင္းရဲ႕သားေကာင္ေတြ ဒီေျမကမၻာေပၚမွာ မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ကို ရွိေနၾကပါတယ္။ သင့္မွာ မိဘေတြရွိတယ္၊ ေနာက္ၿပီး သက္ရွိထင္ရွားရွိေနၾကတဲ့ မိဘႏွစ္ပါးရဲ႕ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ဦးမကက်ဳးတဲ့ ေက်းဇူးေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဆပ္ခြင့္ရေနေသးတယ္ဆိုရင္ သင္ဟာ ေပ်ာ္ရြင္စရာေကာင္းတဲ့၊ စည္းလံုးညီညြတ္တဲ့ မိသားစုေလးတစ္ခုရဲ႕ပိုင္ရွင္ပဲေပါ့။

-If you smile and appreciate life, you are lucky because lots of people can , but they don't.

သင္ဟာ ဘ၀ဆိုတာကို မွန္မွန္ကန္ကန္နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး ၿပံဳးၿပံဳးေလးေနႏုိင္တယ္ဆိုရင္ သင္တကယ္ကံေကာင္း ပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လူေပါင္းမ်ားစြာဟာ ၿပံဳးေပ်ာ္ႏုိင္စြမ္းကို သဘာ၀ကေပးထားေပမယ့္ သူတို႕ မၿပံဳးႏုိင္ၾကလို႕ပါ။

လူတိုင္းဟာ ဘ၀တစ္ခုဆီကို ပိုင္ဆိုင္ထားၾကေပမယ့္ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ လူသားဘ၀တစ္ခုရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ျပည့္ျပည့္၀၀နားလည္သေဘာေပါက္သူကေတာ့ သိပ္ကိုရွားပါတယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ေလာကဓံတရားေတြရဲ႕ ေအာက္မွာ ငို၊ ရယ္၊ ၿပံဳး၊ မဲ့၊ ေပ်ာ္ရႊင္၊ ၀မ္းနည္း စတဲ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာခံစားမႈေတြရဲ႕ သက္ေရာက္မႈေတြက လူေတြ ဘ၀ဆိုတာကို အမွန္တကယ္ နားလည္သေဘာေပါက္ျခင္းမရွိေသးဘူးဆိုတာကို ျပေနပါတယ္။ ဆိုး၀ါးျပင္းထန္တဲ့ေလာကရဲ႕ တြန္းထိုး တုိက္ခုိက္မႈေတြကို ႀကံဳရတုိင္း ဘယ္သူေတြ ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႕ ရင္ဆိုင္ႏုိင္ၾကသလဲ။ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္တဲ့ ေလာကရဲ႕ ခ်ီးေျမႇာက္မႈေတြကို ႀကံဳရတုိင္း ဘယ္သူေတြတည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႕ ၿပံဳးေနႏုိင္ပါသလဲ။ လူသားေတြရဲ႕ ႐ုပ္ခႏၶာဖြဲ႕စည္းပံု အရ လူသားေတြၿပံဳးႏုိင္၊ ရယ္ႏုိင္ၾကေပမယ့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန္မာန စတဲ့ မလိုလားအပ္တဲ့ စိတ္အေျခအေနေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈေအာက္မွာ စစ္မွန္တဲ့ အၿပံဳးအရယ္ေတြ ဆိတ္သုဥ္းေနၾကရရွာတာ သူတုိ႕ရဲ႕ကံၾကမၼာပါပဲ။ ကိုကိုယ္တုိင္ဖန္တီးတဲ့ ကိုယ့္ကံၾကမၼာပါပဲ ...။ အဲဒီလို ... အဲဒီ့လို ... အၿပံဳးဆိုတဲ့စကားလံုးကို စိတ္အာ႐ံုထဲကေနတဆင့္ ႏႈတ္ခမ္းေပၚကို တင္ခြင့္မရၾကရွာတဲ့ လူသားေတြမ်ားစြာထဲမွာ သင္ပါမေနဘူးဆိုရင္ သင္ကံေကာင္းပါေသးတယ္။

-If you have someone whose hand you can hold or can hug or even just a shoulder to touch , be happy you will never be lonely.

သင္မွီဖို႕ပခံုးေလးတစ္ဖက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သင္ဆုပ္ကိုင္ေပြ႕ဖက္ဖုိ႕ လက္ကေလးတစ္ဖက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သင့္မွာ ရွိေနတယ္ဆိုရင္ သင္ဟာ အထီးက်န္သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ေသးပါဘူး။

အခ်ဳိေသာ ဒဏ္ရာေတြက လုပ္ယူခံစားၾကည့္လို႕မရတဲ့ ေ၀ဒနာေတြကို ျဖစ္ေစတယ္။ အထူးသျဖင့္ စိတ္ဒဏ္ရာပါပဲ ...။ လူ႕၀န္းက်င္၊ လူ႕အသုိင္းအ၀န္းအတြင္းမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ လူသားအျခင္းျခင္းကူးလူးဆက္ဆံရမႈနဲ႕ ရင္းႏွီးကြၽမ္း၀င္ရမႈေတြမွာ တြယ္တာစြဲလမ္းမႈရွိၾကတာ လူ႕သဘာ၀ပါ...။ အဲဒီလိုတြယ္တာမႈေတြကေနစခဲ့ရာကေန လူနဲ႕ လူ႕အသုိင္းအ၀န္း၊ လူ႕အသိုင္းအ၀န္းနဲ႕လူ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးျပဳမွီခိုေနျခင္းကကို ေလာကလူ႕သဘာ၀တစ္ခုလို ျဖစ္လာ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့လို ေလာကသဘာ၀တရားကေနဖယ္ထုတ္ထားျခင္းခံရၿပီး လူ႕သဘာ၀အေလွ်ာက္လဲ ေနထုိင္ခံစားခြင့္ မရၾကသူေတြအမ်ားအျပားရွိေနၾကပါတယ္။ ကိုယ္စိတ္အားငယ္တဲ့အခါ မွီထားဖို႕ပခံုးေလးတစ္ဖက္၊ ကိုယ္လဲက်တဲ့အခါ ေဖးကူထူမဖို႕ လက္ကေလးတစ္ဖက္၊ ကိုယ္စိတ္ဓါတ္က်အားငယ္ေနတဲ့အခါ အားေပးမယ့္ စကားေလးတစ္ခြန္း၊ အၿပံဳးေလးတစ္ပြင့္ေတာင္မရွိပဲ သူလိုကုိယ္လိုဒုကၡခံစားေနၾကရတဲ့သူေတြၾကားထဲမွာ အထီးက်န္ျခင္းဆိုတဲ့ေ၀ဒနာကို ဒီလိုပဲ ခံစားရင္း၊ ခံစားရင္းနဲ႕ အသားေသေက်နပ္လိုက္ၾကရတဲ့သူေတြမ်ားစြာထဲမွာ သင္ပါမေနေသးဘူးဆိုရင္ သင္ဟာ သိပ္ကိုကံေကာင္းပါေသးတယ္ဗ်ာ ...။

အင္တာနက္သံုးေနရင္းနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လွမ္းပို႕ထားတ Slide Show ေလးကိုဖြင့္ၾကည့္ေနမိတာပါ။ ေၾကကြဲေဆြးေျမ႕ဖြယ္ရာ သတင္းဓါတ္ပံုေလးေတြနဲ႕အတူ ေရးထားတဲ့ စားေၾကာင္းေလးေတြက ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ႏွလံုးသားကို ထိခိုက္ေစပါတယ္။ ပံုေလးေတြကိုၾကည့္ စာသားေလးေတြကိုဖတ္ေနရင္း ေၾသာ္ ... ငါခံစားေနရတဲ့ ဒုကၡဆိုတာ ဘာဟုတ္ေသးလို႕လဲလို႕ စဥ္းစားမိပါတယ္ ...။ ေနာက္ၿပီး စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ အထိုက္အေလွ်ာက္ျပည့္စံုေနပါလ်က္နဲ႕ စိတ္ညစ္တယ္၊ စိတ္ညစ္တယ္လို႕ အခါခါညည္းတတ္တဲ့ သူတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ျမင္ေယာင္လာတယ္။ မျဖစ္စေလာက္ ေလာကဓံေလးကိုပဲ ပံုႀကီးခ်ဲ႕ခံစားၿပီး အၿမဲလိုလုိစိတ္အလုိမက်ျဖစ္ေနတတ္ၾကတဲ့ သူတို႕လိုလူမ်ိဳးေတြကေတာ့ သူတို႕ခံစားေနရတဲ့ ဒုကၡသာလွ်င္အႀကီးမားဆံုး လို႕ထင္ၾကၿပီး အျခားသူေတြ ဘာေတြမ်ားျဖစ္ေနၾကမလဲဆိုတာကို စိတ္၀င္စားၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဆိုး၀ါးျပင္းထန္တဲ့ ေလာကဓံတရားေတြနဲ႕ ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႕ရတုိင္း ငါ့ဘ၀ထက္ဆိုးတဲ့သူေတြအမ်ားႀကီးရွိေနပါေသးလားဆိုတဲ့ အေတြးကိုေတြးၿပီး တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႕ ရင္ဆိုင္ႏုိင္ဖို႕ႀကိဳးစားတတ္ ခဲ့ပါၿပီ။ အားလံုးလည္း သိပ္စိတ္ညစ္မေနၾကပဲ ကိုယ့္ဘ၀ထက္ဆိုးတဲ့သူေတြရဲ႕ဘ၀ကိုစာနာရင္း လုပ္စရာရွိတာေတြကို ပံုမွန္ေလးလုပ္သြားႏုိင္ၾကပါေစလို႕ ကြၽန္ေတာ္ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။


ေနဘုန္းလတ္

ဒီေဆာင္းပါးေလးကလည္း စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္းမွာေဖာ္ျပခံခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒီရက္ပိုင္း စိတ္ညစ္စရာေတြသိပ္မ်ားေနလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအားေပးတဲ့အေနနဲ႕ေရာ ... အျခားစိတ္ညစ္ေနၾကသူေတြအားလံုးကို အားေပးတဲ့အေနနဲ႕ေရာ ဒီပို႕စ္ေလးကိုတင္ျဖစ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။