သဲႏွင့္ ေက်ာက္သား

သဲႏွင့္ ေက်ာက္သား


သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ သဲကႏၲာရတစ္ခုကိုျဖတ္ၿပီး ခရီးတစ္ခုကိုအတူတူသြားၾကတယ္။
လမ္းမွာ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ျငင္းခုန္ၾကရာကေန ကေတာက္ကဆျဖစ္ၾကၿပီး တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ရဲ႕မ်က္ႏွာကို လက္သီးနဲ႕ထိုးလိုက္တယ္။
အထုိးခံရတဲ့သူက ဘာမွေတာ့ျပန္မေျပာပါဘူး ... ဒါေပမယ့္ သဲကႏၲာရထဲက သဲျပင္ေပၚမွာ ဒီလိုေရးလိုက္တယ္ ...
“ဒီေန႕ ငါအခင္မင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက ငါ့ကိုထိုးတယ္” တဲ့ ...။
ဒီလိုနဲ႕သူတို႕ေတြခရီးဆက္ၾကတယ္ ...။ ခရီးကလဲၾကမ္း၊ သူ႕တုိ႕မွာပါတဲ့ေရေတြကလည္း တစ္စက္မွမက်န္ေအာင္ကို ခမ္းကုန္ၾကၿပီ။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေျခာက္ေသြ႕ပူျပင္းလြန္းတဲ့ သဲကႏၲာရအလည္မွာ စိမ္းလန္းေအးျမတဲ့ အိုေအစစ္ေလးတစ္ခုကိုသြားေတြ႕လုိက္တယ္ ...။
ေပ်ာ္လြန္းတဲ့စိတ္နဲ႕ ဘာကိုမွသတိမရၾကေတာ့ပဲ ပစၥည္းေတြကိုပစ္ခ်၊ အ၀တ္အစားေတြကိုဆြဲခြၽတ္ၿပီး အိုေအစစ္ေလးထဲက ေရကန္ထဲကို သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုးခုန္ခ်လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ခုဏကအထုိးခံရတဲ့တစ္ေယာက္ဟာ ေရကန္ရဲ႕ၾကမ္းျပင္အထိက်သြားၿပီး ကန္ေအာက္ေျခက ေက်ာက္ခဲေတြၾကားမွာ ေျခေထာက္ညပ္သြားတယ္။ သူ အသဲအသန္႐ုန္းကန္ရင္း ေသလုေျမာပါးျဖစ္ေနခ်ိန္မွာပဲ သူ႕ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းက ေရေအာက္ထဲငုပ္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ... ေက်ာက္ခဲေတြကိုခက္ခက္ခဲခဲဖယ္ၿပီး သူ႕ကိုဆြဲတင္သြားတယ္။ ကုန္းေပၚျပန္ေရာက္လို႕ သူသတိရလာတဲ့အခါ ... သူက ေက်ာက္တံုးႀကီးႀကီးတစ္ခုကိုလိုက္ရွာၿပီး အဲဒီ့အေပၚမွာ သူ႕ရဲ႕ဓားကိုသံုးၿပီး ဒီလိုေရးလိုက္တယ္ ...
“ဒီေန႕ ငါ့ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းက ငါ့ရဲ႕အသက္ကိုကယ္တယ္” တဲ့ ...။
သူ႕ရဲ႕လုပ္ရပ္ကို သူ႕သူငယ္ခ်င္းကနားမလည္တာနဲ႕ပဲ သူ႕ကိုေမးတယ္ ...။
“ငါမင္းကိုထိုးတုန္းကေတာ့ မင္းက သဲေပၚမွာေရးၿပီး ... အခု ငါမင္းကိုကယ္ေတာ့ ဘာလို႕ ေက်ာက္တံုးေပၚမွာေရးရတာလဲကြ”
သူ႕ရဲ႕အေျဖကေတာ့ရွင္းပါတယ္ ...
“တစ္စံုတစ္ေယာက္က ငါတုိ႕ကိုနာက်င္ေအာင္လုပ္တဲ့အခါ အဲဒါကို ငါတို႕ကသဲေပၚမွာမွတ္သားရတယ္ကြ၊ ဒါမွ နားလည္ခြင့္လႊတ္ျခင္းဆိုတဲ့ေလ တုိက္ခတ္လာတဲ့အခါ သူ႕အလိုလိုေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာေလ ...။ ဒါေပမယ့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ငါတို႕ကို ကူညီေဖးမတဲ့အခါမ်ိဳးကိုေတာ့ ငါတုိ႕က ေက်ာ္စိုင္ေက်ာက္သား ေပၚမွာ မွတ္သားထားရတယ္ကြ၊ ဒါမွ ဘယ္လိုေလမ်ိဳးတုိက္ခတ္ တုိက္ခတ္ မေပ်ာက္မပ်က္ပဲရွိႏုိင္မွာေလ။ ”


ကြၽန္ေတာ္တို႕ေတြအားလံုး ဒီပံုျပင္ေလးထဲကေကာင္ေလးလို အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုခြဲျခားမွတ္သားတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္သင့္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အမွတ္သည္းေျခသိပ္ႀကီးၾကတယ္ ...။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားစုဟာ သူတစ္ပါးက ကိုယ့္ကိုေကာင္းခဲ့တာေတြကိုခ်န္ထားၿပီး ကိုယ့္အေပၚဆိုးခဲ့တာေတြကိုပဲေရြးခ်ယ္ အမွတ္သည္းေျခႀကီး တတ္ၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕က်ေတာ့လဲ ဒီပံုျပင္ထဲကေကာင္ေလးနဲ႕ေျပာင္းျပန္ေပါ့ ...။ ကိုယ့္အေပၚေကာင္းခဲ့တာေတြကိုေတာ့ သဲေပၚမွာမွတ္ထားၿပီး ... ကိုယ့္အေပၚဆိုးခဲ့တာေတြကိုေတာ့ ေက်ာက္စိုင္ေက်ာက္သားေတြေပၚမွာမွတ္ထားတတ္ၾကတယ္။ အခြင့္သာၿပီဆိုတာနဲ႕ ရွိခဲ့တဲ့ေက်းဇူးေတြကိုသတိမရေတာ့ပဲ ဆိုးခဲ့တာေတြအတြက္ အလုအယက္ ဂလဲ့စားေခ်တတ္ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီပံုျပင္ထဲကေကာင္ေလးကို အတုယူၿပီး လူသားေတြအားလံုး တစ္ေယာက္ရဲ႕အမွားကိုတစ္ေယာက္က ခြင့္လႊတ္သည္းခံၾက၊ တစ္ေယာက္ရဲ႕ေက်းဇူးကို တစ္ေယာက္က အၿမဲသတိတရရွိေနၿပီး အျပန္အလွန္ေက်းဇူးျပဳၾကဆိုရင္ျဖင့္ သိပ္ၿငိမ္းခ်မ္းၾကလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။

အေပၚကပံုျပင္ေလးက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပို႕လိုက္တဲ့ power point slide show ေလးကိုဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ သမိုင္းကို လွန္ၾကည့္တဲ့အခါ ...

ဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ သမိုင္းကို လွန္ၾကည့္တဲ့အခါ ...

အခုေနာက္ပိုင္း ကမၻာေပၚမွာ websiteေတြကိုေက်ာ္ၿပီး ေခတ္စားလာတာကေတာ့ Web log (Blog) ေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ Website တစ္ခု တည္ေဆာက္ရတာေလာက္အလုပ္လဲမမ်ား၊ ပိုက္ဆံလဲမကုန္တဲ့အတြက္ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ(Blog)အေရအတြက္ဟာ သိသိသာသာႀကီးကို တိုးလာတာေတြ႕ရပါတယ္။(Blog) ေတြကို အသံုးမ်ားလာရျခင္းရဲ႕အဓိကအခ်က္ကေတာ့ အသံုးျပဳရတာလြယ္ကူ အဆင္ေျပလြန္းတဲ့အတြက္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ Domain Name လဲ၀ယ္စရာမလိုပါဘူး။ web host ေတြကလည္းအခုအခ်ိန္အထိေတာ့ free service ေပးေနပါေသးတယ္။ ေနာက္ၿပီး HTML ကိုလဲနားလည္စရာမလိုပါဘူး။ နည္းနည္းပါးပါးနားလည္ထားရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေတြရဲ႕ သမိုင္းကိုလိုက္ေကာက္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဂ်ပ္စတင္ေဟာ(Justin Hall) ဆိုတဲ့သူက ဆြက္မိုးေကာလိပ္ (Swarthmore College) မွာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ စာေပသင္ယူေနစဥ္ ၁၉၉၄ခုႏွစ္မွာပဲ Justin's Links from the Underground လို႕အမည္ရတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ကိုယ္ပုိင္ဘေလာ့ဂ္ www.links.net ကိုစတင္ခဲ့ပါတယ္။ ေတြ႕ရွိခ်က္ေတြအရေတာ့ သူ႕ကို မ်က္ေမွာက္ေခတ္ဘေလာ့ဂါ (Blogger) ေတြရဲ႕ ဘိုးေအလို႕ယူဆလို႕ရပါတယ္။ ၂၀၀၄ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလထုတ္ နယူးေယာက္တုိင္း မဂၢဇင္း ကလည္း သူ႕ကို ကိုယ္ပုိင္ဘေလာ့ဂ္ေတြရဲ႕တည္ေထာင္သူ the founding father of personal blogging အျဖစ္ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ Blog ဆိုတဲ့ စကားလံုးျဖစ္လာေစတဲ့ web ဆိုတဲ့စကားလံုးနဲ႕ log ဆိုတဲ့စကားလံုးကို ေပါင္းစပ္လိုက္တဲ့သူကေတာ့ ဂြၽန္ဘာဂါ (Jorn Barger) ဆုိသူပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဂြၽန္ဘာဂါက weblog ဆိုတဲ့စကားလံုးအတြဲအဆက္ကို ၁၉၉၇ ဒီဇင္ဘာလမွာပဲ robot wisdom weblogs လို႕အမည္ရတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ဂ္ www.robotwisdom.com ထဲမွာ ခ်ျပခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၉ခုႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာေတာ့ Peter Merholz ဆိုတဲ့သူက Weblog ဆိုတဲ့စကားလံုးကို we blog လို႕ခြဲခ်လိုက္ၿပီး BLog ဆိုတဲ့စကားလံုးတစ္ခုေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ Weblog ဆိုတဲ့စကားလံုးဟာ the Oxford English Dictionary မွာ အမွန္တကယ္တရား၀င္ ပါ၀င္ခဲ့တာကေတာ့ ၂၀၀၃ခုႏွစ္ မတ္လမွျဖစ္ပါတယ္။ "weblog" "weblogging" “weblogger” ဆိုၿပီး verb အေနနဲ႕ပါ၀င္လာခဲ့တာပါ။ ၂၀၀၄ခုႏွစ္မွာေတာ့ Merriam-Webster's Dictionary က blog ဆိုတဲ့စကားလံုးကို the word of the year in 2004 အျဖစ္ ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။
ဘေလာ့ဂ္ (Blog) ေတြဟာ ကမၻာတစ္၀ွမ္းလံုးမွာရွိတဲ့ လူသားေတြအားလံုးဆီကို အလြန္လွ်င္ျမန္တဲ့ႏႈံးနဲ႕ ေရာက္ရွိသတင္းေပး ႏုိင္တဲ့အျပင္၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးသူနဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူေတြ အျပန္အလွန္ဆက္သြယ္ေျပာဆိုလို႕လဲရေနတာေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ blogosphere လို႕ေခၚတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေလာကဟာ အင္တာနက္နဲ႕အကြၽမ္းတ၀င္ရွိၾကတဲ့လူတန္းစားအားလံုးရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳ၊ အေတြးအျမင္၊ အယူအဆ၊ ခံစားခ်က္ေတြဖလွယ္ရာ စကား၀ိုင္း ( forum) တစ္ခုအသြင္ေဆာင္လာပါတယ္။ စက္တင္ဘာ ၁၁ ရက္ (World Trade Center) အၾကမ္းဖက္မႈအၿပီးမွာဆိုရင္ ဒီအၾကမ္းဖက္မႈနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ၊ ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္ေတြ၊ ေတြ႕ၾကံဳခံစားရမႈေတြကို ဆက္သြယ္ဖလွယ္ၾကတဲ့ေနရာမွာ ဘေလာ့ဂ္ေတြဟာ အျခားေသာနည္းလမ္းေဟာင္းေတြထက္ ပိုမိုလြယ္ကူျမန္ဆန္တာေၾကာင့္ အဓိကအေနနဲ႕ အသံုးျပဳျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ အီရတ္စစ္ပြဲဟာဆိုရင္လဲ တနည္းအားျဖင့္ ဘေလာ့ဂ္စစ္ပြဲတစ္ခုလို႕ဆိုရေလာက္ေအာင္ကို ဘဂၢဒက္မွာရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ေတြဟာ မ်ားစြာေသာဖတ္႐ႈသူေတြရရွိခဲ့ပါတယ္။
စလမ္ပက္ရွ္ (Salam Pax) ဆိုသူဟာဆိုရင္ သူ႕ရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ျဖစ္တဲ့ dear_raed.blogspot.com ကို စာအုပ္အျဖစ္ေတာင္ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါေသးတယ္။
ကိုယ္ပုိင္ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုလုပ္ထားျခင္းအားျဖင့္ ေကာင္းက်ိဳးေတြမ်ားစြာရွိႏိုင္သလို ဆိုးက်ိဳးအခ်ိဳ႕လဲရွိတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ဥပမာအေနနဲ႕ေျပာရမယ္ဆိုရင္ Google ဆိုတဲ့နာမည္ႀကီး ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ မက္ဂ်မ္ (Mark Jem) ဆိုသူရဲ႕အေၾကာင္းဟာ အထင္ရွားဆံုးလုိ႕ ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ 99zeros.blogspot.com ဆုိတဲ့ သူ႕ရဲ႕ဘေလာ့ဂ္မွာ Google မွာလုပ္ခဲ့တဲ့ သူရဲ႕အေတြ႕အႀကံဳအေသးစိတ္ေတြ၊ ကုမၸဏီရဲ႕စီမံခန္႕ခြဲပံုအဆင့္ဆင့္ေတြကိုေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့လိုေဖာ္ျပခဲ့တာေတြထဲက တစ္ခုမွာ ကုမၸဏီရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္ေတြအေၾကာင္းပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး မက္ဂ်မ္ဟာ Google ရဲ႕ က်န္းမာေရးေထာက္ပံ့မႈစနစ္ဟာ သူအရင္အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ Microsoft ေလာက္မေကာင္းဘူးလို႕လဲ သူ႕ရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ထဲမွာေ၀ဖန္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါကို Google ရဲ႕အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းက မက္ဂ်မ္ရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ဟာ ကုမၸဏီရဲ႕လွ်ိဳ႕၀ွက္အခ်က္အလက္ေတြကို လူၾကားထဲစိမ့္ထြက္ေအာင္လုပ္ေနတယ္လို႕ ယူဆၿပီး အခ်ိဳ႕ post ေတြကိုဖ်က္ခုိင္းခဲ့ပါတယ္။ မက္ဂ်မ္ကလဲ ဖ်က္ခိုင္းတဲ့ post ေတြကိုဖ်က္လုိက္ေပမယ့္ ေနာက္ႏွစ္ရက္အၾကာမွာပဲ အလုပ္ထုတ္ခံလိုက္ရပါတယ္။ မက္ဂ်မ္က တုိက္႐ိုက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သြယ္၀ိုက္ၿပီးေတာ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႕ရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ဟာ သူအလုပ္ထုတ္ခံရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုပဲလို႕ေျပာပါတယ္။
ဒီအျဖစ္အပ်က္ကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဘေလာ့ဂါေတြအေနနဲ႕ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာတင္ထားတဲ့စာေတြနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး မလိုလားအပ္တဲ့ျပႆနာေတြျဖစ္လာႏုိင္တာေၾကာင့္ သတိႀကီးႀကီးထားဖို႕ေတာ့လိုအပ္တယ္ဆိုတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ဂ္ တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ www.blogger.com, www.wordpress.com, www.blogster.com စတဲ့ website ေတြမွာ သြားေရာက္ၿပီး အခမဲ့တည္ေဆာက္လို႕ရပါတယ္။ ဘယ္လိုတည္ေဆာက္ရမယ္ဆိုတဲ့အခ်က္အလက္ေတြကိုလဲ အဆိုပါ website ေတြမွာလမ္းညႊန္ထားပါတယ္။

ရွာလုိ႕ေဖြလိုရသေလာက္ကို တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္နဲ႕ေပါင္းၿပီး အမ်ားသိရေအာင္တင္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သိၿပီးသားေတြခ်ည္းဆိုရင္ေတာ့လဲ ေတြ႕ပုခ်ိပါ။

ငါတို႕ေရေတြထဲေမ်ာ ...

ေနဘုန္းလတ္တစ္ေယာက္ မေျပာမဆိုနဲ႕ ေခ်ာင္းသာေရာက္သြားတယ္လို႕ အထင္ေတာ္မလြဲလိုက္ၾကပါနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ေရ။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဆိုင္ေရွ႕က ကားလမ္းမကို ရုိက္ထားတာဗ်။ ညက Heaven (ေကာင္းကင္ဘံု) ေရနစ္သြားတယ္ဆိုတာ မယံုမရွိနဲ႕ ... တကယ္ပါ။ ညက Heaven လို႕နာမည္ေပးထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အင္တာနက္ဆိုင္ေလးထဲ ေရေတြ၀င္လာလို႕ ခပ္ထုတ္ေနရတာ ခင္ဗ်ားတို႕ျမင္ရင္ ရယ္မလားပဲဗ်ာ။ ဒါေတာင္ မိုးရာသီဆိုတာႀကီးက တကယ္ေရာက္မလာေသးဘူးဗ်။ intro ပဲရွိေသးတာ။ တကယ္မ်ားေရာက္လာလို႕ကေတာ့ ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲဆိုတာ ေတြးေတာင္မေတြးရဲပါဘူးဗ်ာ။ ရန္ကုန္ဆိုတဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး (မွားလို႕မွားလို႕) ၿမိဳ႕ေလးမွာ ေရေတြႀကီးေနတာကိုေတြ႕ေတာ့ စင္ကာပူမွာခဏတစ္ၿဖဳတ္ေနခဲ့တုန္းက စင္ကာပူႏုိင္ငံမွာ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုးမိုးေတြရြာေပမယ့္ လမ္းေပၚမွာ ေရရယ္လို႕ မယ္မယ္ရရမတင္တာကို သြားသတိရမိတယ္ဗ်။ ေရကတင္မလားဗ်ာ ... လုပ္ထားတဲ့ ေရေျမာင္းႀကီးေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီက ေခ်ာင္းအေသးစားေလာက္ရွိတယ္။ ဒီမွာလဲ အဲဒီ့လိုေျမာင္းႀကီးေတြရွိပါတယ္။ အဂၤလိပ္လက္ထက္ကေဖာက္ခဲ့တာေတြပါ။ စာတုိက္နဲ႕ သိမ္ျဖဴေစ်းမွတ္တုိင္ၾကားက လမ္းႀကီးမွာရွိတယ္ေလဗ်ာ ...။ ဒါေပမယ့္ မိုးမရြာလိုက္နဲ႕ အဲဒီ့ေနရာက အရင္ဆံုးေရႀကီးတာပဲဗ်။ အမႈိက္ေတြေသေသခ်ာခ်ာမရွင္းလို႕လဲ ပါတယ္ဗ်။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ျပသာနာေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္တစ္နည္းေျပာရရင္ စည္ပင္သာယာေပါ့ဗ်ာ။
ေနာက္တစ္နည္းထပ္ေျပာရရင္ ဘာညာဘာညာေပါ့ဗ်ာ။ ထားလိုက္ပါ ... ထားလိုက္ပါ ... မထားလိုက္လို႕မွမရတာပဲေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လမ္းမေပၚကေရေတြကိုထုိင္ၾကည့္ရင္း ဟိုေတြးဒီေတြးေလွ်ာက္ေတြးေနမိတယ္ ...။ ဘာညာသာရကာေပါ့ဗ်ာ ...။ မၾကာခင္မွာေတာ့ စီစစ္ေရးကလက္မခံတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးတစ္ပုဒ္ထြက္လာလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ စီစစ္ေရးကလက္မခံလဲ ခင္ဗ်ားတုိ႕ေတာ့ ဖတ္ရမွာပါဗ်ာ ... မပူပါနဲ႕။ မၾကာမီလာမည္ေမွ်ာ္ေပါ့။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပဲထိုင္ဆိုေနလိုက္တယ္ ။ ငါဟာ ဒုကၡထဲေမ်ာ ... ငါတို႕ေရေတြထဲေမ်ာ ...။

For my brother and his son

မင္းဟာေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြအားလံုးရဲ႕ သေကၤတျဖစ္တယ္။
မင္းရဲ႕ျဖစ္တည္မႈဟာ ငါ့ကမၻာကိုျပည့္စံုေစတယ္။
မင္းဟာငါ့ဘ၀ရဲ႕ အရာရာပဲ၊ မင္းဟာ ငါ့ဘ၀ရဲ႕အခ်ဳိျမိန္ဆံုးပဲ။
မင္း ငါ့ဘ၀ရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုျဖစ္လာတဲ့အတြက္ ငါအရမ္းစိတ္လႈပ္ရွားမိတယ္။
ငါ့အတြက္ေတာ့ တစ္ကမၻာလံုးမွာ မင္းလိုလူေနာက္တစ္ေယာက္မရွိႏိုင္ဘူး။
မင္းကိုငါဘယ္ေတာ့မွ အၾကာႀကီးခြဲမထားခဲ့ပါဘူး။
မင္းရွိလာျခင္းဟာ ငါ့ဘ၀ကိုပိုေကာင္းလာေစတယ္။
မင္းနဲ႕အတူတူ ဒီဘ၀တစ္ခုကိုမွ်ေ၀ခံစားရမွာ ငါတကယ္ကံေကာင္းတာပဲ။
အိမ္အျပန္လမ္းေတြရဲ႕ ခ်ဳိၿမိန္မႈဟာ မင္းရဲ႕ခ်စ္စရာ့မ်က္ႏွာေလးေၾကာင့္ ပိုၿပီးအသက္၀င္လာတယ္။
သံစဥ္မပီတဲ့မင္းရဲ႕စကားသံေလးေတြကိုက ငါ့အတြက္ေတာ့ နား၀င္ခ်ိဳလွတဲ့ဆည္းလည္းသံေလးေတြပါပဲ။
ငါ့ရဲ႕ရင္ေငြ႕ေႏြးေႏြးကိုလႈံၿပီး မင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ မင္းမ်က္ႏွာေလးကိုၾကည့္ေငးေနရတာ ငါ့အတြက္ေတာ့ ဘာနဲ႕မွလဲလို႕မရတဲ့ ၾကည္ႏူးမႈအရသာပါ။
မင္းဟာငါ့ဘ၀ထဲကိုေပွ်ာ္ရႊင္မႈေတြယူေဆာင္လာတယ္။
မိသားစုဆိုတဲ့စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကိုမင္းက အျပည့္စံုဆံုးဖြင့္ဆိုျပႏိုင္တယ္။
မင္းရဲ႕ေပွ်ာ္ရႊင္မႈဟာ ငါ့ရဲ႕ အလုိခ်င္ဆံုးအရာပဲ။
မင္းေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနတာကိုၾကည့္ၿပီး ငါ၀မ္းသာတယ္။
ကေလးပီပီ ေလာကႀကီးထဲမွာေဆာ့ကစားလိုက္စမ္းပါ။
ဒါဟာ မင္းကို ဘ၀ရဲ႕ေနနည္းေတြသင္ေပးေနတာလည္းျဖစ္တယ္။
သားရယ္ ...မိခင္၊ဖခင္ဆိုတဲ့စကားလံုးေတြရဲ႕အဓိပၸါယ္ မင္းသာမရွိခဲ့ရင္ ဘယ္မွာလာျပည့္စံုမွာလဲကြယ္။


ကြၽန္ေတာ့္အစ္ကိုရဲ႕ အမ်ိဳးသမီး (ကြၽန္ေတာ့မရီး) သားေလးတစ္ေယာက္ထပ္ေမြးေတာ့ အစ္ကို႕အစား ဖခင္တစ္ေယာက္ေနရာကေန၀င္ခံစားေပးထားတာပါ။ အခ်ိဳ႕စာေၾကာင္းေလးေတြက ဘာသာျပန္ထားတာေတြပါ။

ေနာက္ဆံုးေသာည

ေနာက္ဆံုးေသာည


သီခ်င္းဆိုခ်င္တယ္
အဲဒီ့စိတ္တစ္ခုနဲ႕ ဂစ္တာေလးရင္ခြင္ထဲအေရာက္
လက္ေတြက ...
အလြတ္ရေနၿပီးသားေကာ့ဒ္ေတြကို ဖမ္းေထာက္ၾကတယ္
အလြမ္းရဲ႕ည ... တဲ့။

သိုက္သုိက္၀န္း၀န္းပါပဲ
ငါနဲ႕ ငါ့ရင္ခုန္သံအစစ္ေတြ
မိုးစက္ေတြေအာက္မွာ တဖ်စ္ဖ်စ္ေလာင္ကြၽမ္း
အဲဒီ့ညေနတစ္ခုလံုး
ငါလြမ္းေနတာ ...
အစိမ္းေရာင္ေတြရင္တစ္ခြင္လံုးလႊမ္းလို႕ ...။

မနက္ခင္း ...
ေနကေပးတဲ့အေရာင္နဲ႕လင္းလာတယ္
လဲ့လဲ့စင္စင္ပါပဲ
ငါ မျမင္ေတာ့တာကလြဲရင္ေပါ့ ...။ ။

ေနဘုန္းလတ္


စိတ္ေတြအရမ္းမြမ္းက်ပ္လာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ဒီကဗ်ာေလးထဲကအတုိင္း မိုးရြာႀကီးထဲ ဂီတာထို္င္တီးခ်င္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့လဲ မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ညစ္စရာေတြနဲ႕ႀကံဳႀကံဳ ဘ၀တစ္ခုအေပၚ ပံုသ႑ာန္တစ္ခုခုနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ညိတြယ္မိေနဆဲေလ။

10 weird things about me

ညီညီ(သံလြင္) က ကြၽန္ေတာ့္ကိုလာ tag တယ္။ ဘာရယ္ ညာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္အခ်ိဳ႕ကို ေဖာ္ထုတ္ျပသလိုျဖစ္ေပမယ့္ ... သူငယ္ခ်င္းေတြကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်စြာနဲ႕ပဲ ဖြင့္ဟလိုက္တယ္။ ကဲ ... အားလံုး ရွဳစားေတာ္မူေစေသာ္ ...

၁။ အရမ္းအားနာတတ္တယ္ (မိန္းကေလးမဟုတ္လုိ႕ေတာ္ေသး ... အားနာတုိင္းခါးပါမသြားလို႕၊ ဒါေပမယ့္ ေပးလိုက္ရတာေတြေတာ့ရိွတယ္။)
၂။ ေဘာနဲ႕ ေကာင္မေလးဆိုရင္ ေဘာကိုဦးစားေပးတတ္တယ္။ (ေဘာဆိုတာ ေဘာလံုးပြဲကိုေျပာတာေနာ္၊ ေဘာပြဲက လြတ္သြားလို႕ ကိုယ့္ကိုျပန္ကန္ျပမွာမွမဟုတ္တာ။)
၃။ အကူအညီလာေတာင္းလို႕ကေတာ့ ေခါင္းခါဖို႕အရမ္း၀န္ေလးတတ္တယ္။ (ေနာက္မွ ဖင္မႏုိင္ပဲ ပဲႀကီးဟင္းေသာက္သူလို တဗြမ္းဗြမ္းနဲ႕ ... )
၄။ တစ္ေန႕လာလဲဒါ တစ္ေန႕လာလဲဒါ ဆိုတဲ့အလုပ္မ်ိဳးကို ၿငီးေငြ႕တတ္တယ္။ (အခုေတာ့ ဆုိင္ကဗိုင္းရပ္ေတြလုိက္သတ္ေနရတာ တစ္ေန႕တစ္မ်ိဳး လက္ကိုမလည္ရဘူး)
၅။ ဒီတစ္ခုက ညီညီနဲ႕နဲနဲဆင္တယ္၊ ဂဏန္းေလးလံုးပါတဲ့ ကားနံပါတ္ေတြျမင္တိုင္း လိုေနတဲ့ တစ္လံုးကိုျဖည့္ၿပီး ဘူႀကီးလုိက္တြဲတတ္တယ္။ (ဒါေတာင္ အခ်ိဳ႕ကားနံပါတ္ေတြက ႀကိဳက္တဲ့ တစ္လံုးထပ္ထည့္တာေတာင္ ဘူႀကီးမျဖစ္ဘူး။ ဥပမာ။ ။ ၃၉၆၀ )
၆။ မဂၢဇင္းေတြကို အေနာက္ဖက္ဆံုးစာမ်က္ႏွာကေနစဖတ္တတ္တယ္။ (ပံုေတြပဲမ်ားလို႕ထင္တယ္ ဖတ္ရတာအဆင္ေျပပါတယ္)
၇။ စိတ္အရမ္းညစ္တဲ့အခါက်ရင္ ဟမ္းဖုန္းႀကီးလဲပိတ္၊ ေမးလ္ေတြဘာေတြလဲမစစ္ေတာ့ပဲ လုပ္ခ်င္ရာေတြေလွ်ာက္လုပ္တတ္တယ္။ (မေကာင္းတာေတာ့မလုပ္ပါဘူး၊ ေကာင္းတာေလးေတြပဲေရြးလုပ္တာ။)
၈။ ကိန္းဂဏန္းေတြကို မွတ္တဲ့ မွတ္ဥာဏ္နဲနဲခ်ိဳ႕ယြင္းေနတယ္။ ( ေကာင္မေလးရဲ႕ ေမြးေန႕ကို မမွတ္မိလို႕ ျပႆနာတတ္တာအခါခါပဲ)
၉။ ေနာက္ေန႕ေရႊ႕လိုရေသာအလုပ္ကို ဒီေန႕မလုပ္ပါႏွင့္ဆိုတဲ့စကားကိုလက္ကိုင္ထားတယ္။ (အဲဒီ့လို ပ်င္းတာ)
၁၀။ တစ္ခုခုကို အမိန္႕ေပးတဲ့ေလသံမ်ိဳးနဲ႕ေျပာရင္ ေသာက္တလြဲေတြပဲ ရြဲ႕ၿပီးေလွ်ာက္လုပ္တတ္တယ္။ ( အဲဒီ့လို လြတ္လပ္မႈကို ျမတ္ႏိုးတာ)

ဘယ္သူ႕ကို ျပန္tag ရမွန္းလဲမသိဘူး။ အားလံုးက tag ခံထားရၿပီးသားသူေတြျဖစ္ေနရင္ ဒုကၡ။ နဲနဲပ်င္းလိုက္မယ္ဗ်ာ စည္းကမ္းေဖာက္တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္သူ႕ကိုမွမ tag ေတာ့ဘူး။

ႏွစ္သစ္ကိုႀကိဳတဲ့ပိေတာက္

ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႕ေရာက္မွပဲ ပိေတာက္ေတြလဲ လႈိက္လႈိက္လဲလဲပြင့္ၾကေတာ့တယ္ ...။ ပိေတာက္ေတြက ႏွစ္သစ္ကို ခ်ိဳအီေမႊးျမတဲ့ရနံ႕နဲ႕ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေလးႀကိဳလိုက္ၾကၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႕လူသားေတြကေရာ ...? အစေကာင္းမွအေႏွာင္းေသခ်ာမယ္ဆိုတဲ့စကားအတုိင္း ေကာင္းေသာစတင္ျခင္းေတြနဲ႕ ႏွစ္သစ္တစ္ခုကိုဖြင့္လွစ္ၾကမယ္လို႕ေတာ့ အားလံုးကိုယ္စီရဲ႕ စိတ္ထဲမွာရွိၾကလိမ့္မယ္ ...။ ဒါေပမယ့္ အစေကာင္းခဲ့႐ံုနဲ႕ အေႏွာင္းပုိင္းကာလေတြအတြက္ တကယ္ကိုေသခ်ာသြားေစခဲ့သလား ...။ ႏွစ္ေဟာင္းတစ္ခုထဲက အညစ္အေၾကးေတြကို သႀကၤန္ေရေတြက အမွန္တကယ္ေဆးေၾကာေပးႏုိင္ခဲ့ရဲ႕လား ...။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာေတြေပၚကို ေလာင္းခ်လိုက္တဲ့ သႀကၤန္ေရေတြက ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ေတြကိုေရာ အမွန္တကယ္အသစ္ျဖစ္ေစခဲ့ရဲ႕လား ...။ သဘာ၀အတုိင္း အသစ္ျဖစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုထဲကုိ ဘယ္သူေတြက အေဟာင္းအတုိင္းႀကီး ကူးေျပာင္း၀င္ေရာက္သြားခဲ့ၾကသလဲ ...။ သႀကၤန္ဆိုတဲ့ ျမန္မာ့႐ိုးရာပြဲေတာ္တစ္ခုမွာ ျမန္မာ့႐ိုးရာဆိုတဲ့ အေငြ႕အသက္ေတြနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ထိေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ရဲ႕လား ။ ကြၽန္ေတာ္အားလံုးကိုေမးခ်င္ေနမိတယ္ ...။
ဘာပဲေျပာေျပာ ... သႀကၤန္ကေတာ့ ပိေတာက္ပန္းေတြနဲ႕အတူ ေမးခြန္းေတြမ်ားစြာကိုကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲ ထည့္ေပးထားခဲ့ၿပီး လက္ျပထြက္ခြာသြားခဲ့ျပန္ပါၿပီ။

ဆရာ၊ ေက်ာင္းသားႏွင့္ ျဖစ္ရပ္မ်ား (ျဖစ္ရပ္ ၆)

ဆရာ၊ ေက်ာင္းသားႏွင့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးဟာ စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္းမွာ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးတစ္ပုဒ္ပါ ...။ ဒီ post ေလးေတြထဲက ဆရာနဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြ ရဲ႕အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြဟာ လူ႕ေလာကထဲမွာ နိစၥဓူ၀ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကတဲ့အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြနဲ႕ဆင္တူပါတယ္။ သိပ္ႀကီးႀကီးမားမားသင္ခန္းစာေတြမဟုတ္ရင္ေတာင္ အေတြးေလးတစ္စျဖစ္ျဖစ္ေပးႏုိင္လိမ့္မယ္လို႕ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

ျဖစ္ရပ္ (၆)
ဆရာက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို မတ္တတ္ရပ္ခိုင္းၿပီး ေမးပါတယ္။
[အျဖဴေရာင္မဟုတ္ရင္ ဘာလဲကြ]
ေက်ာင္းသားက ေသေသခ်ာခ်ာမစဥ္းစားဘဲ ျပန္ေျဖပါတယ္။
[အျဖဴမဟုတ္ရင္ အမည္းေပါ့ ဆရာ]
ဆရာက ေခါင္းခါပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီလိုေျပာပါတယ္။
[အျဖဴမဟုတ္ရင္ မျဖဴတာေတြ အားလံုးျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့ဟ]
ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း လူ႔ေလာကထဲက ျပႆနာရပ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အဲဒီေက်ာင္းသားေလးလိုမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္ေခ် (possibility) မ်ားစြာကို မစဥ္းစားမိဘဲ၊ ဆန္႔က်င္ဘက္အျမင္ (negative view) ေတြကိုသာ ႐ုတ္တ ရက္ စဥ္းစားမိတတ္ၾကပါတယ္။ ဥပမာ ကိုယ္သိထားတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုနဲ႔ အျခားလူေပးလာတဲ့ အေျဖတစ္ခုနဲ႔ ကိုက္ညီမႈမရွိတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အားလံုးဟာ သူ မွားေနတယ္ဆိုၿပီး ႐ုတ္တရက္ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတတ္ၾက ပါတယ္။ တကယ္ဆို သူ အေျခခံၿပီးစဥ္းစားတဲ့ အခ်က္ေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္မယ္ဆုိရင္ သူ႔ရဲ႕အေျဖကလည္း မွန္ႏိုင္တာပဲေလ။ ကိစၥရပ္တိုင္းမွာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြ တစ္ခုထက္ပိုၿပီး ရွိႏိုင္တယ္ဆိုတာ၊ စဥ္းစားပံု စဥ္းစားနည္း (the way of thinking) အေပၚ မူတည္ၿပီး အေျဖ ဒါမွမဟုတ္ ရလဒ္ေတြဟာ တစ္နည္းတစ္ ဖံု ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္တယ္ဆိုတာေတြကို ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ နားလည္ထားရပါမယ္။ ဒါမွ ငါမွန္တယ္၊ မင္း မွားတယ္ဆိုတဲ့အျမင္ေတြက လြတ္ေျမာက္ၿပီး ငါလည္းမွန္တယ္၊ မင္းလည္း မွန္တယ္ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူ႔ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းက ပိုၿပီးအားေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ အျမင္မ်ိဳးကို ျမင္ႏိုင္စြမ္းရွိမွာပါ။
ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ စိတ္ကူးထဲမွာရွိတဲ့ စာသင္ခန္းေလးထဲက ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေလးေတြကေန အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ၾကည့္မိတာပါ။ လူမႈဆက္ဆံေရးေတြကို ေျပလည္ေစဖို႔၊ ျပႆနာဆုိတဲ့ စကားလံုးနဲ႔တတ္ႏိုင္သမွ် ကင္းေ၀းႏိုင္ဖုိ႔၊ ေနာက္ ...ေနာင္တေတြ ခဏခဏ မရဖို႔၊ အနည္းဆံုး ေလာကထဲမွာ ၿပံဳးၿပံဳးကေလး ေနႏိုင္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ကူး စာသင္ခန္းေလးက သင္ခန္းစာ တစ္စြန္းတစ္စေတြ ေပးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္ ေက်နပ္ပါၿပီ။

မႏၲေလးသို႕ ခဏတျဖဳတ္

စာေတြခ်ည္းပဲဖတ္ေနရတာ ပ်င္းေနၾကမွာစိုးရိမ္လို႕ ၿပီးခဲ့တဲ့လက မႏၲေလးေရာက္တုန္းေလးရိုက္ခဲ့တဲ့ ဓါတ္ပံုေလးေတြကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
အလုပ္ကိစၥကပါေနလို႕ ဘုရားကမန္းကတမ္းဖူးရင္း ရုိက္ခဲ့ရတာမို႕ ၾကည့္ရတာ သိပ္အဆင္မေျပရင္ခြင့္လႊတ္ၾကပါလို႕ ...။

ဆရာ၊ ေက်ာင္းသားႏွင့္ ျဖစ္ရပ္မ်ား (ျဖစ္ရပ္ ၅)

ျဖစ္ရပ္ (၅)
ဆရာက ေက်ာင္းသားေတြကို အျဖဴေရာင္စာရြက္တစ္ရြက္ ေထာင္ျပၿပီး ဒါ ဘာအေရာင္လဲလို႔ ေမးပါ တယ္။ ေက်ာင္းသားအားလံုးက တညီတညြတ္တည္း ေျဖၾကပါတယ္။
[အျဖဴေရာင္ပါ ...]
ဆရာက white board ရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္ကို ေထာက္ၿပီး ဒါကေရာ ဘာအေရာင္လဲလုိ႔ ေမးျပန္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားအားလံုးကလည္း မဆိုင္းမတြဘဲ ေျဖလိုက္ၾကျပန္ပါတယ္။
[အျဖဴေရာင္ပါ ...]
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဆရာက ခုနစာရြက္ကို whiteboard မွာ ကပ္ျပၿပီး ဒီႏွစ္ခုမွာ ဘယ္ဟာ အျဖဴလဲ လို႔ ေမးလိုက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားအားလံုးရဲ႕ ပါးစပ္ေတြ ဆြံ႕အသြားပါေတာ့တယ္။
ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးမွာ လူေတြ သတ္မွတ္တဲ့စံႏႈန္းေတြရဲ႕ ေ၀၀ါးဆန္းျပားမႈကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္က ခ်မ္းသာမယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ပိုခ်မ္းသာမယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ပိုၿပီး ခ်မ္းသာမယ္ စသည္ျဖင့္ေပါ့ ... သတ္မွတ္ခ်က္ေတြမွာ အဆံုးသတ္မ်ဥ္းမရွိသလို အစစ္အမွန္ဆိုတာလည္း မရွိႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ျပႆနာတစ္ခုကို ေျဖရွင္းတဲ့အခါမွာ ကြၽန္ေတာ္တု႔ိရဲ႕ စိတ္အေျခအေနေတြကို ေသခ်ာမႈမရွိတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ လာေရာက္လႊမ္းမိုးတာမခံေစဘဲ တကယ့္အရွိတရား (Being) မွာပဲ စူးစိုက္ႏွစ္ျမႇဳပ္ထားႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒီလိုမွလည္း နည္းလမ္းက်ၿပီး မွ်တတဲ့ အေျဖတစ္ခုကို ထုတ္ႏိုင္မွာပါ။